ਕਵਯਾ ਨੇ ਜਦੋਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਅਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਉਸਨੇ ਚਿੰਤਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਬੁਧੀਮਾਨ ਜੀ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਜਦੋਂ ਕਵਯਾ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਈ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਤੁਰੰਤ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ। ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਵਿਅਕੁਲ ਹੋ ਕੇ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਸੁਖ ਅਤੇ ਦੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਗਲਤ ਕੰਮ ਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ।" "ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਸਚ ਆਖੀ ਸੀ; ਉਹ ਨੇ ਠੀਕ ਆਖਿਆ—ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਇਕ ਹੈ।" "ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਤੀਖੇ ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।" "ਜਦ ਮੈਂ, ਧੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ, ਮੰਗਦੀ ਅਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ—ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਅਤੇ ਦਿੰਦੀ, ਮੈਂ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।" "ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।" "ਜੇ ਮੈਂ, ਧੀ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਰਾਜੀ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਿੱਤਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਦਬਾ ਲਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।" "ਤੂੰ ਉਹ ਧੀ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਮੰਗਣ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦੀ।" "ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਖੁਦ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਕਰ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨਹੁਸ਼ ਵੀ; ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਵਿਆ ਹੈ, ਅਦਵਿੱਤੀ, ਬੇਅੰਤ, ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ।" "ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀਏ, ਮਿਰਤ ਜੀਵ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੀਵਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਧਰਮੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਦ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਪਛਤਾਵਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਆਖ ਸਕਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਉਠ, ਚਲੋ ਘਰ, ਆਪਣੇ ਕੁਲ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ; ਮਾਫ ਕਰ, ਵਿਅਪਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਫੀ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ।" "ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਾਣੀ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪੌਦੇ ਪਾਲਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸੁਖਦਾਈ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ। "ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜਾਣ ਲੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਸਹਿੰਦਾ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਚਾ ਰਥੀ ਹੁੰਦਾ—ਕੇਵਲ ਰਸਾ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ।" "ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਅਗਰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਅਗਰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਕੇ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਯਾਨੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਕੁ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਮਾਫੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਖਾਲ ਉਤਾਰਦਾ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।" "ਜੋ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਰੋਕਦਾ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਸਹਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਨਹੀਂ ਸੜਦਾ—ਉਹੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਹੈ।" "ਜੋ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ, ਮਹੀਨੇ-ਮਹੀਨੇ, ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਰੱਖਦਾ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁੱਸਾ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਗੁੱਸਾ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ। ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦਾਨ, ਯਜਨਾ, ਅਤੇ ਤਪਸਿਆ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹਨ।" "ਮਿੱਠੀਏ, ਯਜਨਾ, ਤਪਸਿਆ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਗੁੱਸਾ ਰਹਿਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਕਦੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ।" "ਨਾ ਤਪਸੀ, ਨਾ ਤਪਸਵੀਆਂ, ਨਾ ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਧਰਮਵਾਨ—ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਪੁੱਤਰ, ਨੌਕਰ, ਮਿੱਤਰ, ਭਰਾ, ਪਤਨੀ, ਧਰਮ, ਅਤੇ ਸਚਾਈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਦ ਬੱਚੇ ਅਤੇ ਬੱਚੀਆਂ, ਜੋ ਅਕਲ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ।" "ਮੈਂ, ਪਿਆਰੀਏ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਇਥੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਗੁੱਸਾ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲ ਦੀ ਵੱਖ-ਵੱਖਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ-ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।" "ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਲ ਨਹੀਂ ਪਾਲਦਾ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚਲ ਵਿਦਿਆਰਥੀ-ਯੋਗ ਨਹੀਂ—ਉਹ ਨੈਕੀ ਚਾਹਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਹਿਣਯੋਗ ਨਹੀਂ।" "ਨੌਕਰ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਚਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਚਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।" "ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਨਿੰਦਦੇ ਹਨ—ਚੰਗਾ ਚਾਹਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਚਲ ਜਾਂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਧਾਰ 'ਤੇ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਉਹ ਰਹਿਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹਨ, ਧਨ-ਹੀਨ, ਮੰਦ ਚਲ, ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਧਨਵਾਨ ਚੁੱਟਿਆਂ—" "ਚੁੱਟੇ ਕੇਵਲ ਜਨਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ; ਜੋ ਧਨ, ਵੰਸ਼, ਜਾਂ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਜੁੜੇ, ਪਰ ਚੁੱਟਾ ਚਲ ਵਾਲੇ ਹਨ।" "ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਵੈਰ ਕਰਦੇ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੰਦ-ਮੱਤ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨਾ ਮੰਦਤਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।" "ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਆਨੰਦ ਲਭਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਪਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਦੇ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਐਸੇ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਕੜ 'ਤੇ ਅੱਗ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।