ਕਵਯਾ ਦੀ ਧੀ, ਸੁਭਾਗਾ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਯ ਹਨ, ਉਸ ਨੇ ਯਯਾਤਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਲ ਆਉਣ ਲਈ ਆਖਿਆ। ਪਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਤੂੰ ਕਵਯਾ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਵੀ ਡਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ।" ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ, ਹੇ ਨਰਪਤੀ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੁਹਾਡੀ ਚੋਣ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਰ ਲੈਣਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਓਗੇ। ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾਓ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵੀ ਉਥੋਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਕਿਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਇਕ ਦਰੱਖਤ ਦੇ ਸਹਾਰੇ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਕਵਯਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਹੋਈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੀ ਦਾਈ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਦਾਈ, ਜਲਦੀ ਜਾ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਆ, ਜੋ ਬਾਹਰ ਚਲੀ ਗਈ ਹੈ।" ਦਾਈ, ਹੁਕਮ ਮਿਲਦੇ ਹੀ, ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਪਈ। ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਈ, ਹਰ ਥਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਰਹੀ। ਆਖਰਕਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਦੇਵਯਾਨੀ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ ਖੜੀ ਸੀ। ਦਾਈ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਹੋਇਆ, ਧੀਏ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਹੇ ਹਨ।" ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਦਾਈ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੇ ਘੂਰਨਿਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਰੰਤ ਜਾ, ਘੂਰਨਿਕਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ।" ਘੂਰਨਿਕਾ ਜਲਦੀ-ਜਲਦੀ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵੱਲ ਦੌੜੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕਵਯਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਖੀ, "ਦੇਵਯਾਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬੁਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ।" "ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਨੇ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪರ್ವਨ ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਇਹ ਕੀਤਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਨੇ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਵਯਾ ਦੁਖ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਚੰਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁੱਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।" "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, "ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪर्वਨ ਦੀ ਧੀ, ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹੇ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਸਨ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀ, ਮੰਗਦੀ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ। ਪਰ, ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਮੰਨਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।" "ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਨੇ ਫਿਰ-ਫਿਰ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।" ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਮੈਂ ਸ਼ਰਮੀਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਮਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀ ਤੇ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਪਰ, ਫਿਰ ਵੀ, ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਕੂਏਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।" "ਤੂੰ ਉਹ ਧੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀ, ਨਾ ਹੀ ਤੂੰ ਮੰਗੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ।" ਕਵਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਵ੍ਰਿਸ਼ਪर्वਨ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਆਪ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਵ੍ਯ, ਅਦੁੱਤੀ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੀ ਜੀਉਂਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਖਰ ਪਛਤਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ। ਆ, ਚਲ, ਘਰ ਚਲੀਏ, ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ। ਮਾਫ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਫੀ ਹੀ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਮੂਲ ਹੈ।" "ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਵੈ-ਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ। ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਬੂਟੇ ਪਾਲਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ।" ਜਦ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੁਖ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਕਵਯਾ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਜਾਣ ਲੈ, ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਸਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਈ ਸਾਰਥੀ ਕੇਵਲ ਲਗਾਮ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੋ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਚਾ ਸਾਰਥੀ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਉਠਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਅਗਾਂਹ ਨਾ ਵਧਾ ਕੇ, ਮਾਫੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਮਰਦ ਹੈ ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।" "ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਸਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਅੰਦਰੋਂ ਨਹੀਂ ਸੜਦਾ, ਉਹੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਪਾਤਰ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਯਜਨ ਕਰੇ, ਤੇ ਜੋ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖੇ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੀ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ; ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਦੋਵੇਂ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ। ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਦਾਨ, ਯਜਨ ਤੇ ਤਪ ਵਿਰਥ ਹਨ।" "ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ, ਜਿੱਥੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਯਜਨ, ਤਪ ਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਸੰਯਮੀ, ਤਪੀ, ਯਜਮਾਨ ਜਾਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਗਵਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।" "ਪੁੱਤਰ, ਨੌਕਰ, ਮਿੱਤਰ, ਭਰਾ, ਪਤਨੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਸੱਚ—all ਇਹ ਸਾਰੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" "ਜਦ ਬੱਚੇ ਤੇ ਬੱਚੀਆਂ, ਜੋ ਅਕਲ ਤੋਂ ਕੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵੈਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਕਮਜ਼ੋਰੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਵਯਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਮਾਫੀ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹਿਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਮਝਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਗਿਆ।