ਇਕ ਵਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ, Yayati, ਇੱਕ ਕੁਆں ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਲੜਕੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸੁਹਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਨਖ ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣੇ ਹਨ?” Yayati ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਇਤਨੀ ਚੁਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਅਹਿਰੀਆਂ ਭਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਇਸ ਘਾਹ ਅਤੇ ਬੂਟਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗ ਗਈ?” ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ-ਵਾਪਸ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਵਾਰਿਸ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੀ, “ਮੈਂ Shukra ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ; ਉਹ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਰਾਜਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਖ ਤਾਂਬੇ ਵਰਗੇ ਹਨ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੀ, “ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਾ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਈ ਹਾਂ, ਬਚਾ।” Yayati ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਠਾ ਕੇ, Yayati ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਂ, ਉੱਥੇ ਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ।” ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿਚ Devayani ਕਹਿੰਦੀ, “ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਂਗਾ।” Yayati, ਜੋ Kshatriya ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ, ਜਵਾਬ ਦਿੰਦਾ, “ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਰੀ, ਤੂੰ Brahmin ਕੁਲ ਦੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ।” ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, “ਤੂੰ Kavya ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੀ ਅੱਜ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ।” Devayani ਕਹਿੰਦੀ, “ਜੇ ਤੂੰ, ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੁਣੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਚਲਾ ਜਾ।” Yayati ਨੇ ਉਸ ਸੁੰਦਰ-ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਨਾਰੀ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਹਿ ਕੇ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਦੋਸ਼ ਰਹਿਤ ਸੀ, ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਹ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਓੜਕ ਕੇ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ Shukra, ਜੋ Bhargava ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰਾਣੀ Ghurnika ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਨੌਕਰਾਣੀ, ਜਲਦੀ Devayani ਨੂੰ ਲਿਆਉ, ਜੋ ਬਾਹਰ ਗਈ ਹੈ।” Ghurnika ਤੁਰੰਤ Devayani ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਥਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖੋਜਦੀ ਹੈ। ਆਖਰਕਾਰ, ਉਹ Devayani ਨੂੰ ਰੋਣੀ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਖੜੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। Ghurnika ਕਹਿੰਦੀ, “ਕੀ ਹੋਇਆ, ਪਿਆਰੀ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।” Devayani ਆਪਣੀ ਨੌਕਰਾਣੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ Sharmishtha ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਵਰਤਾਵ ਕੀਤਾ। ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ Ghurnika ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਤੁਰੰਤ ਜਾ, Ghurnika, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸ।” Ghurnika ਜਲਦੀ Asura ਦੇ ਮਹਿਲ 'ਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ Kavya ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਆਖਦੀ ਹੈ, “Devayani ਨੂੰ ਜੰਗਲ 'ਚ ਹਾਨੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਜੀ।” “Sharmishtha ਨੇ, ਜੋ Vrishaparvan ਦੀ ਧੀ ਹੈ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, Kavya ਦੁਖੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਜੰਗਲ 'ਚ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। Devayani ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ, “ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।” Shukra ਕਹਿੰਦਾ, “ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ ਹੈ।” “Sharmishtha, Vrishaparvan ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਆਖੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ; ਉਹ ਠੀਕ ਆਖੀ—ਤੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ।” Shukra ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ Sharmishtha ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਕੜੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ। Devayani ਕਹਿੰਦੀ, “ਜਦ ਮੈਂ, ਧੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀ, ਮੰਗਦੀ, ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ—ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ ਦੇਣੀ, ਮੈਂ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤੀ।” Sharmishtha ਨੇ, ਮੁੜ ਮੁੜ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਇਹੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਆਖੀ। Devayani ਕਹਿੰਦੀ, “ਜੇ ਮੈਂ, ਧੀ, Sharmishtha ਨੂੰ ਮਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਮਿੱਤ੍ਰ ਨੇ ਇਹੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਆਖੀ। ਪਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, Sharmishtha ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ 'ਚ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਥੱਲੇ ਦਬਾਇਆ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਆਂ 'ਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ।” Sharmishtha ਨੇ ਕਹਿੰਦਾ, “ਤੂੰ ਉਹ ਧੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੀ, ਨਾ ਤੂੰ ਮੰਗਣ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ; ਤੂੰ Devayani ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਫ਼ਤ ਵਾਲੀ।” Shukra ਆਖਦਾ ਹੈ, “Vrishaparvan, Shakra ਤੇ ਰਾਜਾ Nahusha ਵੀ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ: ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਵਯ, ਅਦਭੁਤ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ 'ਤੇ ਪ੍ਰਭੂਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਦਾ ਗਿਆਨ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ 'ਚ ਸਦਾ ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਅੱਖੀ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।” Shukra ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਖਰ ਪਛਤਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਆਖ ਸਕਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ।” Shukra ਕਹਿੰਦਾ, “ਇਸ ਲਈ, ਉਠ, ਘਰ ਚੱਲੀਏ, ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ; ਮਾਫ ਕਰ, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਫੀ ਹੀ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਹੈ।” Shukra ਦੱਸਦਾ, “ਸਭ ਕੁਝ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ 'ਚ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ। ਮੈਂ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪਾਣੀ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪੌਦੇ ਪਾਲਦਾ ਹਾਂ—ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।” ਜਦ Devayani ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਰਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ। Shukra ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਜਾਣ ਲੈ, Devayani, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।