ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਰਚਨਹਾਰ ਨੇ ਜੋ ਰਸਤਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਹੋਣਾ-ਨਾ ਹੋਣਾ, ਸੁਖ-ਦੁਖ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਚਦਾ ਹੈ, ਸਮਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਮਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਸਮਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਬੰਨ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ—ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ, ਸਾਰਾ auspiciousness ਤੇ inauspiciousness। ਸਮਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਕੁਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਸੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਮਾਂ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਂ ਅਮੋਘ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ। ਸਮਾਂ ਸਾਰਿਆਂ 'ਤੇ ਨਿਰਪੱਖ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਪੱਖ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਪੁਰਾਣਾ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ—ਇਹ ਸਭ ਸਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗਾਵਲਗਣ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਕਰਕੇ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਨਹ: ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਲਿਆ, ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ "ਇਹ ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਦੁਆਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈ", ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਸੀ। ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੁਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਕਵੀ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੀ ਇੱਕ ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਦਿਵਿਆ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਮਹਾਨ ਨਾਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤਮ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਧੰਨ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਹੀ ਸੱਚ, ਧਰਮ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪੂਣ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ-ਕਾਇਮ, ਸਰਵੋਤਮ, ਅਟੱਲ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਇਲਾਹੀ ਕਰਮ ਵਿਦਵਾਨ ਵਰਨਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਹੋਣਾ-ਨਾ ਹੋਣਾ, ਸਭ ਕੁਝ—ਜੋ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ, ਉਤਪਤਿ, ਕਿਰਿਆ, ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ punarjanam—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਵ੍ਯਕਤ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਦਾ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਉਸ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ, ਸਰੀਰ ਵਿਚ, ਆਇਨੇ ਵਿਚ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਾਂਗ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ, ਸੰਯਮੀ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਕਦੇ ਡੋਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਹਰਾਂ ਵਿਚ, ਜੇ ਕੋਈ ਥੋੜਾ ਜਿਹਾ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਅਨੁਕ੍ਰਮਣੀ ਦਾ ਪਾਠ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦਾ ਸਾਰ ਤੇ ਅਮਰ ਤੱਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਘਿਉ ਦਹੀਂ ਦਾ ਸਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਆਰਣਯਕ ਵੇਦਾਂ ਲਈ, ਅੰਬਰ ਜੜੀਆਂ ਲਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਝੀਲਾਂ ਵਿਚ, ਤੇ ਗਾਂ ਚੌਪਾਇਆ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਭਾਰਤ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਵੇਲੇ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਅਖੂਤ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪੀਣ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਵੀਦ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵੀਦ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਘੱਟ ਹੈ, ਸੋਚਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਵੇਗਾ"; ਪਰ ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਇਸ ਕਾਰਸ਼ਣ ਵੀਦ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਰਥ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਹਰ ਤਿਉਹਾਰ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਾਪਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਭ੍ਰੂਣ-ਹੱਤਾ, ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੀ ਰਾਏ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਮਹਾਭਾਰਤ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰਾ ਬਾਰਤਾ ਪੜ੍ਹ ਲਿਆ; ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਭਗਤੀ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦਾ ਮਾਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਪਾਸੇ ਚਾਰ ਵੀਦ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇਹ ਮਹਾਭਾਰਤ। ਇਕ ਵਾਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤਰਾਜੂ 'ਤੇ ਚਾਰ ਵੀਦ ਤੇ ਮਹਾਭਾਰਤ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਤੋਲਿਆ; ਜਦ ਮਹਾਭਾਰਤ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਚਾਰ ਵੀਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ ਤੋਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਾਭਾਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਭਾਰ ਵਿਚ ਵੱਧ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਭਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਮਹਾਭਾਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਉਤਪਤਿ ਜਾਣੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਪਸਿਆ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਪਾਠ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਵੀਦ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਵਿਧੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ; ਧਨ ਦੀ ਜਬਰ-ਜਬਰੀ ਅਪਵਿੱਤਰ ਹੈ—ਸਿਰਫ ਉਹ ਕਰਮ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਵਿਕ੍ਰਿਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਹਨ। ਹੁਣ, ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਅਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਵਰਣਨ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ, ਜਦ ਮੈਂ ਸ਼ੁਭ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਮੰਤਪੰਚਕ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।" ਤ੍ਰੇਤਾ ਤੇ ਦੁਆਪਰ ਯੁਗ ਦੇ ਸੰਧੀ 'ਤੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਕਈ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਸੀ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਜਲਦਾ, ਸਮੰਤਪੰਚਕ 'ਤੇ ਖੂਨ ਦੇ ਪੰਜ ਕੂਏ ਬਣਾਏ। ਉਹਨਾਂ ਖੂਨ ਭਰੇ ਕੂਆਂ ਵਿਚ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਖੂਨ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ—ਅਸੀਂ ਐਸਾ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਪਿਤਰ, ਰੀਕਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਕਹਿ ਉਠੇ, "ਰਾਮ, ਰਾਮ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਵਾਨਤਾ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ, ਹੇ ਭਾਰਗਵ।" "ਪਿਤਾ ਲਈ ਭਗਤੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਜੋ ਚਾਹੋ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ।" "ਜੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ, ਜੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਦਾ ਯੋਗ ਹਾਂ, ਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਸ਼ਤ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ— ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵਾਂ—ਇਹੀ ਵਰ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਇਹ ਕੂਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਣ।" "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ"—ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, "ਮਾਫ ਕਰ", ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਰਾਮ ਵਾਪਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮੇਂ, ਕਰਮ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤੇ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਧਰਮ, ਆਤਮਾ, ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ।