ਕਚਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਮੇਰੀ ਗਿਆਨ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈਵੇਗੀ; ਪਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਫਲ ਲੈਵੇਗੀ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਤਮ ਕਚਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕਚਾ ਆਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਹਿਆ, "ਤੂੰ ਜੋ ਅਸਧਾਰਣ ਕੰਮ ਸਾਡੇ ਲਾਭ ਲਈ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਖੁਯਾਤੀ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈਵੇਂਗਾ।" ਜਦੋਂ ਕਚਾ ਨੇ ਗਿਆਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ; ਕਚਾ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਤਮ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੂ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਕਹਣ ਲੱਗੇ, "ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਹੇ ਪੁਰੰਦਰ!" ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ," ਅਤੇ ਉਹ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਕੁਵਾਰੀਆਂ ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਵਨ ਬਣ ਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਸਤ੍ਰ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੁਵਾਰੀਆਂ ਜਲ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਵਸਤ੍ਰ ਹੱਥ ਆਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਹਿਨ ਲਿਆ। ਉਥੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵਸਤ੍ਰ ਕਿਉਂ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਅਸੁਰ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਹੈ? ਇਹ ਤਰੀਕਾ, ਜੋ ਸਰੀਰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ।" "ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਬੈਠਾ ਜਾਂ ਲੈਟਾ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ।" "ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈ ਜੋ ਮੰਗਦਾ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ ਜੋ ਵਡਿਆਈ ਹੋਂਦਾ, ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ, ਪਰ ਲੈਂਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੰਗ, ਹੁਣ ਸ਼ਾਪ ਦੇ, ਹੁਣ ਵਿਰੋਧ ਕਰ, ਹੁਣ ਗੁੱਸਾ ਕਰ, ਹੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ! ਨਿਸ਼ਸਤ੍ਰ ਤੂੰ ਸਸਤ੍ਰਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਤਸ਼ਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ; ਖਾਲੀ ਹੱਥ, ਤੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ।" "ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਖਿਲਾਫ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ—" ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਟ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈ, ਸੋਚਿਆ ਕਿ "ਉਹ ਮਰ ਗਈ," ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਬੁਰਾਈ 'ਤੇ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ। ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ; ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣਾ। ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤੀ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥ ਨੂੰ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ, ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੇਖਦਾ, ਇੱਕ ਕੂਏ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁਵਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇਵਤਿਆਂ-ਜਿਹੀ ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈ, ਕਾਲੀ-ਕਾਲੀ, ਤਾਂਬੇ ਦੀਆਂ ਉੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣਿਆਂ ਵਾਲੀ?" "ਤੂੰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਉਂ ਏਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਆਹ ਭਰਦੀ ਹੈ? ਤੂੰ ਇਸ ਘਾਹ ਅਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗੀ?" "ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—" "ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ੁਕਰ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ; ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂਬੇ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਾਲਾ।" "ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੂਏ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਕੂਏ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੂਏ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਲਿਆ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਕੂਏ ਤੋਂ ਉਠਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਕੁੜੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੇ, ਤੈਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।" ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਤੁਰਾ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਉੱਤਮ ਕੁੜੀ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ ਮਿਲਾਪ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਤੂੰ ਕਾਵਯ (ਸ਼ੁਕਰ) ਦੀ ਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਵੀ ਅੱਜ ਡਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਯਵਤੀ, ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।" "ਜੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੁਣ ਲਵੇਗਾ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਾ ਲਵੇਂਗਾ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ।" ਸੁੰਦਰ ਨਿਤੰਭਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਲਵਿਦਾ ਆਖ ਕੇ, ਯਯਾਤੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਲ ਸੀ, ਵੀ—ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਜਾ ਕੇ, ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਟਿਕ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਧੀ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਭਾਰਗਵ (ਸ਼ੁਕਰ) ਨੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧੀ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ—ਉਸ ਦੀ ਦਾਈ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਦਾਈ, ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉ, ਜੋ ਬਾਹਰ ਗਈ ਹੋਈ ਹੈ।" ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਦਾਈ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ; ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਗਈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ, ਪੈਰ-ਪੈਰ ਚੱਲਦੀ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁਖੀ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਖੜੀ ਸੀ; "ਕੀ ਹੋਇਆ, ਪਿਆਰੀ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਦਾਈ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ; ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਸ ਨੇ ਘੁਰਣਿਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਸੀ, "ਜਲਦੀ ਜਾ, ਘੁਰਣਿਕਾ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸ।" ਫਿਰ ਘੁਰਣਿਕਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਹਵੈਲੀ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।