ਕਚਾ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਲਾਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿੰਨੀ ਮਮਤਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅਤੁਟ ਭਗਤੀ ਦਿਖਾਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈਂ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭਗਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਦੇਵਯਾਨੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਹੁਕਮ ਨਾ ਦੇ ਜੋ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ। ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਰਹੀ, ਚੰਦਰਮਾ ਵਰਗੇ ਤੇਰੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਉਥੇ ਮੈਂ ਵੀ ਕਵਿਆ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈਂ, ਸੋ ਅਜੇਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇੱਥੇ ਵੱਸਿਆ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਸ ਨਹੀਂ।” ਕਚਾ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ। ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੁਬਾਰਾ ਸੁਣਾਈ ਜਾਵੇ। ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਉਠੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੀਂ।” ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਕਹਿਆ, “ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਲਈ ਮੰਗੇ ਜਾਣ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ।” ਕਚਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ ਸਮਝ ਕੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੇ।” ਫਿਰ ਕਚਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪੁਰਾਤਨ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਣਚਾਹੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅੱਜ ਕਾਮਨਾ ਕਰਕੇ ਹੋਈ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਦੇ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਫੜੇਗਾ। ਤੇਰਾ ਗਿਆਨ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿਆਂਗਾ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਕਚਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਮੇਤ ਕਚਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਾਭ ਲਈ ਜੋ ਅਚੰਭਿਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ਨਾਮੀ ਨਹੀਂ ਮਿਟਾਏਗਾ; ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਪਾਵੇਂਗਾ।” ਜਦੋਂ ਕਚਾ ਨੇ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਕਚਾ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ (ਇੰਦਰ) ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਪੁਰੰਦਰ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖੋ,” ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀਆਂ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਵਨ ਬਣ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਸਤ੍ਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਕੁੜੀਆਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੀਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੋ ਵੀ ਵਸਤ੍ਰ ਹੱਥ ਆਏ, ਉਹ ਪਾ ਲਏ। ਉਥੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਲਏ। ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਚੇਲੀ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਵਸਤ੍ਰ ਕਿਉਂ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਅਸੁਰ ਕੁਮਾਰੀ? ਇਹ ਅਉਚਿਤਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ।” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਤੇਰਾ ਪਿਓ ਮੇਰੇ ਪਿਓ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ ਜੋ ਮੰਗਦਾ, ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਹੁੰਦਾ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਲੈਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੰਗ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ, ਵੈਰ ਕਰ, ਗੁੱਸਾ ਕਰ, ਏ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ! ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਸਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸਸ਼ਸਤਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜੀ ਹੈਂ, ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਹੋ ਕੇ ਉਤਾਵਲੀ ਹੋਈ ਹੈਂ।” ਦੇਵਯਾਨੀ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਮਿਲੇਗਾ ਜੋ ਤੇਰਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਜੇ ਤੂੰ ਹੁਣ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੋਲੇਂਗੀ, ਏ ਮੰਗਣ ਵਾਲੀ—” ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿ ਦੇਵਯਾਨੀ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫੜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਈ, ਸੋਚਦੀ, “ਹੁਣ ਇਹ ਮਰ ਗਈ।” ਉਸਦਾ ਮਨ ਬੁਰਾਈ ਵਲ ਸੀ। ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਾ ਵੇਖੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਈ, ਤੇ ਆਸੁਰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਰਹੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਨਹੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤੀ ਉਥੇ ਆਇਆ। ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਿਆਸਾ ਸੀ। ਉਹ ਨੇੜੇ ਦੇ ਖੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਕਾਲੀ ਚਮੜੀ ਵਾਲੀ, ਤਿੱਖੇ ਨਖ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਣੇ ਪਾਈ ਹੋਈ?” ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀ ਰਹੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਐਵੇਂ ਲੰਮੇ ਸਾਹ ਕਿਉਂ ਭਰ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਤੂੰ ਇਸ ਘਾਹ ਤੇ ਬੇਲਾਂ ਵਾਲੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਡਿੱਗ ਗਈ?” ਦੇਵਯਾਨੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਉਹ ਜੀਵਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਧੀ ਹਾਂ; ਉਹਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਜਿਸਦੇ ਨਖ ਤਿੱਖੇ ਹਨ।” “ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੱਢ ਲੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਇਸ ਖੂਹ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ ਹੋਈ ਹਾਂ, ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।” ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਤੇ ਖੂਹ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਲਿਆ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਾ, ਭਲੇ ਕੁਲ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਜਾ; ਤੈਨੂੰ ਡਰਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੀ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਏ ਭਲੇ ਕੁਲ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁੜੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ ਸੰਯੋਗ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।