ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕਚਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯਾ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸੁਣਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਜੋ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਤਾ ਦੋਵੇਂ ਸਮਝਾਏ। ਉਹਦੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਜੋ ਉਤਮ ਸੱਚ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਗਿਆਨ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਹਦੇ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣੇ venerable ਗੁਰੂ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਨਾਂ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਨਾਂ ਆਸਰਾ।” ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਚਾ ਨੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ, ਜਦ ਉਹ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਾਵਯ—ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯਾ—ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਅੱਜ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ ਧਰਮ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਹੋਵੇਗਾ।” ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮARYਾਦਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੇਵ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇਹ ਸੁਣ ਲੈਣ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦਾ ਅਤੁੱਯ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਬਚਪਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਕਚਾ, ਜੋ ਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਦਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇਗਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਰਹੇਗਾ।” ਕਚਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਦੇ ਪੁਰਾਣੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਉਹ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਾਨਵ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਕਚਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਸੌ ਸਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਲਈ। ਜਦ ਕਚਾ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਅੰਗੀਰਸ ਦੇ ਪੋਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਚਲਨ, ਵੰਸ਼, ਗਿਆਨ, ਤਪस्या ਤੇ ਸਯੰਯਮ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹੋ।” ਉਹ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਪੂਰੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਰਧਾਂਗੀਨੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਮੈਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਹੱਥ ਫੜੋ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।” ਕਚਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਿਆਰੀ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ ਹੋ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰੀ ਹੋ।” ਦੇਵਯਾਨੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਜਦ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ, ਕਚਾ, ਤਦੋਂ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਰੱਖਿਆ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ; ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦਿਓ।” ਕਚਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਦੇਵਯਾਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜਿਸ ਗੱਲ ਲਈ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ, ਉਸ ਲਈ ਨਾ ਆਖੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਆਦਰਯੋਗ ਹੋ। ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਰਹੀ ਹੋ, ਮੈਂ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਆ, ਕਾਵਯ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ। ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਐਸਾ ਨਾ ਆਖੋ। ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ।” ਕਚਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾ ਕਰੋ। ਧਰਮ ਦਾ ਉਲੰਘਣ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਦ ਕਹਾਣੀ ਮੁੜ ਸੁਣੀ ਜਾਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨਾ। ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੋ।” ਦੇਵਯਾਨੀ ਆਖਦੀ ਹੈ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਮੰਗਣ ਉੱਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਵਿਦਿਆ ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ।” ਕਚਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਰੱਦ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧੀ ਹੋ, ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਵੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੇ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੋ।” ਕਚਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, “ਪੁਰਾਤਨ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਵਯਾਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਅਣਯੋਗ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ।” ਇਸ ਕਰਕੇ, “ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਕੋਈ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਥ ਵਿਵਾਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫੜੇਗਾ। ਤੇਰੀ ਵਿਦਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਫਲ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗੀ; ਪਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਫਲ ਦੇਵੇਗੀ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਕਚਾ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਚਾ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਖਾਤਰ ਜੋ ਅਸਧਾਰਣ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਲਵੋਗੇ।” ਜਦ ਕਚਾ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ। ਕਚਾ ਤੋਂ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ; ਪ੍ਰਤਾਪ ਵਰਤ, ਪੁਰੰਦਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ।” ਮਘਵਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਖਦਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ।” ਉਹ ਨਿਕਲ ਪੈਂਦਾ, ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਕੁੜੀਆਂ ਚੈਤਰਰਥ ਵਰਗੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹਵਾ ਬਣਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਸਤ੍ਰ ਮਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਾਪਰਵਨ ਦੀ ਧੀ ਸ਼ਰਮਿਸ਼ਠਾ, ਜਾਣ-ਅਣਜਾਣ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਵਸਤ੍ਰ ਮਿਲ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ, ਗਿਆਨ, ਧਰਮ, ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਬੰਧਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ, ਸਨਾਤਨ ਧਰਮ ਦੇ ਆਦਰਯੋਗ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।