ਕਚਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਕਾਵ્ય ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਕਚਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਯਾਦਸ਼ਤ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਮੈਂ ਹਰ ਘਟਨਾ ਯਾਦ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਘਟ ਜਾਂਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾੜ ਕੇ, ਪੀਸ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਵੇਂ ਟਿਕ ਸਕਦੀ ਸੀ?" ਕਾਵ੍ਯ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੱਜ ਕੀ ਉਪਕਾਰ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਹੀ ਕਚਾ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਚੀਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕਚਾ ਨੂੰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੀ।" ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਅੱਗਾਂ ਵਰਗੇ ਦੁੱਖ ਸਾੜ ਰਹੇ ਹਨ—ਕਚਾ ਦੀ ਹਾਣੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮੌਤ। ਜੇ ਕਚਾ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" ਫਿਰ ਕਾਵ੍ਯ ਨੇ ਕਚਾ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਸਕਤ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵਨ ਦਾਇਕ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਚਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਉਂਦਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਸਿਵਾਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰ।" "ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰ। ਜਦੋਂ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇਂ, ਆਪਣੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਰੱਖੀਂ। ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਲੈ ਕੇ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂ ਹੋ ਜਾ।" ਕਚਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਉਜਲਾ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ, ਕਾਵ੍ਯ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਕਾਵ੍ਯ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਿੰਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਕਚਾ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਜੋ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਦੇ ਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੋਵਾਂ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਐਸੇ ਉਪਕਾਰਕ ਦੇ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਜੋ ਸਰਵੋਤਮ ਸੱਚਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਖਜਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਦਰਨੀਅ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਅਧਾਰਹੀਣ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਵ੍ਯ ਨੇ, ਜਦ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਚਾ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਕਚਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰੋਧਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਾਵ੍ਯ ਨੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਤੋਂ ਜੋ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਦਾ ਪਾਪ ਕਰੇਗਾ, ਉਹ ਧਰਮ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਤ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਮੈਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਰਮ ਦੀ ਹੱਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਜੀਵ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਲੈਣ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤਪੱਸਿਆ ਦਾ ਅਥਾਹ ਖਜਾਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਲਝਾ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਤੇ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਦਾਨਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਬਾਲਕ ਹੋ। ਯੋਗਯ ਕਚਾ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। ਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੇਗਾ।" "ਕਚਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇਹ ਦੁਸ਼ਕਰ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਦੇ ਮਿਟੇਗੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਰਹੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਕਾਵ੍ਯ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਾਨਵ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਚਾ ਨੇ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਜਦੋਂ ਕਚਾ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਲ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ। "ਅੰਗੀਰਸ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪੌਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਵੰਸ਼, ਗਿਆਨ, ਤਪੱਸਿਆ ਤੇ ਸਯਮ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਅੰਗੀਰਸ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਪੂਜਨੀਅ ਹਨ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਿਯਮ ਤੇ ਆਚਰਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਾਅ ਕੀਤਾ।" "ਤੂੰ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੀਂ, ਮੈਨੂੰ, ਤੇਰੀ ਭਗਤਿਨ ਨੂੰ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਹੱਥ ਫੜ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਵਧ ਕੇ ਪੂਜਨੀਅ ਹੈਂ।" ਕਚਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਭਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਲਈ ਜੀਵਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ। ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਧੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ, ਹੇ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਤੂੰ ਵੀ ਹੋਂ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਐਸੇ ਬੋਲ ਨਾ ਬੋਲ।" "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਦਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ।" ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ, ਕਚਾ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਿਆਰ ਯਾਦ ਕਰ।" "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀਆਂ ਭਗਤੀ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਤਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਭਗਤ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੀਂ।" ਕਚਾ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਆਗਿਆ ਨਾ ਦੇ, ਜੋ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ।" "ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੂੰ, ਚੰਨਣ ਵਾਲੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਹੀ ਹੈਂ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਮੈਂ ਵੀ, ਕਾਵ੍ਯ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" "ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈਂ; ਐਸਾ ਨਾ ਬੋਲ। ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਰਿਹਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰੋਸ ਨਹੀਂ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਮੰਗਲ ਕਾਮਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਜਦ ਵੀ ਇਹ ਕਥਾ ਦੁਬਾਰਾ ਆਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ। ਸਦਾ ਚੇਤ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹਿਣਾ।" ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੇ ਧਰਮ ਤੇ ਇੱਛਾ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ, ਹੇ ਕਚਾ, ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਤੇਰੇ ਲਈ ਫਲਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।" ਕਚਾ ਨੇ ਸਾਂਤਿ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਧੀ ਮੰਨ ਕੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ ਕਰਕੇ; ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਲੋਂ ਵੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦੇ।" "ਪੁਰਾਤਨ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਣਉਚਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅੱਜ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਕਿ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ।" "ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ; ਕੋਈ ਵੀ ਮੁਨੀ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਹੱਥ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫੜੇਗਾ।