ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਕਵਯ ਮੁਨੀ ਨੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਚ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕਚ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕਵਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰੀ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਉਹ ਜਿਉਂਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਇੰਨਾ ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਨਾ ਹੀ ਰੋ, ਦੇਵਯਾਨੀ। ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਮਾਨਵ ਇੰਝ ਨਹੀਂ ਰੋਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੰਦਰ, ਵਸੂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇ'en ਤੱਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਉਹ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਮੁੰਡਾ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਜਗ ਸਕਦਾ; ਜੇਕਰ ਉਹ ਜਿਉਂਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੁੜ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਅੰਗੀਰਸ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਰਦਾਦਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ। ਐਸੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪੋਤੇ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਦੁਖ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਰੋਵਾਂ? ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੈ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨੀ ਹੈ, ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਕਰਤਵ-ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ ਕਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਚ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੀ, ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਿਤਾ।" ਕਵਯ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ, ਇ'en ਤੱਕ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜ ਸਕਦੀ?" ਪਰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਫਿਰ ਮੰਤਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਚ ਨੂੰ ਉੱਗਾੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਕਚ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੰਤਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ ਤੇ ਪੇਟ ਅੰਦਰੋਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ, "ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੋ, ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ! ਮੈਂ ਕਚ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਦੇਖੋ।" ਕਵਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਹਾਂ।" ਕਚ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ, ਹਰ ਚੀਜ਼ ਯਾਦ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਤਪ ਕੱਟ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾੜ ਕੇ, ਪੀਸ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਕਵਯ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਰਹਿਣ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।" ਕਵਯ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਆਖ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅੱਜ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਹੀ ਕਚ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ ਹੀ, ਕਚ ਨੂੰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵੇਖ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਦੋ ਦੁੱਖ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਣਗੇ: ਕਚ ਦੀ ਹਾਨੀ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਮੌਤ। ਜੇਕਰ ਕਚ ਮਰ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ; ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਤੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਹੈਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਯਾਨੀ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਚ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਉਂਦੇ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ।" "ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਚਿਤ ਆਚਰਨ ਕਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ।" ਕਚ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨ ਚੰਦ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਉਰਜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਗੁੱਛਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਚ ਨੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ: "ਜਿਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਅਗਿਆਨੀ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ, ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੋਵੇਂ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਹੈ; ਐਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੈਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ; ਜੋ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਸਥਿਰ ਅਤੇ ਅਧਾਰਹੀਣ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣ ਕਾਰਨ ਹੋਈ ਭਾਰੀ ਭੁੱਲ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆਉਣ ਕਰਕੇ ਕਚ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਾ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਥੇ ਮੱਤਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਵੇਗਾ, ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਤ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਮੈਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਕਰਤਵ ਦਾ ਸੀਮਾ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਜੀਵ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਣ ਲੈਣ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਅਥਾਹ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਭੁੱਲਾ ਦਿੱਤੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦਾਨਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਬਚਪਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ; ਕਚ, ਜੋ ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਹੇਗਾ। ਸੰਜੀਵਨੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹੇਗਾ।" "ਕਚ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਗਿਰੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਖਤਮ ਕੀਤੀ। ਦਾਨਵ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਸੌ ਸਾਲ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਕੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਕਚ ਨੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਕਚ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ: "ਅੰਗੀਰਸ ਦੇ ਪੋਤੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਚਲਣ, ਵੰਸ਼, ਗਿਆਨ, ਤਪ ਅਤੇ ਸਯਮ ਕਰਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਅੰਗੀਰਸ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਹਨ, ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ।" "ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਹੇ ਤਪਸਵੀ; ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਨਿਯਮਤਾ ਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ।" "ਤੂੰ, ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਭਗਤ ਹੈ, ਕਬੂਲ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਹੱਥ ਫੜ।" "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਵੇਂ ਤੂੰ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੇਰੇ ਲਈ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ।" ਕਚ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰੀ ਹੈਂ; ਪਰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਧੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਅਧਿਆਪਕ, ਸ਼ੁਕਰ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਉਵੇਂ, ਦੇਵਯਾਨੀ, ਤੂੰ ਵੀ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਆਖ।" "ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਧੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਆਦਰ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ।