ਕਚ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੀ ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਸਮਝ ਗਏ ਕਿ ਕਚ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਹੈ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਕਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਚ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਭੇੜਿਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਗੋਪਾਲਕ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਕਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕਵਿ ਯਾ (ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯ) ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡਾ ਯਜਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਪਿਤਾ, ਕਚ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪਿਤਾ, ਕਚ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਵਰਤ ਕੇ, ਕਚ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯ ਦੀ ਮੰਤ੍ਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਕਚ ਭੇੜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਨਿਕਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇੰਨਾ ਦੇਰ ਕਿਉਂ ਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਕਚ ਨੇ ਭਰਿਗੁ ਕੁਲ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੁਝ ਉੱਤੇ ਥਕਾਵਟ ਸੀ, ਮੈਂ ਬਰਗਦ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਆਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਉੱਥੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?' ਮੈਂ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਚ ਹਾਂ।' ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਕੇ ਭੇੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਿੱਦੜਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਉਂਦਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।" ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਚ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਫੁੱਲ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।" ਕਚ ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਦੇਖ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਟ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਕਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਇਆ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕਚ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬੁਲਾਇਆ। ਕਚ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਦਾ ਤਿਵੇਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਜੀ ਵਾਰੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਾਰਿਆ, ਸਾੜ ਕੇ ਸੁਆਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਸੁਆਹ ਸ਼ਰਾਬ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯ ਨੂੰ ਪਿਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਆਪ ਵੀ ਪੀ ਲਈ। ਸ਼ਾਮ ਹੋਈ, ਗੋਪਾਲਕ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸ ਕਚ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਫੁੱਲ ਲਿਆਉਣ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪਿਤਾ, ਕਚ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਸ ਦੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਵਿ ਯਾ ਨੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਕਚ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਕਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕਵਿ ਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬੇਟੀ, ਕਚ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਯਮਲੋਕ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਵਿਦਿਆ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਂਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਰੋ ਨਾ, ਦੁਖ ਨਾ ਕਰ, ਦੇਵਯਾਨੀ। ਕੋਈ ਮਰਣਹਾਰ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੰਦ੍ਰ, ਵਸੂ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਪਿਆਰੇ ਹਨ। ਇ'enਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਤੇ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ; ਜੀਉਂਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਫਿਰ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਗੀਰਸ ਉਸ ਦਾ ਪਰਦਾਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਜਿਹੇ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਪੌਤਰੇ ਲਈ ਨਾ ਦੁਖ ਕਰਾਂ, ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ? ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਤਪਸੀ, ਕਰਤੱਬੀ ਅਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਚ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਾਂਗਾ, ਖਾਵਾਂਗਾ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਚ, ਜੋ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ।" ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਆਗ੍ਰਹ ਤੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਚ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਹੁਣ ਕਚ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ, ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲਿਆ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਕਚ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਦਿਓ।" ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਦੱਸ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ! ਮੈਂ ਤਾਂ ਹੁਣ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਕਚ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਯਾਦਸ਼ਤ ਬਰਕਰਾਰ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਭਾਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾੜ ਕੇ, ਕੁੱਟ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਾਇਆ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਮਾਇਆ, ਤੁਹਾਡੇ ਜੀਉਂਦੇ ਕਦੇ ਉਪਰ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ।" ਸ਼ੁਕਰਾਚਾਰਯ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਉਪਕਾਰ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਹੀ ਤੂੰ ਬਾਹਰ ਆ ਸਕੇਂਗਾ; ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਬੱਸ ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ ਹੀ ਤੂੰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਦਿੱਸ ਸਕੇਂਗਾ। ਦੋ ਦੁੱਖ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ: ਤੇਰਾ ਨਾਸ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਮੌਤ। ਜੇ ਤੂੰ ਮਰ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਮੈਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।" "ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਸ਼ਲਵਾਨ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਹ ਮੁੱਤ ਜੀਵਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਕਚ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੰਦ੍ਰ ਬਣ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ, ਜਿਉਂਦਾ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰ।" "ਹੁਣ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਮਗਰੋਂ, ਅਚੰਗਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰ। ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਬਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਚ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਪੇਟ ਚੀਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਡਿੱਗਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਤੇਜ ਸੀ, ਕਚ ਨੇ ਮ੍ਰਿਤਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।