ਕਾਵ੍ਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਦਾਨਵ ਫੇਰ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਹੁਣ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਉਸ ਵਿਦਿਆ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਕਾਵ੍ਯ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀ ਸੀ—ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕਲਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਏ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ, ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਕਚ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਹਾਂ। ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਿੰਦਗੀ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਾਰ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਕੋਲ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਉਹ ਗਿਆਨ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਕੋਲੋਂ ਲੈ ਆ। ਜੇ ਤੂੰ ਇਹ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਭੀ ਹਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇਗਾ। ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪर्वਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ।" "ਉਹ ਉੱਥੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਹੀ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਮਨ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵੀ ਹੈ—ਕੇਵਲ ਤੂੰ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਰਜਾ ਹਾਸਿਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ, ਦਾਨ-ਧਰਮ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾਲ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਏਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਦਿਆ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕਚ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ" ਆਖਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕਚ ਹਾਂ, ਅੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੋਤਾ, ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ। ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਬਣਾ ਲਵੋ।" "ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਕੇ ਸਖਤ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।" ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਕਚ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਆਗਤਯੋਗ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਆਦਰਤਾ ਕੀਤੀ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਵੀ ਕਰਾਂਗਾ।" ਕਚ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ" ਆਖ ਕੇ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਕਚ ਨੇ ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਗੀਤ ਗਾ ਕੇ, ਨੱਚ ਕੇ, ਅਤੇ ਵਾਦ-ਵਾਦਯੰਤਰ ਵਜਾ ਕੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਕਰਦਾ। ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ-ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਕਚ ਨੇ ਜਵਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਕੁਆਰੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਮਨ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਵੀ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਲੇ ਹੋ ਕੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਖੇਡਦੇ ਤੇ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਂਦੇ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪੁਰਸ਼ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ, ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ, ਸੁੰਦਰ ਹੁੰਦੇ ਅਤੇ ਗੁਲਦਸਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਚ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਗੁਣ ਦਰਸਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਜ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕਚ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਨਿਭਾਇਆ। ਪਰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ। ਇਕ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਕਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਭੇੜੀਆਂ ਨੂੰ ਖਵਾ ਦਿੱਤਾ। ਗਾਂ, ਆਪਣੇ ਗਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਗਾਂ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਚ ਦੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਮੇਂ-ਸਰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡਾ ਹਵਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੂਰਜ ਲੁਕ ਗਿਆ, ਗਾਂ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਕਚ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪਿਤਾ, ਕਚ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਬਿਨਾ ਉਸ ਦੇ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ—ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।" ਤਦ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਮਰੇ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਿਦਿਆ ਵਰਤ ਕੇ ਕਚ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਭੇੜੀਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਕਚ ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਕਲ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇੰਨਾ ਦੇਰ ਕਿਉਂ ਲਗ ਗਈ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਥਕ ਕੇ ਇਕ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੀਆਂ ਗਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਈਆਂ। ਉਥੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?' ਮੈਂ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਚ ਹਾਂ।' ਇਹ ਸੁਣਦੇ ਹੀ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।" "ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ।" ਜਦੋਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੁਆਰੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।" ਫਿਰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਫੁੱਲ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।" ਕਚ ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖ ਲਿਆ; ਮੁੜ, ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਕੁਆਰੀ ਨੇ ਮੁੜ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ; ਗੁਰੂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋ ਕੁਝ ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਤੀਜੀ ਵਾਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਸਾੜ ਕੇ, ਰਾਖ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਖ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੂੰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਰਾਬ ਵਿੱਚ ਪਿਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਚ ਦੀ ਰਾਖ ਸ਼ਰਾਬ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ ਪੀ ਲਈ। ਸ਼ਾਮ ਹੋਈ ਤਾਂ ਗਵਾਲੇ ਗਾਂ ਲੈ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸ਼ੱਕ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ, ਜਿਸ ਕਚ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਫੁੱਲ ਲਿਆਉਣ ਭੇਜਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪਿਤਾ, ਕਚ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਜਾਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਬਿਨਾ ਉਸ ਦੇ, ਮੈਂ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।