ਜਦੋਂ ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪੁਰੂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਮਿਲ ਗਈ ਅਤੇ ਪੁਰੂ ਨੇ ਯਯਾਤੀ ਦੀ ਬੁੱਢਾਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ। ਫਿਰ ਯਯਾਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਅਜੇਤ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੈਤਰਰਥ ਵਣ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ: "ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਭੋਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।" ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਚੌਲ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ, ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੀ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਲੱਭਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਇੰਝ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿਮਨਤਾ ਉੱਤੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਮਝ ਨਾਲ ਮਨ ਨੂੰ ਅਡੋਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਬੁੱਢਾਪਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਯਯਾਤੀ ਨੇ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ, ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੰਸ਼ ਮਿਲਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੰਸ਼ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬੀਤਣ ਉਪਰੰਤ, ਕਾਲ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ, ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜ ਯਯਾਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਨੇ ਸੁਕ੍ਰਚਾਰਯਾ ਦੀ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਧੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ?" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਰਵਜ ਵੀ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੱਸੋ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਯਯਾਤੀ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੁਕ੍ਰ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। "ਹੁਣ, ਜਨਮੇਜਯ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਯਯਾਤੀ ਅਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।" ਇਕ ਵਾਰ, ਤਿੰਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦੀ ਲੋਭ ਵਾਸਤੇ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਗੀਰਸ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਯਜਮਾਨ ਪੁਜਾਰੀ ਚੁਣਿਆ, ਜਦਕਿ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਕਾਵਯ ਉਸ਼ਨਸ (ਸੁਕ੍ਰ) ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵੈਰੀ ਰਹਿੰਦੇ, ਬਹੁਤ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਸ ਥਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਕਾਵਯ (ਸੁਕ੍ਰ) ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਿਆਨ-ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਵਾਰੀ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ-ਭੂਮੀ ਉੱਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਜੋ ਮਹਾਨ ਕਾਵਯ ਨੂੰ ਆਉਂਦੀ ਸੀ—ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਰਨਾ। ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਫਿਰ, ਡਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਕਚ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ। ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਉਸ ਅਤਿ ਤੇਜਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਹੈ।" "ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਸੁਕ੍ਰ ਕੋਲੋਂ ਲਿਆ ਆ; ਤੈਨੂੰ ਹਵਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇਗਾ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਤੂੰ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" "ਉਹ ਉਥੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਦਾਨਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।" "ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੇਰੇ ਹੀ ਵੱਸ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਗੁਣ, ਦਾਨ, ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਵ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣੀ ਅਤੇ ਸਯਾਮ ਰਹਿਣ ਨਾਲ, ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।" "ਠੀਕ ਹੈ," ਆਖ ਕੇ ਕਚ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ, ਰਾਜਨ, ਉਸ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੁਕ੍ਰ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕਚ ਹਾਂ, ਅੰਗੀਰਸ ਦਾ ਪੋਤਾ, ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ; ਹੇ ਆਦਰਯੋਗ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਬਣਾਉ।" "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦੀ ਕਠੋਰ ਆਚਾਰ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ।" ਸੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕਚ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁਆਗਤਯੋਗ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਵੀ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਠੀਕ ਹੈ," ਆਖ ਕੇ ਕਚ ਨੇ ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਕ੍ਰ ਨੇ ਖੁਦ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਅਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੀ ਭੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਯੌਵਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਗੀਤ, ਨਾਚ ਅਤੇ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੇਵਾਵਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਮਨ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ। ਦੇਵਯਾਨੀ ਵੀ, ਉਸ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀ ਅਤੇ ਖੇਡਦੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਗਾਉਂਦੇ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵਯਾਨੀ ਦਾ ਮਨ ਵੀ ਉਸ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।