ਹੇ ਰਾਜਨ, ਨਹੁਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਇਕ ਦਿਨ ਉਹ ਵੀ ਉਮਰ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਯਯਾਤਿ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਯਦੁ, ਪੁਰੂ, ਤੁਰਵਸੁ, ਦ੍ਰੁਹਯੁ ਅਤੇ ਅਨੁ—ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜਵਾਨ ਰਹਿ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰਿਯਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।" ਇਸ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਯਾਨੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਾਂ ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈ, ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰਿਯਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਲੈ ਸਕਾਂ।" ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਲੰਬੇ ਯੱਗ ਕੀਤੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸ਼ਨਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ ਇੱਛਾਵਾਂ ਘੱਟ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੈ। "ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰੇ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂ।" ਪਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਪਿਤਾ ਦਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਲੈਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਤਦ ਪੁਰੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਵਚਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਸੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਨਵੀਂ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਸੁਖ ਭੋਗੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈ। ਹੁਣ ਯਯਾਤਿ, ਪੁਰੂ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ, ਫਿਰ ਜਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁਰੂ, ਯਯਾਤਿ ਦੇ ਬੁੱਢਾਪੇ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਅਣਜਿੱਤਿਆ ਰਹਿ ਕੇ, ਬਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਵਾਨੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਚੈਤਰਰਥ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਯਯਾਤਿ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰਿਆ, "ਇੱਛਾਵਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵੱਧਦੀ ਹੈ।" ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਚਾਹੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨਾ ਵੀ ਧਾਨ, ਜੌ, ਸੋਨਾ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਹੋਣ, ਇਹ ਸਭ ਕਿਸੇ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲੱਭਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਵਿਦਵੈਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਛੋਟਾਪਣੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਟਿਕਾ ਕੇ, ਪੁਰੂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਬੁੱਢਾਪਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਣਜਿੱਤਿਆ ਯਯਾਤਿ ਨੇ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਜਵਾਨੀ ਵਾਪਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਪੂਰੀਆਂ ਨਾ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲਕੀਰ ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਚੱਲੇਗੀ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਰਗਾ ਰਾਜਾ, ਪੁਰੂ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਕੇ, ਭਰਗੁ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜ ਯਯਾਤਿ, ਜੋ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਉਹ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਚਾਰਯ ਦੀ ਅਤਿ ਦੁਲਭ ਧੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲੇ? ਇਹ ਸਭ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਤਦ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਯਯਾਤਿ ਇਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਪਹਿਲਾਂ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਚਾਰਯ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ, ਜਨਮੇਜਯ, ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਨਹੁਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਯਯਾਤਿ ਅਤੇ ਦੇਵਯਾਨੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਇਕ ਵਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ (ਚਲਦਿਆਂ ਤੇ ਅਚਲ) ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਲਈ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਜਿੱਤ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਗੀਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਯਜਮਾਨ ਚੁਣਿਆ, ਜਦਕਿ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਕਾਵਯ ਉਸ਼ਨਸ (ਸ਼ੁਕ੍ਰਚਾਰਯ) ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਬਣਾਇਆ। ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋਇਆ। ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰਚਾਰਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਿਉਂਦਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਵਯ (ਸ਼ੁਕ੍ਰ) ਨੂੰ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤੇ ਵੱਡੇ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਫਿਰ, ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਕਚ ਦੇ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰੋ। ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀਵਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਕ੍ਰਚਾਰਯ ਕੋਲ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਲਿਆਓ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਪਾਵੋਗੇ।" "ਉਹ ਉਥੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗੈਰ-ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਨਾ ਲੈਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ ਦੇਵਯਾਨੀ ਵੀ, ਕੇਵਲ ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਚੰਗੇ ਆਚਰਣ, ਦਾਨ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ, ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਜੇ ਤੂੰ ਦੇਵਯਾਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਦਿਆ ਜ਼ਰੂਰ ਮਿਲ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਚ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼" ਆਖਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਪਰਵਨ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ।