ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਜੋ ਕਾਰਜ ਆਦਿ-ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸੀ, ਉਹ ਪਰਮਪਿਤਾ, ਸਵੈਭੂ ਪਰਮੇਸ਼्वर, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ਜ, ਜਗਤ ਦੇ ਕਰਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਕਾਰਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਪਜਦੇ ਹਰੇਕ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿ ਜਾਵੇ? ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਿਕ, ਸਰਵ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਆਦਿ-ਕਰਤਾ, ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈਂ, ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਮ ਤੇ ਲਾਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ: “ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਓ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਸੁਰਤ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਓ।” ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸਚ, ਹਿਤਕਾਰੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਾਰਾਯਣ—ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਪੀਤਾਂਬਰ ਧਾਰੀ, ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਸ੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਧਾਰੀ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਤ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਏ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: “ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣਾ ਅੰਸ਼ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਿਆਓ।” ਹਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ, ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਵਤਰਨ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਲਿਆ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹੋ।” “ਇਹ ਵੰਸ਼ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਅਤੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ: ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੱਖ, ਮਨੁ ਵੈਵਸਵਤ, ਭਾਰਤ, ਕੁਰੂ, ਪੁਰੂ ਅਤੇ ਰਾਜਮਿਧਿਆ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ; ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਲੀਨ, ਅਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਵੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਵੰਸ਼ ਉਜਲੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਜੀਵਨਦਾਇਕ ਹਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮੀਕ ਸਨ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੱਖਸ਼ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਦੱਖਸ਼ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾ ਜੰਮੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਰਦਾਦਾ ਹਨ। ਦੱਖਸ਼ ਨੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਵਿਰੀਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਜੋ ਸਭ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਸਨ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਦੱਖਸ਼ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਮਾਰਗ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ-ਦਿਸ਼ਾ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਿਆਂ, ਦੱਖਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਜਾਹ ਧੀਆਂ ਪੂਤ੍ਰਿਕਾ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦਸ ਧਰਮ ਨੂੰ, ਤੇਰਾਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਸੱਤੀ ਨੂੰ ਸੱਤਾਈ (27), ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਸੋਮਾ (ਚੰਦਰਮਾ) ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾਂ ਧੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਦੱਖਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਨੇ, ਮਰੀਚੀ ਅਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਮਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਮਹਾਬਲੀ ਦੇਵਤੇ ਜੰਮੇ, ਅਤੇ ਵਿਵਸਵਤ ਜੰਮੇ; ਵਿਵਸਵਤ ਤੋਂ ਯਮ, ਮਹਾਬਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਮੇ। ਯਮੀ, ਮਾਰਤੰਡ ਦੀ ਧੀ, ਵੀ ਜੰਮੀ; ਅਤੇ ਮਾਰਤੰਡ ਤੋਂ ਮਨੁ, ਧਰਮੀਕ ਤੇ ਪ੍ਰਬਲ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਮੇ। ਉਹੀ ਮਨੁ, ਧਰਮੀਕ ਤੇ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਾਰਾ ਵੰਸ਼ ਸਥਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਮਨੁ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਤੋਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖੀ ਵੰਸ਼ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ। ਮਨੁ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਆਦਿ ਜੰਮੇ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਫਿਰ ਵੇਨਾ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਣੁ, ਨਰਿਸ਼੍ਯੰਤ, ਨਾਭਾਗ ਅਤੇ ਇਖ੍ਵਾਕੁ ਵੀ ਜੰਮੇ। ਫਿਰ ਕਾਰੁਸ਼, ਸ਼ਰਿਆਤੀ, ਅੱਠਵੇਂ ਇਲਿਲਾ; ਪ੍ਰਿਸ਼ਧ੍ਰਾ ਨੌਵੇਂ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਨਾਭਾਗ ਅਤੇ ਅਰਿਸ਼ਟ ਮਨੁ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਮਨੁ ਦੇ ਪੰਜਾਹ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੰਮੇ। ਆਪਸੀ ਫੁਟ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਭ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਇਲਾ ਤੋਂ ਪੁਰੂਰਵਾ ਜੰਮੇ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨੀ ਸਨ। ਉਹਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਓ ਦੋਵੇਂ ਇਲਾ ਹੀ ਸੀ। ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਤੇਰਾਂ ਟਾਪੂਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਪੁਰੂਰਵਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ ਸੀ, ਗੈਰ-ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਚੀਕਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਸੰਨਤਕੁਮਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ, ਉਸ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਸ ਨੇ ਅਨੁਦਰਸ਼ਾ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਕ੍ਰੋਧਤ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਤ ਧਾਰਨ ਤੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਲਾਲਚ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅਕਲ ਗਵਾ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਵੀਰਾਟ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਸਮੇਤ, ਗੰਧਰਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਿੱਧੀਆਂ ਨਾਲ ਯਗਨ ਦੀ ਅੱਗ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ। ਚੈਲ ਤੋਂ ਛੇ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ: ਆਯੁ, ਧੀਮਾਨ, ਅਮਾਵਾਸੁ, ਅਤੇ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਾਯੁ, ਵਾਨਾਯੁ, ਸ਼ਤਾਯੁ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਫਿਰ ਨਹੁਸ਼, ਵ੍ਰਿਦਸ਼ਰਮਾ, ਰਾਜੀ, ਗਯਾ ਅਤੇ ਅਨੇਨਸਾ ਜੰਮੇ।