ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਬੜੇ ਬਲਸ਼ালী ਤੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਸੁਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਿਰਦਈ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ—ਸਭ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ-ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੁੱਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਥਾਂ, ਹਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਹੜੇ ਫਿਰਦੇ। ਇਹ ਅਸੁਰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਅਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਕੰਮ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਹ ਅਸੁਰ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹावी ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਪੈ ਗਿਆ। ਨਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵ, ਨਾ ਨਾਗ, ਨਾ ਪਹਾੜ, ਕੋਈ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਸ ਵਧੇਰੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਪੀੜਤ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਰਾਹਤ ਲੈਣ ਲਈ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਪਰਮਾਤਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਗਈ। ਉਹ ਧਰਤੀ, ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਅਕਾਲਪੁਰਖ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ। ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਸੁਰਿਲੀਆਂ ਵੰਦਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਾ ਦਿੱਤਾ। ਧਰਤੀ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸਰਣ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਰੱਖੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਆਸ, ਜੋ ਆਦਿ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਆਇੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਸੀ। ਭਲਾ, ਜੋ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਉਠਣ ਵਾਲੀ ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ? ਫਿਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਭ ਦੇ ਮੂਲ, ਸਰਵ-ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਏ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈਂ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਯੋਗ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਓ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਅਰਥਪੂਰਨ ਬਚਨ ਕਹੇ। ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾ, ਹਿਤਕਾਰੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ, ਚਕ੍ਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਕਮਲ-ਨਾਭੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲਓ।" ਹਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਸੁਰਾਂ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਕ੍ਸ਼, ਮਨੁ ਵੈਵਸਵਤ, ਭਾਰਤ, ਕੁਰੁ, ਪੁਰੁ ਅਤੇ ਰਾਜਮਿਧਿਆ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਯਾਦਵਾਂ ਅਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਲੜੀ, ਅਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ pavittar ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੰਗਲਮਈ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ, ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ। ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸਨ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅੱਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੜ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦਕ੍ਸ਼, ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਨਮਿਆ। ਦਕ੍ਸ਼ ਤੋਂ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਜਨਮੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੀ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਦਾਦਾ ਹਨ। ਦਕ੍ਸ਼, ਜੋ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਰਿਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗ, ਵਚਨਬੱਧ, ਹਜ਼ਾਰ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਤਮ ਗਿਆਨ, ਸਾਂਖਿਆ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਦੀ ਉਪਦੇਸ਼ਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਗਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ ਚਾਹ ਵਿੱਚ, ਦਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪੰਜਾਹ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁਤ੍ਰਿਕਾ ਵਜੋਂ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਦਸ ਧੀਆਂ ਧਰਮ ਨੂੰ, ਤੇਰਾਂ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਤਾਈ (27) ਧੀਆਂ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਸੋਮ (ਚੰਦਰਮਾ) ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਦਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਧੀ ਨੇ, ਮਰੀਚੀ ਅਤੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਮਹਾ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਅਤੇ ਵਿਵਸਵਤ ਜਨਮੇ। ਵਿਵਸਵਤ ਤੋਂ ਯਮ, ਜੋ ਮਹਾ ਤੇਜੀਲਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ। ਯਮੀ, ਮਾਰਤੰਡ ਦੀ ਧੀ, ਵੀ ਜਨਮੀ। ਮਾਰਤੰਡ ਤੋਂ ਮਨੁ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਨਮਿਆ। ਉਹ ਮਨੁ, ਧਰਮਾਤਮਾ ਤੇ ਗਿਆਨੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੰਸ਼ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜਾਤਿ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਈ। ਮਨੁ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਆਦਿ ਜਨਮੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਖ਼ਤਰੀ ਮਿਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤਿ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੋਈ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਰਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਨਾ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਣੁ, ਨਰਿਸ਼ਯੰਤਾ, ਨਾਭਾਗ ਅਤੇ ਇਖ੍ਵਾਕੁ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਅਤਿਅਚਾਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਤੇ ਧਰਮ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਹੋਈ।