ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੇ ਪਾਬੰਦ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮੰਨਦੇ ਸਨ। ਹਰੇਕ ਵਰਗ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਕੋਈ ਵੀ ਹੋਵੇ—ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿਚ ਲਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਗਰਭਧਾਰਣ ਕਰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮੌਸਮ ਵਿਚ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਇਉਂ, ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਸਾਰ ਵਧ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਅਸੁਰ ਵੀ ਰਾਜਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਇਹ ਉਹੀ ਦੈਤ ਸਨ, ਜੋ ਆਦਿਤਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਵਾਰ ਵਾਰ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਜਸਤਾ ਤੋਂ ਵੰਞੇ ਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ, ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਾ ਬਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਉੱਟਾਂ, ਮਹਿਸੂਸਾਂ, ਮਾਸਾਹਾਰੀ ਜਾਨਵਰਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਜਿੰਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਜੀਵ ਸਨ ਤੇ ਜਿੰਨੇ ਨਵੇਂ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਾਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੰਨਾ ਵੱਧ ਗਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਇਸ ਭਾਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕੀ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਡਿਟੀ ਅਤੇ ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ—ਵੱਡੇ ਅਭਿਮਾਨੀ, ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਭਟਕਦੇ ਫਿਰਦੇ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੀੜ੍ਹਦੇ। ਇਹ ਦਹਿਸ਼ਤਨਾਕ ਅਸੁਰ ਲੱਖਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਡਰ ਫੈਲਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਕਰਦੇ, ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਅਧਰਮ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਤਿ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜ੍ਹ ਗਈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਨਾ ਕੋਈ ਜੀਵ, ਨਾ ਨਾਗ, ਨਾ ਪਹਾੜ, ਕੋਈ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਹ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਿਆ, ਜਦ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਡਰੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਭਾਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਪਰਮ ਪਿਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਚ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ—ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਅਜਰ-ਅਮਰ ਰਚਨਹਾਰ ਹਨ। ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਭਜਨ-ਸੁਤੀਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਨੇ ਸਭ ਲੋਕਪਾਲਾਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਬੇਨਤੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ। ਪਰ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇਹ ਕੰਮ, ਜੋ ਆਦਿ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਸੀ, ਉਹ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਪਰਮ ਪੁਰਖਾ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਕਰਤਾਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਹੋਵੇਗਾ? ਫਿਰ, ਪ੍ਰਜਾ ਪਿਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਧਰਤੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈਂ, ਉਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਗਾ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਗਾਂ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਜਨਮ ਲਓ, ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਲੁਕਾ ਕੇ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾ, ਹਿਤਕਾਰੀ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਮੰਨ ਕੇ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਅੰਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਵਾਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਜੋ ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਉਜਲੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਕਮਲ ਨਾਭੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਤਮ, ਸ਼੍ਰੀਵਤਸ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲੇ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਤੇ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਜਿਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਲਈ, ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ: "ਆਪਣਾ ਅੰਸ਼ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਾਰੋ।" ਹਰੀ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ।" ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੇਵਲ ਦੇਵਤੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਅਸੁਰ, ਰਾਖਸ਼, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਕਥਾ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਦੱਸਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਧਰਮ, ਅਰਥ ਤੇ ਕਾਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ ਹੈ। ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਕ੍ਸ਼, ਮਨੁ ਵੈਵਸ੍ਵਤ, ਭਾਰਤ, ਕੁਰੁ, ਪੁਰੂ ਅਤੇ ਰਾਜਮਿਧਿਆ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ, ਪੂਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ, ਅਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੀ ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਉਜਜਵਲ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਰਗੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਦਸ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਰਮੀਕ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜੁੱਬਾਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦਕ੍ਸ਼ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਪ੍ਰਚੇਤਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ। ਦਕ੍ਸ਼ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਕ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਉਹੀ ਸੰਸਾਰਾਂ ਦੇ ਦਾਦਾ ਹਨ।