ਹੇ ਭਾਰਤ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਗਿਆਰਾਂ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਯ, ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪੁੱਤਰ ਯੁਯੁਤ्सੂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਦੇ ਘਰ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਭਾਣਜਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਪਾਂਡੁ ਦਾ ਪੌਤਰਾ ਸੀ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੋਂ ਪੰਜ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿੰਧ੍ਯ, ਭੀਮ ਤੋਂ ਸੂਤਸੋਮ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਕੀਰਤੀ, ਨਕੁਲ ਤੋਂ ਸ਼ਤਾਨੀਕ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਭੀਮ ਅਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘਟੋਤਕਚ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਘਰ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨੀ ਦਾ ਜਨਮ ਧੀ ਵਜੋਂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਪਾਇਆ। ਇੱਕ ਯਕ੍ਸ਼ ਨੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਰੁਸ਼ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਲਈ ਅਨੇਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਗਿਣੇ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਇੱਥੇ ਮੁੱਖ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਉਚਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਥਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਜਦ ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਸੁਤਜੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਰਾਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਵੱਡੇ ਰਥੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਆਏ? ਇਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਇਹ ਗੁਪਤ ਰਾਜ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਤਮ-ਜਨਮੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਰਸ਼ੁਰਾਮ ਨੇ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੱਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਜਦ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛੱਤਰੀਆਂ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਛੱਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਆਸ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਨਾਂ ਕਿ ਵਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਗਲਤ ਵੇਲੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਛੱਤਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਛੱਤਰੀ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ। ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀਆਂ ਦੋਵਾਂ ਜੰਮੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਛੱਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਛੱਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸਭ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਚਾਰੋਂ ਵਰਣਾਂ ਦਾ ਉਤਪੱਤੀ ਹੋਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਨ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਨਾਂ ਕਿ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਗਲਤ ਵੇਲੇ। ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ, ਸੌ ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਤੇ ਰੋਗ-ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੱਤਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਵੱਸ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ, ਹਾਥੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਮੁੰਦਰ-ਘੇਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਸਾਇਆ। ਜਦ ਛੱਤਰੀ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਾਜ ਕਰਦੇ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵਰਣ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ। ਰਾਜੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਦੰਡ ਦੇਂਦੇ ਤੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ। ਜਦ ਛੱਤਰੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਵੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਠੀਕ ਥਾਂ ਮੀਂਹ ਵਗਾਉਂਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਲੋਕ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਸਮੇਂ, ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ ਤੇ ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਅਵਿਵਾਹਿਤ ਜਾਂ ਅਯੁਵਤੀ ਔਰਤ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਇੰਝ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ। ਛੱਤਰੀ ਵੱਡੇ ਯਜ੍ਯ ਕਰਦੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਰੇ ਵਿਧਾਨ ਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦਾਂ ਸਮੇਤ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਦੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦ ਵੇਚਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਅੱਗੇ ਉਚਾਰਦੇ। ਵੈਸ਼੍ਯ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਖੇਤ ਜੋਤਦੇ, ਮਾੜੀਆਂ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜੁਤਦੇ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦੇ। ਕੋਈ ਗਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਫੇਨ ਲਈ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦਾ, ਨਾ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ। ਵਪਾਰੀ ਕਦੇ ਝੂਠੇ ਮਾਪ ਨਾਲ ਵਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਮੂਲ ਮੰਨਦੇ। ਸਾਰੇ ਵਰਣ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ, ਧਰਮ ਕਦੇ ਘਟਦਾ ਨਹੀਂ। ਸਮੇਂ ਤੇ ਗਾਂ ਵਿਆਉਂਦੀਆਂ, ਔਰਤਾਂ ਗਰਭ ਧਾਰਦੀਆਂ, ਰੁੱਖ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਾਉਂਦੇ। ਇੰਝ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ। ਜਦ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਸਾਰ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਅਸੁਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ। ਦੈਤ, ਜੋ ਅਦਿਤਿਆਂ ਕੋਲੋਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਞ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੰਮੇ। ਉਹ ਅਸੁਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਰਾਜ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਊਠਾਂ, ਮਹਿਸਾਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ। ਇੰਝ, ਜਿੰਨੇ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਮ ਰਹੇ ਜੀਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਵਧ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਕੁਝ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਡਿਟੀ ਤੇ ਦਾਨੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਇੱਥੇ ਜੰਮੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਏ।