ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਗਨੀ ਦੇ ਵੇਦਿਕ ਅਲਤਰ ਤੋਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਲਿਆਣਮਈ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਆਕृति ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਦੇ ਸ਼ਿਸ਼, ਨਗਨਜਿਤ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਅਤੇ ਸੌਬਲਾ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਮਾਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਧਨ ਸੰਭਾਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਵੈਪਾਯਨ ਤੋਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ—ਜਨਤਾ ਦੇ ਸਵਾਮੀ—ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯਾ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਨਿਰਪਾਪ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਦਵੈਪਾਯਨ ਤੋਂ, ਪਰ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ; ਦੋ ਪਤਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਉੱਚ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੰਤੀ ਤੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ, ਭੀਮ ਵਾਯੂ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ—ਜੋ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ—ਇੰਦ੍ਰ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ, ਦੋਵੇਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹਨ, ਇੱਕ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਯੁਯੁਤ्सੂ ਅਤੇ ਕਰਣ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਫਿਰ ਦੂਸ਼ਾਸਨ, ਦੂਸਹਾ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਨ, ਵਿਕਰਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਅਤੇ ਵਿਵਿੰਗਸ਼ਤੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਯਾ, ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਪੁਰੁਮਿਤ੍ਰ, ਅਤੇ ਯੁਯੁਤ੍ਸੂ—ਜੋ ਵੈਸ਼ਯਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ—ਇਹ ਗਿਆਰਾਂ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹਨ। ਅਭਿਮਨ्यु, ਸुभਦਰਾ ਤੋਂ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਭਤੀਜੇ ਅਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੋਤੇ, ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੋਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ—ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ—ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ: ਪ੍ਰਤੀਵਿੰਧਿਆ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੋਂ, ਸੂਤਸੋਮਾ ਭੀਮ ਤੋਂ, ਸ਼੍ਰੁਤਕਿਰਤੀ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ, ਸ਼ਤਾਨਿਕਾ ਨਕੁਲ ਤੋਂ, ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਤੋਂ ਸ਼੍ਰੁਤਸੇਨਾ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਭੀਮ ਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਤੋਂ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘਟੋਤਕਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਸ਼ਿਖੰਡੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਧੀ, ਪਰ ਯਕਸ਼ਾ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰੂਆਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਬੇਅੰਤ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਣ ਲਈ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਵੀ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਾਮ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਕਥਾ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਹੋਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਵੀ। ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, "ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਉਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ?" ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸਵਯੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਇਹ ਕਥਾ ਦੱਸਣ ਦੀ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ (ਭਾਰਗਵ) ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਧਰਤੀ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਈ, ਕੁਝ ਔਰਤਾਂ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਕੋਲ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਅਣਸਮੇਂ ਨਹੀਂ, ਮਿਲੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਏ। ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧੀਆਂ, ਦੋਵੇਂ, ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਲਏ, ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦੁਬਾਰਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਲੋਕ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਨਿਰਪਾਪ, ਚਾਰ ਵਰਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੂਲ ਹਨ। ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮਿਲਦੀਆਂ, ਅਣਸਮੇਂ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਨਮ ਪਸ਼ੂ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਚਲਦੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜੀਉਂਦੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਭਰ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਲੋਕ ਧਰਮ ਤੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲੇ, ਰੋਗ-ਰਹਿਤ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੰਸ਼ ਦੁਬਾਰਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਹਾਥੀ, ਪਹਾੜ, ਜੰਗਲ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰ ਵਰਨਾਂ ਉੱਚਤਮ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜੇ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ। ਕੋਈ ਬੱਚਾ ਅਕਾਲ ਮੌਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਔਰਤ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ, ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ। ਧਰਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ-ਘਿਰੀ ਹੋ ਕੇ ਭਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਸ਼ਤਰੀ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਕਰਦੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਦ ਤੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਪੜ੍ਹਦੇ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਦ ਵੇਚਦੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ। ਵੈਸ਼ਯਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਲਦਾਂ ਨਾਲ ਜੋਤਦੇ, ਸਿਰਫ਼ ਤੰਦਰੁਸਤ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜੋਤਦੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਦਾ ਖਿਆਲ ਕਰਦੇ। ਮਰਦ ਗਾਂ ਨੂੰ ਫੇਨ ਜਾਂ ਬੱਛਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦੋਹਦੇ; ਵਪਾਰੀ ਝੂਠੀ ਮਾਪ ਨਾਲ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ ਵੇਚਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਮ, ਨਿਸ਼ਠਾ, ਤੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਵਰਨਾਂ ਤੇ ਲੋਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁਖੀ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।