ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦਖ਼ੀਨ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਦਸ ਲੋਕ ਬਚੇ ਹਨ—ਸਾਡੇ ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸੱਤ। ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਕਸ਼ਾਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਸੀ, ਅਠਾਰਾਂ ਅਕਸ਼ੌਹਣੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਅਸਮਰਥਤਾ ਦਾ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੂਤਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੇਨਿਆਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਗਾਵਲਗਣ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਦੁਖ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੱਪ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਹ ਭਰੀਦਾ ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਸਮਝੋ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੋ ਚਾਰਿਅਤਾਂ ਦੇ ਸਿੱਖਰ ਤੇ ਖੜੇ ਰਹੇ ਹਨ।" ਉਸ ਨੇ ਯਾਦ ਦਿਵਾਈ ਕਿ ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਮਹਾਨ ਰਾਜਵੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਧਰਮ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਯਗਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ੈਬਿਆ, ਸ੍ਰਿੰਜਯਾ, ਬਹਲਿਕਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਾਰਨਿਆਂ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਤਾ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਗਾਵਲਗਣ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਗੇ ਝੁਕਣਾ ਪਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਦਿਵਿਆ, ਬਲਿਦਾਨ, ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਸਨ, ਵੀ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਢਹਿ ਗਈਆਂ। ਗਾਵਲਗਣ ਨੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਦੁਖ ਮੰਨਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤੂਤ ਬੁਰੇ ਸਨ।" ਉਸ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਮਮਤਾ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। "ਜੋ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਵੇਗਾ; ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ," ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਗਾਵਲਗਣ ਨੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸਮਝਾਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਿਯਮ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੁਖਦਾਈ ਹੋਣ ਜਾਂ ਦੁਖਦਾਈ। "ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖੋ," ਉਸ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥਨ ਦਿੱਤਾ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਗਾਵਲਗਣ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਥੋੜਾ ਘਟਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਵਲਗਣ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਮੂਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਵੈਪਾਯਨ ਨੇ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੇ ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵਾਂ, ਦਿਵਿਆ ਸਾਧੂਆਂ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਾਰਨਾਂ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਥੋੜਾ ਘਟਾਇਆ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕੀਤਾ।