ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਸੁ ਨੇ ਇੰਦਰ ਮਹੋਤਸਵ ਕਰਵਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸਨ—ਸਭ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ। ਵਸੁ ਨੇ, ਜੋ ਸਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ—ਪ੍ਰਤਿਆਗ੍ਰਹ, ਕੁਸ਼ਾਂਬਾ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਣਿਵਾਹਨ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ), ਮਤਸੀੱਲ, ਯਦੁ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਅਪਰਾਜਿਤ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਅਧਿਪਤੀ ਬਣੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਰਾਜਾ ਵਸੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਾਮਾਂ 'ਤੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਪੰਜੇ ਵਸੁਪੁੱਤਰ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਣੇ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਣੀਮਈ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਸਨ। ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਰਾਜੋਪਰਿਚਰ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਸ਼ੁਕਤਿਮਤੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੋਲਾਹਲ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਸੀ, ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਛਾ ਕਰਕੇ ਹਿਲ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਵਸੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਬਣੀ ਦਰਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਨਦੀ ਨਿਕਲ ਪਈ। ਉਸ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਰਵਤ ਨੇ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਨਦੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਈ। ਨਦੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਜੋ ਕੁੜੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੁੰਡਾ ਹੈ, ਉਹ ਫੌਜ ਦਾ ਮੁੱਖੀ ਬਣੇਗਾ। ਸ਼ੁਕਤਿਮਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਮੁੰਡੇ—ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਵਸੁਰ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਦਾਨੀ ਸੀ—ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਰਿਕਾ ਵਸੁਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਗਿਰਿਕਾ ਨੇ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਇਛਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਰਜੋਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਉਸੇ ਦਿਨ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜਾਓ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰੋ।" ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਗਿਰਿਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਆਨੰਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਗਿਰਿਕਾ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਜੰਗਲ, ਜਿੱਥੇ ਅਸ਼ੋਕ, ਚੰਪਕ, ਆਮ, ਅਤੀਮੁਕਤਾ, ਪੁਨਾਗਾ, ਕਰਨਿਕਾਰ, ਬਕੁਲ ਅਤੇ ਦੇਵ ਪਾਤਾਲਾ ਵਰਗੇ ਦਰੱਖਤ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਕਠਲ, ਨਾਰੀਅਲ, ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ ਸਨ—ਇਹ ਸਭ ਸੁੰਦਰ, ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦਿਆ ਹੋਇਆ ਜੰਗਲ ਸੀ। ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਅਤੇ ਮਸਤ ਮਧੁਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਉਹ ਜੰਗਲ, ਚੈਤ੍ਰਰਥ ਦੀ ਵਾਦੀ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਤਪਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗਿਰਿਕਾ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਡਾਲੀ ਵੇਖੀ, ਜੋ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਛੁਪੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਸੁਹਾਵਣੀ। ਉਸ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਰਾਜਾ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਹਵਾ ਦੇ ਝੋਕੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਅੱਗ ਹੋਰ ਭੜਕ ਉਠੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵੀਰਜ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵੀਰਜ ਨਿਕਲਿਆ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਇੱਕ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਇਹ ਆਖਦਿਆਂ ਕਿ, "ਮੇਰਾ ਵੀਰਜ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ।" ਆਪਣੀ ਅੰਗੂਠੀ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਚਿੱਟੇ ਵੀਰਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਲਾਲ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ ਕਿ "ਇਹ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀਰਜ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ" ਅਤੇ "ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਰਜੋਦਰਸ਼ਨ ਵੀ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ," ਰਾਜਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਵੀਰਜ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਰਜੋਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਵੀਰਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਸੰਭਾਲਿਆ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੁਖਮਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਬਾਜ਼ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਲਈ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ, ਇਹ ਵੀਰਜ ਮੇਰੇ ਘਰ ਲੈ ਜਾ।" ਫਿਰ ਬਾਜ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਡਾਣ ਭਰੀ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਬਾਜ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਬਾਜ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲਿਆ। ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਇਹ ਮਾਸ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਬਾਜ਼ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪਿਆ ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੋਚਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਵੀਰਜ ਹਵਾ ਵਿੱਚੋਂ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਿਆ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਅਪਸਰਾ ਅਦ੍ਰਿਕਾ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਾਪਿਤ ਸੀ, ਮਛਲੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਵੀਰਜ, ਜੋ ਬਾਜ਼ ਦੇ ਪੰਜਿਆਂ ਤੋਂ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਸ ਮਛਲੀ-ਰੂਪ ਅਦ੍ਰਿਕਾ ਨੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮਛੀਰੇ ਨੇ ਉਸ ਮਛਲੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਮਛਲੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ, ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਕਲੇ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਛੀਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਛਲੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਰਾਜਾ ਉਪਰਿਚਰ ਵਸੁ ਨੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਦਾ ਨਾਮ ਮਤਸਯ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਪਸਰਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣਾ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਪਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਈ—ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗੀ। "ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ," ਇਹ ਵਚਨ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਛੀਰੇ ਨੇ ਉਸ ਮਛਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣਾ ਮਛਲੀ ਦਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਅਪਸਰਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲ ਪਈ।