ਇੱਕ ਵਾਰ, ਵਾਸੁ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਉਤਸਵ ਦੀ ਰੀਤ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਝੰਡਾ ਉਚਾ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਹ ਝੰਡਾ, ਤੀਹ-ਦੋ ਗਜ਼ ਉਚਾ, ਮੰਜਿਆਂ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਬੈਂਡਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਠੰਠ ਪਟੜੀ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਣ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਓਥੇ ਵਾਸਵ (ਇੰਦ੍ਰ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਝੰਡੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਮਨਿਭਦ੍ਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਯਕਸ਼, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵਾਸਵ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਵਿਚ, ਭਾਵ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਮਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਝੰਡਾ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਬੈਂਡਾਂ ਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਾਣੀ ਭਰੀ ਹੋਈਆਂ ਘੜੀਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਦਿਲੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਭਟ, ਗਾਇਕ, ਨਾਚਣਵੇਂ ਤੇ ਅਭਿਨੇਤਾ ਵੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਲੋਕ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਲਾਲ ਗੇਰੂ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁ ਲਈ ਇੰਦ੍ਰ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਵਾਸੁ ਲਈ ਇੰਦ੍ਰ ਉਤਸਵ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਪੂਜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਿੰਦ੍ਰ (ਇੰਦ੍ਰ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਚ ਆਸਮਾਨ ਵਿਚੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਵਾਸੁ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ: "ਜੋ ਵੀ ਰਾਜੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਤਰੱਕੀ ਤੇ ਜਿੱਤ ਹੋਵੇਗੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫਸਲਾਂ ਵੱਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਾਂ ਪਿਸਾਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਣਗੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਿੰਦ੍ਰ ਨੇ ਵਾਸੁ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੇ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਂਦੇ, ਧਰਤੀ, ਰਤਨ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਯਾਗਾਂ ਤੇ ਉਤਸਵ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਵਾਸੁ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮਘਵਤ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਚੇਦੀ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਾਸੁ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਉਤਸਵ ਮਨਾਇਆ; ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਉੱਰਜਾ ਵਿਚ ਬਰਾਬਰ ਸਨ। ਵਾਸੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ 'ਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ: ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਹਦਰਥ ਮਗਧਾਂ ਵਿਚ, ਪ੍ਰਤਿਆਗ੍ਰਹ, ਕੁਸ਼ਾਂਬਾ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਣਿਵਾਹਨ ਕਹਿੰਦੇ), ਮਤ੍ਸਿਲਾ, ਯਾਦੁ, ਤੇ ਅਪਰਾਜਿਤਾ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਰਾਜਿਆਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖ ਗਏ। ਇਹ ਪੰਜ ਵਾਸਵ ਰਾਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਸਦੀਵੀ ਵੰਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਆਸਮਾਨੀ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਮਹਲ 'ਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰਾਜੋਪਰਿਚਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸ਼ੁਕਤਿਮਤੀ ਦਰਿਆ ਵਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਤੇ ਕੋਲਾਹਲ ਪਹਾੜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੇਤਨਾ ਸੀ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਵਾਸੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕੋਲਾਹਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਝਟਕਾ ਨਾਲ ਜੋ ਦਰਾਰ ਪਈ, ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਦਰਿਆ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਉਸ ਦਰਿਆ 'ਤੇ, ਪਹਾੜ ਨੇ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਇਸ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਦਰਿਆ ਨੇ ਇਹ ਵਾਰਤਾ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸੀ। "ਕੁੜੀ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ, ਤੇ ਮੁੰਡਾ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਹੋਵੇਗਾ," ਸ਼ੁਕਤਿਮਤੀ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਉਥੇ ਜਨਮੇ ਮੁੰਡੇ, ਵਾਸੁਰ, ਦਾਨੀ ਵਾਸੁਪ੍ਰਦਾ, ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਿਰਿਕਾ, ਵਾਸੁਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਹੋਈ। ਗਿਰਿਕਾ, ਵਾਸੁਰ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਨੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸੰਤਾਨ-ਯੋਗ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ ਸੰਤਾਨ-ਲਾਭ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਈ; ਉਸ ਦਿਨ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰ।" ਰਾਜਾ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਚੱਲ ਪਿਆ। ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ, ਗਿਰਿਕਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੋਭਾ ਦਾ ਜੀਵੰਤ ਰੂਪ ਸੀ। ਉਹ ਜੰਗਲ, ਅਸ਼ੋਕ, ਚੰਪਕ, ਅੰਬ, ਅਤਿਮੁਕਤਾ, ਪੁਨਾਗਾ, ਕਰਨਿਕਾਰਾ, ਬਕੁਲ, ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਪਾਤਾਲਾਂ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜੈਕਫਰੂਟ, ਨਾਰੀਅਲ, ਚੰਦਨ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਵੀ, ਉਹ ਸੁਹਾਵਣੇ, ਵੱਡੇ, ਸ਼ੁਭ ਦਰੱਖਤ, ਮਿੱਠੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕੋਇਲਾਂ ਦੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਤੇ ਮਸਤ ਭੌਂਰਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ 'ਚ ਚੈਤਰਰਥ ਵਾਂਗ ਸੋਭਾਵਾਨ ਸੀ। ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗਿਰਿਕਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਉਹ ਇੱਛਾ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਵਿਚ, ਜੰਗਲ 'ਚ ਬੇਮਕਸਦ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ। ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਲਦੀ, ਨਵੇਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਅਸ਼ੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁੱਚਿਆਂ ਵਿਚ ਛੁਪਤੀ, ਦਿਲਕਸ਼ ਡਾਲੀ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੀ।