ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਾਤਮਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਿਆਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਚੇਦੀ ਦੇ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗੱਲ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਆਕਾਸ਼ੀ, ਕ੍ਰਿਸਟਲ-ਜਿਹਾ ਰਥ ਭੇਜਣਗੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਸਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਇਸ ਰਥ ‘ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਮਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਉਹੀ, ਦੇਵਤਾ-ਸਮਾਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣਗੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਮਰ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨਣ ‘ਤੇ, ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਵੀ ਤੇਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੇ ਨਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ! ਤੂੰ 'ਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ' ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਦ্বਿਤੀਯ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਾਂਸ ਦੀ ਛੜੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਇੱਛਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲੇ ਗਏ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੰਗਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ ‘ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਧਰਤੀ ‘ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਦੋਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਤੱਕ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਜੇ ਛੜੀ ਦੀ ਰਸਮ ਮਨਾਉਂਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ। ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਦਾਖਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਛੜੀ ਦਾ ਉੱਚਾ ਉਤਥਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਲਾਟਫਾਰਮ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਸੰਗਾਰਿਆਂ, ਅਤੇ ਤੀਹ-ਬੱਤੀ ਕੁਬਿਤ ਉੱਚੀ ਛੜੀ, ਗਲ੍ਹਾ-ਬੰਦੀਆਂ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਕੱਪੜੇ, ਭੋਜਨ, ਪਾਨੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੈਨਰ ਉਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਾਂਕ, ਨਗਾਰੇ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੀ ਧੁਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਛੜੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਕਸ਼, ਮਨਿਭਦ੍ਰਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਵੱਡੇ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਵਿੱਚ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ, ਮਿਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਯਾਚਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਛੜੀ ਨੂੰ ਮਾਲਾਵਾਂ, ਗਲ੍ਹਾ-ਬੰਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਲੋਕ, ਪਾਣੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਕਲਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ‘ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਭਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਭਟ, ਗਾਇਕ, ਨਚਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਅਭਿਨੇਤਾ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ! ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ, ਮੰਤਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੰਗਾਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲਾਲ ਗੇਰੂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੂ ਵੱਲੋਂ ਇੰਦਰ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵਾਸੂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਤਿਉਹਾਰ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਪੂਜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਥ ‘ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਚੀ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਇਹ ਬਚਨ ਕਹੇ: "ਜੋ ਰਾਜੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸੁਭਾਗ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਆਵੇਗੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫਸਲਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜਾਂ ਪਿਸ਼ਾਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਸੂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਵਾਸਤਵਿਕ ਵਾਸੀ ਵੱਲ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਕ੍ਰਾ (ਇੰਦਰ) ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਮੀਨ, ਰਤਨ, ਆਦਿ, ਦਾਨ, ਵਰ, ਮਹਾਨ ਯਜਨ, ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੂ, ਮਘਵਤ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਿਤ, ਚੇਦੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਾਸੂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਤਿਉਹਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉਰਜਾ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ। ਉਸ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ: ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬ੍ਰਿਹਦਰਥ, ਵੱਡਾ ਰਥੀ, ਮਗਧਾਂ ਵਿੱਚ; ਪ੍ਰਤਿਆਗ੍ਰਹ, ਕੁਸ਼ਾਮਬਾ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਣਿਵਾਹਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ), ਮਤਸੀਲਾ, ਯਦੁ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਅਪਰਾਜਿਤ। ਇਹ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਮਹਾਨ-ਕਾਂਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਖੇਤਰਾਂ ‘ਤੇ ਰੱਖੇ। ਇਹ ਪੰਜ ਵਾਸੂ ਰਾਜੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਮ ਰਾਜੋਪਰਿਚਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸ਼ੁਕਤਿਮਤੀ ਨਦੀ ਵਗਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੋਲਾਹਲ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਚੇਤਨ-ਯੁਕਤ ਸੀ, ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਹਿਲਿਆ। ਵਾਸੂ ਨੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਨਦੀ ਨਿਕਲ ਆਈ। ਉਸ ਨਦੀ ‘ਤੇ, ਪਰਵਤ ਨੇ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਇਸ ਮੁਕਤੀ ਕਾਰਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋਈ ਨਦੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਮੁੰਡਾ ਕੁੜੀ ਰਾਣੀ ਬਣੇਗੀ, ਅਤੇ ਮੁੰਡਾ ਪੁੱਤਰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਹਸਾਲਾਰ ਹੋਵੇਗਾ; ਸ਼ੁਕਤਿਮਤੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ...