ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ, ਰਾਜਾ ਵਾਸੁ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚੇਦੀ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨੇਤृत्व ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਉਸ ਤਪस्वੀ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਇਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਇੰਦਰਪਦ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ,” ਤੇ ਬੜੀ ਨਰਮਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਰਮ ਮਿਲਾਵਟ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਨ; ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਾਥ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹੋ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੋਗੇ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਸੁ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ, “ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਉਧਾ ਨਾਮਕ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸੋ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਪਸ਼ੂ-ਧਨ, ਦੌਲਤ, ਅਨਾਜ, ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਥੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਸ਼ ਦੌਲਤ, ਰਤਨਾਂ, ਤੇ ਹੋਰ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਚੇਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸੋ, ਚੇਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਨ।” ਉਸ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ; ਉਥੇ ਸਤੰਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਹੋਣ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ; ਉਹ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਹਲ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਚੇਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਵਰਗ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਸੁ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ, ਆਦਿ-ਦੀਵਿਆਂ, ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗਾ ਵਿਮਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਆਨੰਦ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ। “ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ੀ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, embodied form ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਉੱਤੇ-ਉੱਤੇ ਚਲੋਗੇ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਸੁ ਨੂੰ ਅਮਰ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਬਣੀ ਵੈਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ, “ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੋਗੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵੇਗਾ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹਚਾਣ ਹੋਵੇਗੀ, ਰਾਜਨ: ‘ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ’ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਅਨੁਪਮ ਤੇ ਮਹਾਨ।” ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਨੇ ਇੱਕ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ—ਇੱਛਿਤ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ, ਯੋਗਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਾਸੁ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਚੇਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਵਿਮਾਨ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸੀ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ 'ਚ, ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਹੋਇਆ; ਤੇ ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਅੱਜ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਲਾਠੀ-ਉਤਸਵ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਜਾਰੀ ਰੱਖੀ। ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ, ਵਾਸੁ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਦਾਖਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡੀ ਲਾਠੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਲਾਠੀ, 32 ਹਸਤ ਉੱਚੀ, ਪਲੰਘ-ਮੰਚ, ਸੁਗੰਧਿਤ ਫੁੱਲ-ਮਾਲਾਵਾਂ, ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 12 ਹਸਤ ਉੱਚੇ ਪਲੰਘ 'ਤੇ ਲਾਠੀ ਚੜ੍ਹਾਈ ਜਾਂਦੀ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਰੰਗ-ਬਰੰਗੀ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਬੈਨਰ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਸਤ੍ਰ, ਭੋਜਨ, ਤੇ ਪਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੰਗਲ-ਪਾਠ ਉੱਚਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬੈਨਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੰਖ, ਨਗਾਰੇ, ਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵੱਜਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਵਾਸਵ—ਇੰਦਰ—ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਾਠੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਣੀਭਦ੍ਰ ਆਦਿ ਯਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੀ, ਵਾਸਵ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਵਿਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ, ਮਿਤਰਾਂ ਤੇ ਯਾਚਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਲਾਠੀ ਨੂੰ ਫੁੱਲ-ਮਾਲਾਵਾਂ, ਬਾਂਧ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਪਾਣੀ ਭਰੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਾਸ-ਮਜ਼ਾਕ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਭਟ, ਗਾਇਕ, ਨਚਣ-ਵਾਲੇ, ਤੇ ਅਭਿਨੇਤਾ ਵੀ ਆਨੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਤਨ, ਵਾਸੁ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਲਗਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਇੰਦਰ ਉਤਸਵ, ਵਾਸੁ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁ ਦੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਚੇਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਮਨਾਇਆ। ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਪੂਜਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਹਿੰਦਰ—ਇੰਦਰ—ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ਚੀ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਵਾਸੁ ਕੋਲ ਆਏ, ਤੇ ਕਿਹਾ, “ਜੋ ਰਾਜਾ ਚੇਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਉਤਸਵ ਕਰੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਰਿਆਸਤ ਵਿੱਚ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਥੀ ਤੇ ਜਿੱਤ ਆਵੇਗੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਤਾਂ 'ਚ ਬਹੁਤ ਫਸਲ ਹੋਵੇਗੀ; ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੇ ਪਿਸ਼ਾਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਣਗੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਵਾਸੁ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਬੜੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਅਸਲੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ, ਰਤਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ, ਵਰਦਾਨ, ਮਹਾਨ ਯਜਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਉਤਸਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸੁਖੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਜੀਵਨ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ, ਚੇਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁ ਨੇ, ਚੇਦੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕੀਤਾ।