ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਚਾਲ ਚਲਣੀ ਚਾਹੀ—ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਲੱਖ ਦੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ। ਪਰ ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਬਚਾਈ। ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨਾਮਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਦੇ ਭਰਾ ਹਿਡਿੰਬ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਘਟੋਤਕਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਏਕਚਕ੍ਰਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੋਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਜੀਤ ਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਦੇ ਨਾਮ ਸ੍ਰੁਤਸੇਨ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸ਼ੈਵਿਆ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵਕੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਯੌਧੇਯ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਜਲੰਧਰਾ ਨਾਲ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਰਵਤ੍ਰਾਤਾ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਅਰਜੁਨ ਦੁਆਰਕਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਜੀ ਦੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਨਕੁਲ ਨੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੇਣੁਮਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਨਿਰਮਿਤ੍ਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਮਾਦ੍ਰੀ ਦੀ ਧੀ ਵਿਜਯਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹਿਡਿੰਬਾ ਤੋਂ ਘਟੋਤਕਚ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਲੂਪੀ ਨਾਗਕੁੰਵਰੀ ਤੋਂ ਇਰਾਵਤ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਨਲੂਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਤੋਂ ਬਭਰੁਵਾਹਨ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿਰਾਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੋਈ। ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਉੱਤਰਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜੋ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਪૃਥਾ ਨੇ, ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਇਸ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿਆਂਗਾ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਸ ਅਸੀਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਣ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਹ ਹੁਣੇ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਧਰਤੀ ਥਿਰ ਰਹੇ।" ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ ਉਹ ਬੱਚਾ ਜੀਉਂਦਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ। ਜਦ ਵੰਸ਼ ਘੱਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਉੱਤਰਾ ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਘਰ ਮਹਾਨ ਪਰਿੱਛਿਤ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਪਰਿੱਛਿਤ ਨੇ ਭਦ੍ਰਾਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਜਨਮੇਜਯਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਨਮੇਜਯਾ ਤੋਂ ਦੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜਸਵੀ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ: ਸ਼ਤਾਨਿਕ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ। ਸ਼ਤਾਨਿਕ ਨੇ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਦੱਤਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰੁ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ, ਪੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਪਰਿਚਰ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਸੀ, ਪਾਠ-ਪੁਸਤਕਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸੀ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਸੁ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਚੇਦੀ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸ਼ਕ੍ਰਾ (ਇੰਦਰ) ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਇੰਦਰਪਦ ਦਾ ਯੋਗ ਹੈ," ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੜੀ ਕੋਮਲਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਰਾਖੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਸਦਾ ਅਡੋਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" "ਪ੍ਰਥਵੀ 'ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਉਧਾ ਨਾਮਕ ਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸ। ਉਹ ਧਰਤੀ ਬੜੀ ਸੋਹਣੀ, ਗਊਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੁਖੀ ਤੇ ਸਭ ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ।" "ਇਹ ਧਰਤੀ ਧਨ, ਰਤਨਾਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ—ਚੇਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ, ਹੇ ਚੇਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਉੱਥਲੇ ਲੋਕ ਧਰਮੀ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ; ਉੱਥੇ ਮੁਕਤ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ, ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਤਾਂ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡੋ। ਪਿਉ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਤਲੇ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਹਲ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਵਾਉਂਦੇ ਹਨ।" "ਸਭ ਵਰਗ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨੋਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਅਣਜਾਣੀ ਨਹੀਂ।" "ਇਕ ਮਹਾਨ, ਆਕਾਸ਼ੀ, ਸਫੈਦ ਕ੍ਰਿਸਟਲ ਵਰਗਾ ਰਥ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਭੋਗ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕੱਲਾ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਉੱਡੇਂਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਜਯੰਤੀ ਮਾਲਾ ਵੀ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਮੁਰਝਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਹਿਨੇਂਗਾ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਹਥਿਆਰ ਚੋਟ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕੇਗਾ।" "ਇਹ ਵੀ ਤੇਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਵੇਗਾ—'ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ', ਧੰਨ, ਅਤੁੱਲ ਤੇ ਮਹਾਨ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਂਸ ਦੀ ਲਾਠੀ ਵੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਮਨਚਾਹੀ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਯੋਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਮੋੜਿਆ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਚੇਦੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਮਿਲੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਾਵਨ ਸਮਾਰੋਹ ਕਰਵਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅੱਜ ਤੱਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਉਸ ਲਾਠੀ ਵਾਲੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।