ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਇੱਕ ਸਾਧੂ, ਜੋ ਹਿਰਣ ਵਜੋਂ ਵ੍ਰਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਾਧੂ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, "ਜਲਦੀ ਹੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।" ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਪਾਂਡੂ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੁਕ ਗਿਆ, ਤਾਕਿ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਕਹਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਲੋਕ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਲਈ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ।" ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਭੀਮ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤੇਰੀ ਸਹਪਤਨੀ ਮਾਦਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਹੋਵੇ।" ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਸਿਖਾਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਪਰ ਇਕ ਦਿਨ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਸਜ-ਸਵਰ ਕੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖ ਸਕਿਆ; ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਰੀ ਹੈ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੀਂ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਲੈ ਜਾਇਆ। ਉਥੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸ ਦਾ ਸੱਚ ਬਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਲੱਖ ਦੀ ਹਵੈਲੀ ਵਿੱਚ ਜਲਾਉਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਪਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ 'ਤੇ ਘਟੋਤਕਚ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਈਕਚਕਰਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ, ਅਧੀ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ 'ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਹੋਏ—ਸ੍ਰੁਤਸੇਨ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸ਼ੈਵਿਆ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵਕੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਯੌਧੇਯਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਕਾਸੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਜਲੰਧਰਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ਼ਰਵਤ੍ਰਾਤਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦਰਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਭਿਮਨ्यु ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਨਕੁਲ ਨੇ ਚੇਦੀ ਦੇ ਰੇਣੁਮਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਨਿਰਾਮਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਮਾਦਰੀ ਦੀ ਧੀ ਵਿਜਯਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਹਿਡਿੰਬਾ 'ਤੇ ਘਟੋਤਕਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਲੂਪੀ, ਸਰਪ ਨਾਰੀ, 'ਤੇ ਇਰਾਵਤ, ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ, ਮਣਲੂਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, 'ਤੇ ਬਭਰੂਵਾਹਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਤੀਹ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਅਭਿਮਨ्यु ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਉੱਤਰਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ; ਉੱਤਰਾ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਅਭਿਮਨ्यु ਦਾ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਪ੍ਰਥਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਭੂਣ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿਆਂਗਾ।" ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਛੋਹ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜੀਵਤ ਜਨਮਿਆ, ਅਤੇ ਸੁਭਦਰਾ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ। ਜਦ ਵੰਸ਼ ਘਟ ਗਿਆ, ਉੱਤਰਾ ਅਤੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਭਦਰਾਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਜਨਮੇਜਯਾ, ਜਨਮਿਆ। ਜਨਮੇਜਯਾ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸ਼ਤਾਨਿਕ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ। ਸ਼ਤਾਨਿਕ ਨੇ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧਦੱਤਾ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁਰੂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਵੀ ਇਹ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ ਉਪਰਿਚਰ ਵਾਸੁ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਲਗਨ ਸੀ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਵਾਸੁ ਨੇ ਚੇਦੀ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੁੰਦਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਛੱਡ ਕੇ। ਸ਼ਕ੍ਰਾ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਾਧੂ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਤਪ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਪਦ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਸਕਤਤਾ ਤੋਂ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਹਟਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਧਰਮ ਮਿਲ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਤੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਾ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ। ਤੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸਦਾ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ।" "ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ। ਰਾਜਾ, ਉਧਾ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸ।" "ਉਹ ਧਰਤੀ ਧਨ-ਧਾਨ, ਪਸ਼ੂ, ਅਨ, ਆਰਾਮ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।" "ਇਹ ਧਰਤੀ ਖਜਾਨਿਆਂ, ਰਤਨਾਂ, ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਚੇਦੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸ, ਚੇਦੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।" "ਉਥੇ ਲੋਕ ਧਰਮੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਨ; ਆਜ਼ਾਦ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ, ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਹੋਣ ਦਾ ਸਵਾਲ ਹੀ ਨਹੀਂ।" "ਪਿਤਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਦੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਲਦਾਂ ਨੂੰ ਹਲ ਵਿੱਚ ਜੋੜਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰੂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਅਤੇ ਉਪਰਿਚਰ ਵਾਸੁ ਦੀ ਧਰਮਮਈ ਕਥਾ ਕਹੀ ਗਈ।