ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ ਕਾਲੀ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਘਰ ਲਿਆਇਆ। ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ (ਵਿਆਸ) ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੂੰ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਅਤੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ। ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਨੇ ਰਾਜ ਪਾਇਆ, ਪਰ ਇਕ ਗੰਧਰਵ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਅਤੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੁਖ ਤੋਂ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲੇਗੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ (ਵਿਆਸ) ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਤੁਰੰਤ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਾਤਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਆਗਿਆ ਹੈ?” ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦੇ।” ਵਿਅਾਸ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਦਿਤੇ: ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪਾਂਡੁ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੋਂ, ਵਿਅਾਸ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨ: ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ। ਪਾਂਡੁ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਧੀਆ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ—ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ। ਇਕ ਵਾਰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਾਂਡੁ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, “ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਕ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੀ ਅਕਲਹੀਣਤਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹਾਲ ਹੋਇਆ। ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।” ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ।” ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵਾਯੂ ਤੋਂ ਭੀਮਸੇਨ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਤੇਰੀ ਸਹੇਲੀ ਮਾਦਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ।” ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਵਰਤ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਤੋਂ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ ਹੋਏ। ਇਕ ਵਾਰ, ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਆ ਗਈ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਵੀ ਪਤੀ ਦੇ ਸਾਥ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚੁਣਿਆ, ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਪਸਵੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਲਿਆਇਆ। ਉਥੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸ ਦੀ ਸੱਚੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਲੱਖ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਸਾੜਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ, ਪਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਦੇ ਭਰਾ ਹਿਡਿੰਬ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਹਿਡਿੰਬਾ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘਟੋਤਕਚ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਏਕਚਕ੍ਰਾ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੋਂ ਤੋਂ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਗਏ, ਜਿਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿਚ ਜਿੱਤਿਆ। ਪਾਧਾ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਤੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸ੍ਰੁਤਸੇਨ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਸ਼ੈਵਿਆ ਦੀ ਧੀ ਦੇਵਕੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਯੌਧੇਯਾ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਜਲੰਧਰਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸ਼ਰਵਤ੍ਰਾਤ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾ ਕੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਭਿਮਨਿਉ ਹੋਇਆ। ਨਕੁਲ ਨੇ ਚੇਦੀ ਰਾਜ ਦੀ ਰੇਣੁਮਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਨਿਰਮਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਸਹਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਮਾਦਰੀ ਦੀ ਧੀ ਵਿਜਯਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਹੋਇਆ। ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਹਿਡਿੰਬਾ ਤੋਂ ਘਟੋਤਕਚ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਲੂਪੀ ਨਾਗਕੰਨਿਆ ਤੋਂ ਇਰਾਵਤ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਣਲੂਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦਾ ਤੋਂ ਬਭ੍ਰੁਵਾਹਨ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਕੁੱਲ ਤੇਰਾਂ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਅਭਿਮਨਿਉ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀ ਧੀ ਉੱਤਰਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਮਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੁੱਤਰ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਪૃਥਾ ਨੇ ਉਸ ਗਰਭਵਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਇਸ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਗਰਭ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿਆਂਗਾ।” ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ। ਜਦ ਵੰਸ਼ ਲਗਭਗ ਮੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਤਰਾ ਤੇ ਅਭਿਮਨਿਉ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਜਨਮਿਆ। ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਭਦਰਾਵਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਜਨਮੇਜਯ, ਜਨਮ ਲਏ। ਜਨਮੇਜਯ ਤੋਂ ਦੋ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ—ਸ਼ਤਾਨਿਕ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ। ਸ਼ਤਾਨਿਕ ਨੇ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਦੱਤ ਜਨਮਿਆ। ਇਹ ਪੂਰੀ ਪੁರು ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਇਸ ਪੁਰੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਉਪਰਿਚਰ ਨਾਮਕ ਇਕ ਰਾਜਾ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ, ਪਾਠ-ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਨਿੱਤ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ।