ਇਹੀ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਧੀ, ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਭਰਤ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: “ਮਾਂ ਫੂਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਬੀਜਦਾਤਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅਸਲ ਪਿਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਸ਼ਯੰਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ; ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦੀ ਹੈ।” ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਬੀਜਦਾਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਮਲੋਕ ਤੋਂ ਉਭਾਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਗਰਭ ਦੇ ਪਾਲਕ ਹੋ। ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਭਰਤ ਪਿਆ। ਭਰਤ ਨੇ ਸਾਰਵਸੇਨ ਦੀ ਧੀ ਕਾਸ਼ੇਯੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸੁਨੰਦਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ। ਸੁਨੰਦਾ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਭੂਮਨਯੁ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਭੂਮਨਯੁ ਨੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੁਵਰਣਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਜਨਮਿਆ। ਸੁਹੋਤ੍ਰਾ ਨੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਜਯੰਤਿ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਹਸਤੀ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ। ਹਸਤੀ ਨੇ ਤ੍ਰਿਗਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਯਸ਼ੋਦਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਿਕੁੰਜਨ ਜਨਮਿਆ। ਵਿਕੁੰਜਨ ਨੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੁੰਦਰਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਜਮੀਢ਼ਾ ਜਨਮਿਆ। ਅਜਮੀਢ਼ਾ ਨੂੰ ਕੈਕਯੀ, ਨਾਗਾ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਵਿਮਲਾ ਅਤੇ ਕਸ਼ਾ ਤੋਂ 124 ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਈ ਰਾਜੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਆਗਾਜ਼ਕਰਤਾ ਬਣੇ। ਅਜਮੀਢ਼ਾ ਅਤੇ ਕਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸੰਵਰਣ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਇਆ। ਸੰਵਰਣ ਨੇ ਵੈਵਸ੍ਵਤ ਦੀ ਧੀ ਤਪਤੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਕੁਰੂ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਕੁਰੂ ਨੇ ਦਸ਼ਾਰ੍ਹ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਭਾਂਗੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਵਿਦੂਰਥ ਜਨਮਿਆ। ਵਿਦੂਰਥ ਨੇ ਮਗਧ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੰਪ੍ਰਿਆ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਨਸ਼ਵਾਨ ਜਨਮਿਆ। ਅਨਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਮਗਧ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਅਮ੍ਰਿਤਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਜਨਮਿਆ। ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਬਾਹੁਕਾ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੁਵੇਸ਼ਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਭੀਮਸੇਨ ਜਨਮਿਆ। ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਕੈਕੇਯ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਪਰਿਸ਼੍ਰਵਾ ਜਨਮਿਆ। ਇਹੋ ਪਰਿਸ਼੍ਰਵਾ ਪ੍ਰਤੀਪ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਤੀਪ ਨੇ ਸ਼ੈਬ੍ਯ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸੁਨੰਦੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਦੇਵਾਪੀ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਅਤੇ ਬਾਹਲੀਕ। ਦੇਵਾਪੀ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਇੱਕ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਦ ਵੀ ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਹੱਥ ਲਾਉਂਦਾ, ਤਦ ਉਹ ਆਰਾਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਨੇ ਭਾਗੀਰਥ ਦੀ ਧੀ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਦੇਵਵ੍ਰਤ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਾਲੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਵਜੋਂ ਘਰ ਲਿਆਇਆ। ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲਾਂ, ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਤੋਂ ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਤੋਂ ਉਸਨੂੰ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ ਅਤੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ। ਚਿਤ੍ਰਾਂਗਦ, ਰਾਜ ਪਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਗੰਧਰਵ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਨੇ ਕਾਸ਼ੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਧੀਆਂ, ਅੰਬਿਕਾ ਅਤੇ ਅੰਬਾਲਿਕਾ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਾ ਹੋਏ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਕਿਵੇਂ ਚੱਲੇਗਾ। ਉਸਨੇ ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ। ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕੀ ਕਰਾਂ?” ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਵਰਗ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਉਸਦੇ ਲਈ ਵੰਸ਼ ਵਧਾ।” ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਏ: ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪਾਂਡੂ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੋਂ, ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚਾਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨ: ਦੁਰਯੋਧਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ। ਪਾਂਡੂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਧੀਆ ਪਤਨੀਆਂ ਹੋਈਆਂ: ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਇਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਰਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਗਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਤੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਕਿ, “ਹੇ ਨਿਰਦਈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਮਾਰਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹਾਲ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਸ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰੱਖਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਏ। ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਧਰਮਦੇਵ ਤੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵਾਯੁਦੇਵ ਤੋਂ ਭੀਮ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਅਰਜੁਨ ਜਨਮਾਏ। ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਤੇਰੀ ਸਹਪਤਨੀ ਮਾਦਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਬੇਉਲਾਦ ਤੇ ਲਜਵਾਨ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਾਇਆ ਜਾਵੇ।” ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਸਿਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਤੋਂ ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ ਜਨਮਿਆ। ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਸਜੀ-ਸੰਵਰੀ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰੱਖ ਸਕਿਆ; ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਮਾਦਰੀ ਪਤੀ ਦੇ ਸਤ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ; ਉਸਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ, ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ ਵਜੋਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਪਸਵੀ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਲੈ ਆਏ। ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੱਚੀ ਖ਼ਬਰ ਦਿੱਤੀ।