ਪਾਂਡਵ ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਾਖਸਸ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਕੜ ਦੇ ਗੱਟੇ ਵਾਂਗ ਲਗਦਾ ਸੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਰਾਖਸਸ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਡਰੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਹਾਲਾਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਏ। ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਉਥੇ ਭੀਮ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਘਟੋਤਕਚ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਬਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਅਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਏਕਚਕਰਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਾਂਗ ਰਹੇ। ਉਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਇਥੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਭੁੱਖੇ ਮਨੁੱਖ-ਭੱਖੀ ਬਕਾਸੁਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ। ਭੀਮ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਘ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਕਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੈਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ (ਦ੍ਰੌਪਦੀ) ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਗਏ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਥੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਪਛਾਣੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਵਾਪਸ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਆ ਗਏ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਵੀਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਝਗੜਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਵਸਣ ਦੀ ਵਿਆਵਸਥਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ। "ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸੋ," ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਥ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਉਥੇ ਕਈ ਸਾਲ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਲਿਆਉਂਦੇ ਗਏ। ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਪੱਕੇ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਰਹੇ। ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਹਰ ਵੇਲੇ ਜਾਗਦੇ, ਧੀਰਜਵਾਨ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਵੀਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ, ਨਕੁਲ ਨੇ ਪੱਛਮ, ਅਤੇ ਸਾਹਦੇਵ, ਜੋ ਵੈਰੀ-ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਨੇ ਦੱਖਣ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਪੰਜੇ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਜ ਸੂਰਜ ਇੱਕਠੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਣ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਛੇ ਸੂਰਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਜਾਪਣ ਲੱਗੀ। ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ। ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚਈ ਸੀ, ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ, ਉਥੇ ਨਾਗ ਕੁਮਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿਖੇ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼ਾ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰੀ ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਮਿਲੀ। ਸੁਭਦ੍ਰਾ, ਜੋ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਚੀ ਵਾਂਗ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਾਂਗ, ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਸੁਭਦ੍ਰਾ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਈ। ਫਿਰ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਖੰਡਵਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਦੇਵ ਦਾ ਸੰਤੋਖ ਕੀਤਾ। ਅਰਜੁਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਦੇ ਨਾਲ, ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਵਰਗਾ ਸਾਥੀ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚੇ ਵਿੱਚ ਮਦਦਗਾਰ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਣੁ ਵਾਂਗ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਲ ਹੀ, ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੂਣੀਆਂ ਤੇ ਕਪਿਲ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਰਥ ਦਿੱਤਾ। ਉਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਹਾਨ ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਇੱਕ ਦਿਵ੍ਯ ਸਭਾ ਬਣਾਈ ਜੋ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਖ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਅੰਨਾ ਹੋਇਆ, ਈਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨਾਲ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ—ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਵਨਵਾਸ ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਅਗਿਆਤਵਾਸ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਅਗਿਆਤਵਾਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਚੌਦਵੇਂ ਸਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਮੰਗਣ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੱਕ ਨਾ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਜੰਗ ਛਿੜ ਪਈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘੱਟ ਹੋਇਆ ਰਾਜ ਮੁੜ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸ਼੍ਵਮੇਧ ਆਦਿਕ ਕਈ ਯੱਗ ਕੀਤੇ। ਜਦ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਵੀ ਪਰਲੋਕ ਸਿਧਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਉਚਿਤ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ। ਜਦ ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ) ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਸਮੇਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮਹਾਪ੍ਰਸਥਾਨ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉੱਚਤ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁਰਖਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਵੰਡ, ਰਾਜ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਿੱਤ ਹੋਈ। ਹੇ ਜਿੱਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਸਭ ਵਾਪਰਿਆ। ਫਿਰ, ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੀ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਰਵੰਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਕਰਤਬਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਹੈ। ਹੇ ਨਿਦੋਸ਼, ਹੁਣ ਇਹ ਕਥਾ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ, ਰੰਗ-ਰੂਪ ਸਮੇਤ ਦੱਸੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ ਮੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮੁੜ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਸੁਣਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਸੁਣ ਕੇ ਕਦੇ ਭੀ ਰੱਜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪਾਈ। ਆਖੋ, ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਨ, ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹਿ ਲਿਆ? ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਹਾਥੀਆਂ ਵਰਗਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰੋਕਿਆ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ?