ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਕਈ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਿਦੁਰ ਜੀ—ਬਹੁਤ ਹੀ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਤੇ ਚਤੁਰ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੰਡਵਾਂ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵਿਦੁਰ ਵੀ ਪੰਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਖੁਲ੍ਹੇ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ, ਪੰਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀਆਂ ਕਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ Destiny ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਪੰਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ—ਵ੍ਰਿਸ਼ਸੇਨ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ—ਦੇ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਲੱਕ ਦੀ ਹਵेली ਬਣਵਾਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਪੰਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਤੁਟ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਸ ਲੱਕ ਦੀ ਹਵेली ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਬਾਹਰ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਡਵ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ; ਵਿਦੁਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮੰਤਰੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੇ। ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ, ਪੰਡਵਾਂ ਨੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਲੱਕ ਦੀ ਹਵेली ਤੋਂ ਬਚ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੱਜਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ; ਫਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਨਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪੰਡਵ, ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਲੱਕ ਦੀ ਹਵेली ਵਿੱਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਰਹੇ। ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਬੜੀ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਦੇਖਿਆ; ਪਰ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਪੰਡਵਾਂ ਨੇ ਹਵेली ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਸੁੰਘਾ ਬਣਾਇਆ। ਫਿਰ, ਲੱਕ ਦੀ ਹਵेली ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਪੰਡਵਾਂ—ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਦੁਖ ਦਾਤਾ—ਡਰ ਅਤੇ ਭੈ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਨਦੀ-ਕਿਨਾਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਖਸ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਲੱਕ ਦੇ ਟੁੱਕੜੇ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਰਾਖਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਪੰਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੱਜ ਗਏ; ਉਥੇ ਭੀਮ ਦੀ ਹਿਡਿੰਬਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਘਟੋਤਕਚ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਬਾਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਪੰਡਵ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਵੇਦ ਅਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਵਾਲੇ, ਏਕਚਕ੍ਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਜੋਂ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਏਕਚਕ੍ਰਾ ਦੇ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਉਥੇ, ਭੀਮਸੇਨ—ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨਾਮ ਨਾਲ—ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਭੁੱਖੇ ਮਾਨਵ-ਭਖਸ਼ਕ ਬਾਕਾ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਸੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਭੀਮ, ਨੇ ਬਾਕਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਪੰਡਵਾਂ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸਵਯੰਵਰ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਾਲ ਉਥੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ, ਪਛਾਣ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ੰਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨੇ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ: "ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਵਿਵਾਦ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" "ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਰਹਾਇਸ਼ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਤ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸੁਣਜੀ ਸੜਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ, ਈਰਖਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਆਪਣੇ ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਤ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਵੱਸੋ;" ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪੰਡਵ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਚਲੇ ਗਏ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਖੰਡਵਪ੍ਰਸਤ ਸ਼ਹਿਰ ਚਲੇ ਗਏ; ਉਥੇ ਉਹ ਕਈ ਸਾਲ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ। ਆਪਣੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਪੰਡਵਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇ। ਭੀਮਸੇਨ, ਜਗਤ-ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ, ਧੀਰ ਅਤੇ ਕਈ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਜਿੱਤੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ, ਨਕੁਲ ਨੇ ਪੱਛਮ, ਅਤੇ ਸਾਹਦੇਵ—ਵਿਰੋਧੀ ਨਾਇਕਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ—ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਜਿੱਤੀ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਪੰਜੇ ਪੰਡਵਾਂ ਨੇ ਪੂਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੰਜ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਲੱਗੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸ਼ੌਰ ਅਤੇ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਛੇ ਸੂਰਜਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਜਾਪੀ; ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਕਾਰਣ, ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ— ਉੱਚ ਵਿਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਭਰਾ, ਸਵਯਸਾਚੀਨ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ। ਅਰਜੁਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਪੂਰੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਨਾਗ-ਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਪਾਂਡਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼—ਦਵਾਰਕਾ—ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਮਲ-ਨੇਤ੍ਰ ਵਾਲੀ ਕੁਮਾਰੀ, ਸੁਭਦਰਾ, ਨੂੰ ਵਿਆਹਿਆ। ਸੁਭਦਰਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਭੈਣ, ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਚੀ ਮਿਲੀ, ਜਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ। ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਸੁਭਦਰਾ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਗਈ; ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਖੰਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਅਰਜੁਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ—ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ—ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਥੱਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸਨ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਾਂਗ ਸਹਾਇਕ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਗਾਂਡਿਵ ਧਨੁਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਅਗਨਿ ਨੇ inexhaustible ਤੀਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੂਣੀਆਂ ਅਤੇ ਕਪਿਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਰਥ ਵੀ ਦਿੱਤਾ; ਉਥੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਮਹਾ-ਅਸੁਰ ਮਾਇਆ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ। ਮਾਇਆ ਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਸਭਾ ਬਣਾਈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਖ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਈਰਖਾ ਕਰ ਬੈਠਾ। ਫਿਰ, ਸੁਬਾਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਪੰਡਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ—ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਵਨਵਾਸ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਅਜਾਣੇਪਣ ਵਿੱਚ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਅਜਾਣੇਪਣ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ; ਤੇਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚੌਦਵੇਂ ਸਾਲ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰਤ ਧਨ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲਿਆ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ; ਫਿਰ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਪੰਡਵਾਂ ਨੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਸ਼ਟ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ, ਪੰਡਵਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਚਤੁਰਾਈ, ਭੀਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ, ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਸੰਘਰਸ਼ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕਥਾ ਬਣੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮ, ਚਤੁਰਾਈ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਚਮਕੀ।