ਸੰਸਕਾਰਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਸਰਪ ਯज्ञ ਦੀ ਮੁਹਾਰਤਮਈ ਘੜੀ ਆਈ, ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਪਾਰ ਸੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਰਪਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਆਦਿ ਦਾਨ ਕੀਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ। ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਯज्ञ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ-ਸਨਾਨ ਜਿਵੇਂ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਵਾਈ। ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਸਤੀਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਰਤਬ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਸਤੀਕਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਈਂ, ਮੇਰੇ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯज्ञ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਹੋਈਂ।” ਆਸਤੀਕਾ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਭੂਮਿਕਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ। ਆਸਤੀਕਾ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਤੇ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਰਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭ੍ਰਮ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਸਤੀਕਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੇਂ, ਸੋ ਵਰ ਲੈ।” ਸਭ ਸਰਪ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਆਸਤੀਕਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਸਿਆਣੇ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ? ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ; ਦੱਸ, ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ?” ਆਸਤੀਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵੀ, ਸਵੇਰੇ-ਸ਼ਾਮ ਮੇਰੀ ਇਹ ਧਰਮਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਡਰ ਨਾ ਦਿਓ।” ਸਰਪ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਾਂਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹਿਆ, ਇਹ ਵਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਕਰਾਂਗੇ।” “ਜੋ ਆਸੀਤਾ, ਆਰਤਿਮੰਤ ਤੇ ਸੁਨੀਥਾ ਨੂੰ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਯਾਦ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਰਪਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।” ਆਸਤੀਕਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਜਰਤਕਾਰੂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਜਰਤਕਾਰੂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਆਸਤੀਕਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਰਪ-ਯज्ञ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਪੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਓ।” “ਹੇ ਸਰਪ, ਵਾਪਸ ਹੋ ਜਾਓ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੋਵੇ; ਦੂਰ ਚਲੇ ਜਾਓ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ਧਾਰੀ। ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਯज्ञ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਸਤੀਕਾ ਦੇ ਬਚਨ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਣਾ।” “ਜੇ ਕੋਈ ਸਰਪ ਆਸਤੀਕਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਵਾਪਸ ਨਾ ਹੋਏ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਸ਼ਿੰਸ਼ਪਾ ਦੇ ਫਲ ਵਾਂਗ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਰਪਾਂ ਨੇ ਆਸਤੀਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ, ਆਸਤੀਕਾ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਸਭ ਸਰਪਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਸਰਪ-ਯज्ञ ਤੋਂ ਸਰਪਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਮਕ ਸਵਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਸਤੀਕਾ, ਸਮੇਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸਤੀਕਾ ਦੀ ਕਥਾ ਜਿਵੇਂ ਹੋਈ, ਸੁਣਾਈ; ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ-ਸੁਣਨ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸਰਪਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੂਰਵਜ ਪ੍ਰਮਤੀ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰੁਰੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਹੇ ਭਾਰਗਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਜੋ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ, ਮੈਂ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਇਆ—ਆਸਤੀਕਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਕਥਾ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਦੁੰਦੁਭਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਵੈਰੀ-ਵਿੰਨਾਸਕ। ਆਸਤੀਕਾ ਦੀ ਧਰਮਕ ਕਥਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪੁੰਨ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ; ਹੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਣਾਉਣ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਪੁੱਛਾਂਗਾ, ਹੇ ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੈ; ਜੋ ਕਥਾਵਾਂ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਰਚੀਆਂ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਸੁਣਾਓ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਰਪ-ਯज्ञ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੇ ਯज्ञ ਕਰਵਾਇਆ, ਸਬਾ ਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾਵਾਂ ਉੱਭਰੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਓ। ਯज्ञ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆਂ ਨੇ ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਥਾਵਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ; ਪਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਦਭੁਤ ਭਾਰਤ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ। ਮਹਾਭਾਰਤ ਦੀ ਕਥਾ, ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਯਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੁਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਸੁਣਾਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕਥਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣਾਈ ਗਈ; ਮੈਂ ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਕਥਾ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਤ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਕਥਾ, ਹੇ ਧਰਮਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਰਤਨ ਹਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਾਓ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉੱਤਮ ਕਥਾ—ਮਹਾਭਾਰਤ—ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੁਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਜਿਵੇਂ ਸਿਖਾਈ, ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ, ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ; ਇਹ ਸੁਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਸਰਪ-ਯज्ञ ਦੀ ਖਬਰ ਆਈ, ਤਦ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਹਾਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੁਵੈਪਾਇਨ, ਜੋ ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਕੁੰਵਾਰੀ ਕਲੀ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਹ, ਉਹ ਜਨਮੇਜਯ ਕੋਲ ਆਏ। ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਯज्ञ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵਧਾਇਆ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ, ਸਭ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਤਪ, ਕੋਈ ਵੇਦ-ਅਧ੍ਯਯਨ, ਕੋਈ ਵਰਤ-ਉਪਵਾਸ, ਕੋਈ ਜਨਮ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਵੇਦ-ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ ਵੇਦ ਨੂੰ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ; ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਗਿਆਨ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ, ਕਵੀ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡੂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਵਿਦੁਰਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ, ਉਹ ਧਰਮਕ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਵੇਦ ਤੇ ਵੇਦਾਂਗਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਦੀ ਸਬਾ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸਬਾ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।