ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੱਪ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਯਜਨ ਦੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਵੀ, ਜੋ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਸੁਣੋ: ਪੁਚਚੰਦਕ, ਮੰਡਲਕ, ਪਿੰਡਸੇਕਤਾ, ਅਤੇ ਰਭੇਨਕ। ਉੱਚਿਖਾ, ਸ਼ਰਭਾ, ਭੰਗਾ, ਬਿਲਵੇਤੇਜ, ਵੀਰੋਹਣਾ, ਸ਼ਿਲੀ, ਸ਼ਲਾਕਰ, ਮੁਕਾ, ਸੁਕੁਮਾਰਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਵੇਪਨਾ। ਮੁਦਗਰਾ, ਸ਼ਿਸੁਰੋਮਾ, ਸੁਰੋਮਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਹਨੂ—ਇਹ ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੱਪ ਵੀ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਇਰਾਵਤ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪਰਾਵਤਾ, ਪਰਿਆਤ੍ਰਾ, ਪੰਦਰਾ, ਹਰੀਨਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਵਿਹੰਗਾ, ਸ਼ਰਭਾ, ਮੋਦਾ, ਪ੍ਰਮੋਦਾ, ਅਤੇ ਸਮਹਤਪਾਨਾ—ਇਹ ਸੱਪ ਵੀ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕੌਰਵਿਆ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸੁਣੋ: ਏਰਕਾ, ਕੁੰਡਲਾ, ਵੇਣੀ, ਵੇਣਿਸਕੰਧਾ, ਕੁਮਾਰਕਾ, ਬਾਹੂਕਾ, ਸ਼੍ਰਿੰਗਬੇਰਾ, ਧੁਰਤਕਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਰਤਕਾ। ਇਹ ਸੱਪ, ਕੌਰਵਿਆ ਵੰਸ਼ ਦੇ, ਵੀ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਗਏ। ਹੁਣ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸੁਣੋ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਹਨ: ਸ਼ੰਕੁਕਰਨਾ, ਪਿਥਰਕਾ, ਅਤੇ ਕੁਥਾਰਮੁਖਸੇਚਕਾ। ਪੂਰਨੰਗਦਾ, ਪੂਰਨਮੁਖਾ, ਪ੍ਰਹਾਸਾ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਦਰੀ, ਅਮਹੱਥਾ, ਕਮਠਕਾ, ਸੁਸ਼ੇਨਾ, ਮਨਾਸਾ, ਅਤੇ ਅਵਿਆ। ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰਾ, ਕੋਮਲਕਾ, ਸ਼ਵਾਸਨਾ, ਮੌਨਵੇਪਗਾ, ਭੈਰਵਾ, ਮੁੰਡਵੇਦੰਗਾ, ਪਿਸ਼ੰਗਾ, ਉਦਾਪਰਕਾ, ਰਿਸ਼ਭਾ, ਵੇਗਵਾਨ, ਪਿੰਡਰਕਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਹਨੂ। ਰਕਤੰਗਾ, ਸਰਵਸਾਰੰਗਾ, ਸਮ੍ਰਿਧਪਟਾਵਾਸਾ, ਵਾਰਹਾਕਾ, ਵੀਰਾਨਕਾ, ਸੁਚਿਤ੍ਰਾ, ਅਤੇ ਚਿਤ੍ਰਵੇਗਿਕਾ। ਪਰਾਸ਼ਰਾ, ਤਰੁਨਕਾ, ਮਣੀ, ਸਕੰਧਾ, ਅਤੇ ਅਰੁਨੀ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਲੈ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਲਏ; ਇਹ ਮੁੱਖ ਸੱਪ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਤੇ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਸਮੇਤ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ—ਕਈ ਦੋ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ, ਕਈ ਪੰਜ, ਕਈ ਸੱਤ, ਦਸ, ਸੌ, ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸਿਰਾਂ ਵਾਲੇ। ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵ, ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਂਗ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਏ—ਵੱਡੀ ਆਕਾਰ, ਤੇਜ਼ ਗਤੀ, ਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉਚੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬੇ ਤੇ ਦੋ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਸਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁਣ ਤਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਤਪਦੇ। ਇਹ ਸੱਪ, ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਛੜੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਆਸਤੀਕਾ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਦਭੁੱਤ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਸੁਣੀ ਹੈ: ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਤਕਸ਼ਕ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸਲਿੱਪ ਹੋ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟੰਗਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਯਜਨ ਸ਼੍ਰਧਾ ਤੇ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਤਕਸ਼ਕ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਿਆ। ਹੇ ਸੂਤ, ਉਹ ਕੀ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸਿਆਣੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਣ ਦਿੰਦੇ? ਆਸਤੀਕਾ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਡਰੇ ਤੇ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋਏ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ: "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਤਕਸ਼ਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟੰਗਿਆ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਸਭ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਜੋ ਆਸਤੀਕਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਹੋਵੇ।" "ਇਹ ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ; ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਮਿਲੇ; ਆਸਤੀਕਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ; ਸੂਤ ਦੇ ਬਚਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।" ਜਦ ਆਸਤੀਕਾ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉੱਠੀ ਤੇ ਯਜਨ ਤੁਰੰਤ ਮੁਕ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਯਜਨ ਖਤਮ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹਨੇ ਪੂਜਾਰੀ, ਸਭਾ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ। ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਪਹਾਰ ਦਿੱਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਖਤਮ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਾਰਨ ਇਹ ਸਭ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਕਪੜੇ ਦਿੱਤੇ। ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਨੰਤ ਸੀ, ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮਾਪਤੀ ਸਨਾਨ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ, ਮਨ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਆਸਤੀਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸੀ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਸਤੀਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤੂੰ ਮੁੜ ਆਉਣਾ; ਮੇਰੇ ਮਹਾਨ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ।" ਆਸਤੀਕਾ ਨੇ "ਜੋ ਹੁਕਮ" ਆਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਅਦਭੁੱਤ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਸਤੀਕਾ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਤੇ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸੱਪ, ਮੋਹ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਆਸਤੀਕਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਤੇ ਆਖਿਆ: "ਵਰ ਲੈ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।" ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਸਤੀਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ? ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਏ; ਦੱਸ, ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰੀਏ?" ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਜਿਹੜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਮੇਰੀ ਧਰਮਕਥਾ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਖੁਸ਼ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਆਸਤੀਕਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਜੋ ਹੁਕਮ, ਇਹ ਵਰ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁਚ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਤਿਆਰ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਨਜੇ।