ਅਸਤੀਕ ਨੇ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੋਹਾਡ਼ੇ ਕੋਲੋਂ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ। ਰਾਜਨ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨ ਰੁਕ ਜਾਵੇ।" ਅਸਤੀਕ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ!" ਪਰ ਅਸਤੀਕ, ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਸੀ, ਨੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਵੈਦਿਕ ਪੰਡਿਤਾਂ ਨੇ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਥੇ ਇਕ ਉਤਸੁਕਤਾ ਜਨਮੀ ਕਿ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਸੱਪ ਇਸ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਇਸ ਸਰਪ-ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ।" ਉੱਤਰ ਮਿਲਿਆ, "ਇਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਸੱਪ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਮੁੱਖ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਹੋਏ।" "ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਾਸੁਕੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੇ, ਲਾਲ, ਚਿੱਟੇ, ਭਿਆਨਕ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੱਪ: ਸ਼ਾਲਾ, ਪਾਲਾ, ਹਲੀਮਕਾ, ਪਿਚਛਲਾ, ਮਾਨਸਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਣਗਿਣਤ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਤੇ ਡੰਡੇ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਬੇਬਸ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਏ। ਪਿਚਛਲਾ, ਕੌਨਪਾ, ਚਕ੍ਰਾ, ਕਾਲਵੇਗਾ, ਪ੍ਰਕਲਨਾ, ਹਿਰਣਯਬਾਹੂ, ਸ਼ਰਨਾ, ਕਕਸ਼ਕਾ, ਕਾਲਦੰਤਕਾ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਸੁਕੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੱਪ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਆਕਾਰੀ, ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜੇ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਖਸ਼ਕਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ: ਪੁੱਚੰਡਕਾ, ਮੰਡਲਕਾ, ਪਿੰਡਸੇਕਤਾ, ਰਭੇਨਕਾ, ਉਚਛਿਖਾ, ਸ਼ਰਭਾ, ਭੰਗਾ, ਬਿਲਵਤੇਜ, ਵੀਰੋਹਣਾ, ਸ਼ਿਲੀ, ਸ਼ਲਾਕਰ, ਮੁਕਾ, ਸੁਕੁਮਾਰਾ, ਪ੍ਰਵੇਪਨਾ, ਮੁਡਗਰਾ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੋਮਾ, ਸੁਰੋਮਾ, ਮਹਾਹਨੂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਤਖਸ਼ਕਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੱਪ ਵੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ।" "ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਐਰਾਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ: ਪਰਾਵਤ, ਪਰੀਯਾਤ੍ਰ, ਪਾਂਡਰਾ, ਹਰੀਣਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਵਿਹੰਗਾ, ਸ਼ਰਭਾ, ਮੋਦਾ, ਪ੍ਰਮੋਦਾ, ਸਮਹਤਾਪਨਾ—ਇਹ ਵੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਹੁਣ ਕੌਰਵਿਆ ਵੰਸ਼ ਦੇ: ਏਰਕਾ, ਕੁੰਡਲਾ, ਵੇਣੀ, ਵੇਣਿਸਕੰਧਾ, ਕੁਮਾਰਕਾ, ਬਾਹੁਕਾ, ਸ਼੍ਰਿੰਗਬੇਰਾ, ਧੂੜਟਕਾ, ਪ੍ਰਤਾਰਟਕਾ—ਇਹ ਵੀ ਸੜੇ।" "ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ: ਸ਼ੰਕੁਕਰਨਾ, ਪਿਥਰਕਾ, ਕੁਠਾਰਮੁਖਸੀਚਕਾ, ਪੂਰਨਾਂਗਦਾ, ਪੂਰਨਮੁਖਾ, ਪ੍ਰਹਾਸਾ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਦਾਰੀ, ਅਮਹੱਥਾ, ਕਾਮਠਕਾ, ਸੁਸ਼ੇਨਾ, ਮਾਨਸਾ, ਅਵਿਆਯਾ, ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰਾ, ਕੋਮਲਕਾ, ਸ਼੍ਵਾਸਨਾ, ਮੌਨਵੇਪਗਾ, ਭੈਰਵਾ, ਮੁੰਡਵੇਦੰਗਾ, ਪਿਸ਼ੰਗਾ, ਉਦਪਾਰਕਾ, ਰਿਸ਼ਭਾ, ਵੇਗਵਾਨ, ਪਿੰਡਾਰਕਾ, ਮਹਾਹਨੂ, ਰਕਤਾਂਗਾ, ਸਰਵਸਰੰਗਾ, ਸਮ੍ਰਿਧਪਟਾਵਸਾ, ਵਰਾਹਕਾ, ਵੀਰਾਨਕਾ, ਸੁਚਿਤ੍ਰਾ, ਚਿਤ੍ਰਵੇਗਿਕਾ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਤਰੁਣਕਾ, ਮਣੀ, ਸਕੰਧਾ, ਅਰੁਣੀ—ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।" "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਕਈ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਦੋ, ਪੰਜ, ਸੱਤ, ਦਸ, ਸੌ ਜਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਸਿਰ ਸਨ। ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਜੀਵ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਜਾਂ ਜ਼ਹਿਰ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬੇ, ਦੋ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਦੇ ਸਮਰਥ, ਮਨਚਾਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਅੱਗ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਦਹਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਡੰਡੇ ਨਾਲ, ਸੜ ਗਏ।" ਇਸ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਰ ਅਦਭੁਤ ਕਥਾ ਵੀ ਸੁਣੀ ਗਈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਵਰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਤਖਸ਼ਕਾ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹੇਠਾਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਯਜਨ ਪੂਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਤਖਸ਼ਕਾ, ਡਰ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਿਆ।" "ਹੇ ਸੂਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਵੀ ਤਖਸ਼ਕਾ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਿਆ?" ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ। ਅਸਤੀਕ ਨੇ ਤਖਸ਼ਕਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਡਰ ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੁਕਾਰਿਆ: "ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ! ਰੁਕੋ!" ਤਖਸ਼ਕਾ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਝੂਲਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ ਸਭ ਦੀ ਮੰਗ ਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੋ ਅਸਤੀਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ।" "ਇਹ ਯਜਨ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਵੇ, ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਮਿਲੇ, ਅਸਤੀਕ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸੂਤ ਦੇ ਬਚਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣ।" ਜਦੋਂ ਅਸਤੀਕ ਦਾ ਵਰ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜ ਪਈ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਤੁਰੰਤ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਉਹ ਯਜਨ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੂੰ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਪੰਡਿਤਾਂ, ਸਭਾ ਅਤੇ ਜਮ੍ਹਾਂ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜਿਆਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਧਨ ਦਿਤਾ। ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਸੂਤ ਅਤੇ ਵਡੇ ਕਲਾਵਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਜਨ ਰੁਕਵਾਉਣ ਦੀ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸੀ ਸੀ।