ਹੋਇਆ ਇਹ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪੁਰੰਦਰ—ਅਰਥਾਤ ਇੰਦਰ—ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਰਪ-ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਾਲਾਤ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਉਹ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਕਸ਼ਕ ਡਰ ਅਤੇ ਭਰਮ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਲਾਚਾਰ ਹੋ ਕੇ ਅੱਗ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਲਪੇਟੇ ਵਿਚ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਮੁਖ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਤਕਸ਼ਕ ਤੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਹੈ, ਇਹ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਨਾਗ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਇਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਭਟਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਹ ਲੈਣ ਲਈ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਫੇਰ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿਉ।" ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੇ ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਅਸੀਮ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰ ਮੰਗ। ਜੋ ਕੁਝ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਤਕਸ਼ਕ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਹੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਨ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਏਹ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਇਥੇ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾਗ ਇਥੇ ਨਾ ਡਿੱਗੇ।" ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਜਯਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਹ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵਿਖਿਆਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰੀ ਯਜਨਾ ਨਾ ਰੁਕਾਵੀਂ।" ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਯਜਨਾ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੀ ਜਾਤਿ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ।" ਜਨਮੇਜਯਾ ਨੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਦੁਜਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ!" ਪਰ ਆਸਤੀਕ, ਜੋ ਭ੍ਰਿਗੁ ਕੁਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਵੈਦਿਕ ਪੰਡਤਾਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਵਰ ਦੇ ਦੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਤਕਸ਼ਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਾਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਥੇ ਉੱਤਰਾਏ ਕਿ ਕੌਣ ਕੌਣ ਨਾਗ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਵੇਹੇ ਹੋਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਨਾਗ ਇੱਥੇ ਸੜ ਗਏ; ਉਹਨਾ ਦਾ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਪਰ ਮੁੱਖ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਉਚਾਰੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਾਸੁਕੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਾਗ—ਕਾਲੇ, ਲਾਲ, ਚਿੱਟੇ, ਭਿਆਨਕ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਲ, ਪਾਲ, ਹਲੀਮਕ, ਪਿੱਚਲ, ਮਨਸਾ ਆਦਿ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਣਗਿਣਤ। ਪਿੱਚਲ, ਕੌਣਪ, ਚਕ੍ਰ, ਕਾਲਵੇਗ, ਪ੍ਰਕਲਨ, ਹਿਰਣਯਬਾਹੂ, ਸ਼ਰਣ, ਕਕਸ਼ਕ, ਕਾਲਦੰਤਕ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਸੁਕੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਅਨੇਕਾਂ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜੇ। ਤਕਸ਼ਕ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੁੱਛੰਦਕ, ਮੰਡਲਕ, ਪਿੰਡਸੇਕਤ, ਰਭੇਨਕ, ਉੱਚਿਖ, ਸ਼ਰਭ, ਭੰਗ, ਬਿਲਵਤੇਜ, ਵੀਰੋਹਣ, ਸ਼ਿਲੀ, ਸ਼ਲਾਕਰ, ਮੁਕ, ਸੁਕੁਮਾਰ, ਪ੍ਰਵੇਪਣ, ਮੁਦਗਰ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੋਮ, ਸੁਰੋਮ, ਮਹਾਹਨੂ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਏ। ਫਿਰ ਐਰਾਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗ—ਪਰਾਵਤ, ਪਰਿਆਤ੍ਰ, ਪਾਂਡਰ, ਹਰਿਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼, ਵਿਹੰਗ, ਸ਼ਰਭ, ਮੋਦ, ਪ੍ਰਮੋਦ, ਸਮਹਤਾਪਣ—ਇਹ ਵੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ। ਕੌਰਵਯ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗ—ਏਰਕ, ਕੁੰਡਲ, ਵੇਣੀ, ਵੇਣਿਸਕੰਧ, ਕੁਮਾਰਕ, ਬਾਹੁਕ, ਸ਼੍ਰਿੰਗਬੇਰ, ਧੂਰਤਕ, ਪ੍ਰਤਰਤਕ—ਇਹ ਵੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਏ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ, ਪੀਠਰਕ, ਕੁਠਾਰਮੁਖਸੇਚਕ, ਪੂਰਨੰਗਦ, ਪੂਰਨਮੁਖ, ਪ੍ਰਹਾਸ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਦਰੀ, ਅਮਹੱਥ, ਕਮਠਕ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਮਨਸਾ, ਅਵਯਯ, ਅਸ਼ਟਾਵਕ੍ਰ, ਕੋਮਲਕ, ਸ਼ਵਾਸਨ, ਮੌਨਵੇਪਗ, ਭੈਰਵ, ਮੁੰਡਵੇਦੰਗ, ਪਿਸ਼ੰਗ, ਉਦਾਪਰਕ, ਰਿਸ਼ਭ, ਵੇਗਵਾਨ, ਪਿੰਡਰਕ, ਮਹਾਹਨੂ, ਰਕਤਾਂਗ, ਸਰਵਸਾਰੰਗ, ਸਮ੍ਰਿਧਪਟਾਵਸ, ਵਰਾਹਕ, ਵੀਰਾਨਕ, ਸੁਚਿਤ੍ਰ, ਚਿਤ੍ਰਵੇਗਿਕ, ਪਰਾਸ਼ਰ, ਤਰੁਣਕ, ਮਣੀ, ਸਕੰਧ, ਅਰੁਣੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਾਮੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਈਆਂ ਦੇ ਦੋ, ਪੰਜ, ਸੱਤ, ਦਸ, ਸੌ ਜਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਸਿਰ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਡਰਾਉਣੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ, ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੇ ਉੱਚੇ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਲੰਬੇ ਤੇ ਦੋ ਯੋਜਨ ਚੌੜੇ ਸਨ, ਰੂਪ ਬਦਲ ਸਕਦੇ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੇ ਜਾ ਸਕਦੇ, ਤੇ ਅੱਗ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲਾਠੀ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਸ ਸਭ ਵਿਚ, ਆਸਤੀਕ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਥਾ ਵੀ ਸੁਣੀ ਗਈ: ਜਦ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਮੱਤਾਬਕ ਵਰਾਂ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਇੰਦਰ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਛੁਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤਕਸ਼ਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਝੁਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯਾ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਾਗ-ਯਜਨਾ ਦੀ ਇਹ ਵਿਆਕੁਲ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।