ਜਦੋਂ ਇਹ ਯਗ੍ਯ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤਕਸ਼ਕਾ ਜਲਦੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਪੂਰੇ ਜਤਨ ਨਾਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਵੈਮ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਕਸ਼ਕਾ, ਜੋ ਡਰ ਕਾਰਨ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਸਾਰਥੀ ਸਮਝ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ ਉਹੀ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਧਾਰ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਇੰਦਰ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤਾ ਸੀ, 'ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਅੱਗ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ।'" ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ," ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਸੱਪ, ਜੋ ਉਪਰਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਡਰ ਕਾਰਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਤੇ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਤਕਸ਼ਕਾ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਦੁਬਾਰਾ ਬੋਲਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤਕਸ਼ਕਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਤਕਸ਼ਕਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਰਾਹੀਂ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੋ।" ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤਕਸ਼ਕਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਹੋਤ੍ਰੀ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਉੱਥੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤਕਸ਼ਕਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਕਸ਼ਕਾ ਪੁਰੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਉਹ ਯਗ੍ਯ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਕਸ਼ਕਾ ਸਮੇਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤਕਸ਼ਕਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਕਸ਼ਕਾ ਡਰ ਅਤੇ ਉਲਝਣ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਤਕਸ਼ਕਾ ਤੇਰੀ ਪਕੜ 'ਚ ਜਲਦੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਉਸਦੀ ਭਿਆਨਕ, ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਹ ਸੱਪ, ਵਜਰਧਾਰੀ (ਇੰਦਰ) ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੈਬੀਤ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਤੇਰਾ ਯਗ੍ਯ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਅਪਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਯੋਗ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ, ਜੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਤਕਸ਼ਕਾ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਾ, ਅਸਤੀਕ ਨੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ: ਤੇਰਾ ਯਗ੍ਯ ਇਥੇ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੱਪ ਇਥੇ ਨਾ ਡਿੱਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮਨ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਸਤੀਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਗਾਂਵਾਂ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਵਜੋਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਯਗ੍ਯ ਨਾ ਰੁਕਾਇਆ ਜਾਵੇ।" ਅਸਤੀਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਗਾਂਵਾਂ—ਇਹ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਮੰਗਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਤੇਰਾ ਯਗ੍ਯ ਰੁਕ ਜਾਵੇ—ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਤੀਕ ਵਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਅਸਤੀਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ, ਹੇ ਦੋਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ; ਪਰ ਅਸਤੀਕ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮੰਗਿਆ।" ਫਿਰ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀ ਵੇਦ ਪਾਠਕਾਂ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸਦਾ ਵਰ ਮਿਲੇ।" ਫਿਰ, ਉੱਥੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਸੱਪ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਨਮੀ, "ਹੇ ਸੂਤ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਾਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਉੱਤਰ ਆਇਆ, "ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਲੱਖਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਇੱਥੇ ਸੜ ਗਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਕਰਨੀ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਮੁੱਖ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਿਹੜੇ ਯਾਦ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤ ਕੀਤੇ ਗਏ।" "ਹਣ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ, ਵਾਸੁਕੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਕਾਲੇ, ਲਾਲ, ਚਿੱਟੇ, ਭਿਆਨਕ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸੁਣੋ। ਉਹ, ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ ਕਾਰਨ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਬੇਬਸ ਹੋ ਕੇ ਬੁਲਾਏ ਗਏ—ਸ਼ਾਲਾ, ਪਾਲਾ, ਹਲੀਮਕਾ, ਪਿਚਛਲਾ, ਮਨਾਸਾ ਅਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਰ।" "ਪਿਚਛਲਾ, ਕਉਣਾਪਾ, ਚਕ੍ਰਾ, ਕਾਲਵੇਗਾ, ਪ੍ਰਕਲਨਾ, ਹਿਰਣਯਬਾਹੁ, ਸ਼ਰਨਾ, ਕਕਸ਼ਕਾ, ਤੇ ਕਾਲਦੰਤਕਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਾਸੁਕੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੱਪ ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਏ; ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੋਰ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਉਸ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ, ਸਾਰੇ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤ ਹੋਏ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤਕਸ਼ਕਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ: ਪੁੱਛੰਡਕਾ, ਮੰਡਲਕਾ, ਪਿੰਡਸੇਕਤਾ, ਰਭੇਨਕਾ। ਉਚਛਿਖਾ, ਸ਼ਰਭਾ, ਭੰਗਾ, ਬਿਲਵਤੇਜ, ਵੀਰੋਹਣਾ, ਸ਼ਿਲੀ, ਸ਼ਲਾਕਰ, ਮੁਕਾ, ਸੁਕੁਮਾਰਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਵੇਪਨਾ।" "ਮੁਦਗਰਾ, ਸ਼ਿਸ਼ੁਰੋਮਾ, ਸੁਰੋਮਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਹਨੂ—ਇਹ ਤਕਸ਼ਕਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੱਪ ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਗਏ।" "ਪਰਾਵਤਾ, ਪਰਿਯਾਤ੍ਰਾ, ਪਾਂਡਰਾ, ਹਰੀਣਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਵਿਹੰਗਾ, ਸ਼ਰਭਾ, ਮੋਦਾ, ਪ੍ਰਮੋਦਾ, ਅਤੇ ਸਮਹਤਾਪਨਾ।" "ਇਹ ਸਾਰੇ ਏਰਾਵਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤ ਹੋਏ। ਹੁਣ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕੌਰਵਿਆ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸੁਣੋ।" "ਏਰਕਾ, ਕੁੰਡਲਾ, ਵੇਣੀ, ਵੇਣਿਸਕੰਧਾ, ਕੁਮਾਰਕਾ, ਬਾਹੁਕਾ, ਸ਼੍ਰਿੰਗਬੇਰਾ, ਧੂਰਟਕਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਾਰਟਕਾ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਿਆ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੱਪ ਯਗ੍ਯ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ।" "ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਹੈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਜੰਮੇ ਹੋਏ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਸੁਣੋ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਲਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ: ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ, ਪੀਠਾਰਕਾ, ਅਤੇ ਕੁਠਾਰਮੁਖਸੇਚਕਾ। ਪੂਰਨੰਗਦਾ, ਪੂਰਨਮੁਖਾ, ਪ੍ਰਹਾਸਾ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਦਰੀ, ਅਮਹੱਥਾ, ਕਾਮਠਕਾ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਮਨਾਸਾ, ਅਤੇ ਅਵ੍ਯਯ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਯਗ੍ਯ ਵਿੱਚ, ਅਨੇਕਾਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਸੱਪ ਆਹੁਤ ਹੋ ਗਏ, ਪਰ ਅਸਤੀਕ ਦੀ ਦਇਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਜਾਤਿ ਬਚ ਗਈ।