ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਈ ਮਹਾਨ ਯਗ੍ਯ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ—ਇਥੇ ਸੋਮੇ ਦਾ ਯਗ੍ਯ ਹੋਇਆ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਯਗ੍ਯ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਯਗ੍ਯ ਵੀ ਇਥੇ ਹੀ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ, ਹੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਜਯ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਯਗ੍ਯ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਤੇ ਸਾਡੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੰਗਲ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੋ ਯਗ੍ਯ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੀ ਏਨੇ ਹੀ ਯਗ੍ਯ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਰ, ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਯਗ੍ਯ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਯਮ ਦੇ ਯਗ੍ਯ, ਹਰਿਮੇਧਸ ਦੇ ਯਗ੍ਯ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਰੰਤਿਦੇਵ ਦਾ ਯਗ੍ਯ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਯਗ੍ਯ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ, ਸਾਰੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਵੇ। ਰਾਜਾ ਗਯਾ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੁ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਯਗ੍ਯ ਵੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰਾ ਯਗ੍ਯ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਰਾਜਾ ਨ੍ਰਿਗ, ਅਜਮੀਢ਼ ਅਤੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਯਗ੍ਯ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ; ਤੇਰਾ ਯਗ੍ਯ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਯਗ੍ਯ, ਦੇਵਪੁੱਤਰ ਦਾ ਯਗ੍ਯ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਯਗ੍ਯ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਅਜਮੀਢ਼ ਦਾ ਯਗ੍ਯ—ਇਹ ਸਭ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਯਗ੍ਯ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਵੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਯਗ੍ਯ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਯਾਦਗਾਰ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਯਗ੍ਯ ਵੀ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇ। ਅੱਜ ਇਥੇ ਜਿਹੜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋ ਜੋਤਿ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਗ੍ਯ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਕੱਠੇ ਹੋਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅੱਜ ਜਾਣੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਵਰਗਾ ਯਜਮਾਨ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਵਿਭਾਵਸੁ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ, ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਲਪੇਟੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਅੱਗ, ਹੇ ਦੇਵ, ਤੇਰੀ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ—ਤੂੰ ਵਰੁਣ, ਧਰਮਰਾਜ ਜਾਂ ਯਮ ਵਰਗਾ ਹੈਂ। ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਕ੍ਰ, ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ, ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਹੈਂ; ਤੇਰੇ ਜਿਹਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਤੂੰ ਖਟਵੰਗ, ਨਭਾਗ, ਦਿਲੀਪ, ਯਯਾਤੀ ਅਤੇ ਮੰਧਾਤਾ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਤੇਜ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਵਾਲਮੀਕਿ ਵਾਂਗ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਵਸੀਸ਼ਠਾ ਵਾਂਗ ਤੇਰਾ ਕ੍ਰੋਧ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਸਰਕਾਰ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਤੇਜ ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਯਮ ਧਰਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵਸੂਆਂ ਵਾਂਗ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਯਗ੍ਯਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈਂ। ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਦੰਭੋਧਭਵ ਵਰਗਾ ਹੈਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਵਰਗਾ ਹੈਂ। ਤੇਰਾ ਤੇਜ ਔਰਵਾ ਤੇ ਤ੍ਰਿਤਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਭਾਗੀਰਥ ਵਾਂਗ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਸਭ ਸਭਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਤਰ, ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਮੰਗਲਮਈ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, "ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈ, ਪਰ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਵੱਡਾ ਵਿਅਕਤੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸਨੂੰ ਕੋਈ ਵਰ ਦਿਤਾ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰਵਾਓ।" ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ… ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਬੋਲਣ ਲੱਗਾ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਆਪਣਾ ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਤਾਂ ਹੋਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਆਖਿਆ, "ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਤਾਂ ਇਹ ਯਗ੍ਯ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹੋਏ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।" "ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਯਗ੍ਯ ਮੇਰੇ ਲਈ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਜਲਦੀ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੈ।" "ਜਿਵੇਂ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਸਾਰਥੀ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੋ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ।" "ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਖਦਾ ਹਾਂ—ਇੰਦਰ ਨੇ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, 'ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹਿ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ।'" ਫਿਰ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਡਰ ਮੁਕਾ ਕੇ, ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, "ਇਹ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ," ਤੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੱਪ, ਜੋ ਚੋਲਾ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਬੜੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਤਦ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੇ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਫਿਰ ਬੋਲਿਆ। "ਜੇ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ।" ਪਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਹੋਤਰੀ ਨੇ ਉਥੇ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੰਦਿਆਂ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਨੂੰ ਸੱਦਣ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਆਹੁਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਖ਼ਸ਼ਕ, ਪੁਰੰਦਰ ਨਾਲ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਪਰ, ਪੁਰੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਉਹ ਯਗ੍ਯ ਵੇਖ ਕੇ, ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਇੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ ਬੇਸਹਾਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਯਗ੍ਯ ਕਰਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੋਲੇ: "ਇਹ ਤਖ਼ਸ਼ਕ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਦਹਾੜ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ।" "ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਉਸ ਸੱਪ ਨੂੰ ਵਜ੍ਰਧਾਰੀ (ਇੰਦਰ) ਨੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਡਿੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਕਰ ਖਾਂਦਾ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਹੱਫਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਤੇਰਾ ਯਗ੍ਯ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਧਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹੈਂ ਤੇ ਅਣਮਾਪ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਇਕ ਉਚਿਤ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਜੋ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਮੰਗ, ਜੇ ਸੰਭਵ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਜਦ ਤਖ਼ਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਅਸ੍ਤਿਕ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ: "ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ—ਤੇਰਾ ਇਹ ਯਗ੍ਯ ਰੁਕ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੱਪ ਇੱਥੇ ਨਾ ਡਿੱਗੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਸ੍ਤਿਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਗਾਂਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਯਗ੍ਯ ਨਾ ਰੁਕਾਇਆ ਜਾਵੇ।