ਆਜ ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਮਾ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਅੱਜ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮੰਗਲਮਈ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਮਹਾਨ ਯਜ्ञ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਆਵੇ।" ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਆਸਤੀਕ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਲਾਠੀ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ।" ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, "ਤੂੰ ਫਿਕਰ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਇਹ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਭਿਆਨਕ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਇਸ ਡਰਾਵਨੇ ਬ੍ਰਹਮ-ਦੰਡ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਡਰੀਂ।" ਫਿਰ, ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦਾ ਦੁੱਖ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਿਆ ਤੇ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਹ, ਜੋ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ ਆਚਾਰਵਾਨ ਸੀ, ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਯਜ्ञ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕੇ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯਜਮਾਨ ਸ਼ਾਲਾ ਵੇਖੀ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਯਾਜ਼ਕ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਯਜ्ञ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਮੁੱਖ ਯਜਮਾਨ ਮੰਡਪ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਰਾਜੇ, ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ, ਯਾਜ਼ਕਾਂ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ-ਸਹਿਤ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਯਜ, ਵਰਨ ਯਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਯਜ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਯਜ ਵੀ ਸਭ ਲਈ ਮੰਗਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੌ ਯਜ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਸੌ ਯਜ, ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਯਜ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਵਾਂਗ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਯਜ ਵੀ ਸਭ ਲਈ ਭਲਾਈ ਲਿਆਵੇ। ਯਮ, ਹਰਿਮੇਧ, ਰੰਤੀਦੇਵ, ਗਿਆ, ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੁ, ਵੈਸ਼ਰਵਣ, ਨ੍ਰਿਗ, ਅਜਮੀਢ, ਦਸ਼ਰਥ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਯਜਮਾਨਾਂ ਦੇ ਯਜ ਹੋਏ; ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਯਜ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਉੱਚਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਯਾਜ਼ਕ ਹਨ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਰਗੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਅਣਗਿਣਤ ਹੈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਦਾਨ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। "ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਵੈਪਾਇਨ ਜਿਹਾ ਯਾਜ਼ਕ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਉਹਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ। ਇਹ ਅੱਗ, ਜੋ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ ਚਮਕਦੀ, ਸਭ ਦਾਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਹੁਤੀ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਸਾਨ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਵਰੁਣ, ਧਰਮਰਾਜ ਜਾਂ ਯਮ ਵਰਗੇ ਹੋ। ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਲੋਕ-ਰਖਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਖ਼ਤਵੰਗ, ਨਭਾਗ, ਦਿਲੀਪ, ਯਯਾਤੀ, ਮੰਧਾਤਾ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਭੀਸ਼ਮ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਵਲਮੀਕਿ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਛੁਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਵਾਂਗ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਵਰਗੀ ਰਾਜਾ-ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਵਿਚ ਯਮ ਵਰਗੇ, ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਵਰਗੇ, ਤੇ ਵੱਸੂਆਂ ਵਰਗੀ ਲਾਭ-ਸੰਪੱਤੀ ਦੇ ਘਰ ਹੋ। ਸ਼ਸਤ੍ਰ-ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਵਰਗੇ, ਤੇਜ ਵਿੱਚ ਔਰਵ, ਤ੍ਰਿਤਾ, ਭਾਗੀਰਥ ਵਰਗੇ ਹੋ।" ਆਸਤੀਕ ਦੀਆਂ ਇਹ ਮੰਗਲਮਈ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਸਭ ਸਦੱਸ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਹੋਤਰ ਆਨੰਦਤ ਹੋ ਗਏ। ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਯਦਪਿ ਇਹ ਲੜਕਾ ਹੈ, ਪਰ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੋ।" ਇਸ ਸਮੇਂ, ਤਕਸ਼ਕਾ ਜਲਦੀ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਸਤੀਕ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣਾ ਵਰ ਮੰਗੋ," ਤਾਂ ਹੋਤਰ, ਜੋ ਮਨੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਹਿ ਉਠਿਆ, "ਤਕਸ਼ਕਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਯਜ ਚੱਲ ਰਿਹਾ, ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਯਜ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਤਕਸ਼ਕਾ ਜਲਦੀ ਆਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੇਰਾ ਵੈਰੀ ਹੈ।" ਹੋਤਰ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਅਗਨਿ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਕਸ਼ਕਾ ਡਰ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੈ।" ਇਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਰਹੋ, ਅੱਗ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਲਾਏਗੀ।" ਹੁਣ, ਜਦ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਚਿੰਤਤ ਹੋਇਆ, "ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?" ਤਕਸ਼ਕਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ, ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬੇਚੈਨ ਸੀ। ਰਾਜਾ, ਜਾਦੂ-ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤਕਸ਼ਕਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਹੀ ਥੱਲੇ ਲਿਆਵੇ।" ਪਰ ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕਾ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਹੋਤਰ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕਾ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਿਵੇਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਕਸ਼ਕਾ ਪੁਰੰਦਰ (ਇੰਦਰ) ਸਮੇਤ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਤਾਵਲਾ।