ਫਿਰ, ਵਾਸੁਕੀ ਨਾਗਰਾਜ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ, ਨਾਗਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਜਰਤਕਾਰੁ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪੁੱਤਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ—ਤੂੰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰ।” ਜਰਤਕਾਰੁ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਾਤਾ, ਦੱਸੋ, ਮੇਰੇ ਮਾਮਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਸ ਕਾਰਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ? ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ।” ਨਾਗਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾਗਰਾਜ ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ ਸੀ, ਅਡੋਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਣ ਲੱਗੀ। ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕਦਰੂ ਸਾਰੇ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਣ, ਉਸਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ। ਉੱਚੈਸ਼੍ਰਵਾ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਝੂਠੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ; ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਨਤਾ ਲਈ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸਦੇ ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾਣ। ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਯਜ੍ਯ ਵਿੱਚ, ਹਵਾ-ਰਥੀ (ਅਰਥਾਤ ਅਗਨੀ) ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ; ਉੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਜਾਵੋਗੇ। ਜਦੋਂ ਕਦਰੂ ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ‘ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,’ ਆਖਿਆ ਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਥਿਆ ਗਿਆ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਨਾਗਰਾਜ ਵਾਸੁਕੀ ਮਿਲ ਕੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਲਾਗੂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਵਾਸੁਕੀ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਕੁਟੰਬ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, ‘ਮਾਂ ਦਾ ਸ਼ਾਪ ਕਿਵੇਂ ਨਿਰਥਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?’ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਜਦੋਂ ਜਰਤਕਾਰੁ ਨਾਮ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਰਤਕਾਰੁ ਨਾਮ ਦੀ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਦੁਜਾਤੀ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇਗਾ, ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰੇਗਾ।’ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤਮ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਅਮਰ ਹੋਵਾਂ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਜੰਮਿਆ; ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਤੇਰੇ ਗਿਆਨੀ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜੋ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਨਿਰਥਕ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ—ਹੁਣ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਕੀ ਵਿਚਾਰ ਹੈ?” ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,” ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਸਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਿਲ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਵਾਸੁਕੀ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰਾ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿਵਾਉਂਗਾ। ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਨਾਗਰਾਜ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਡਰ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਰਾਜਾ ਦਾ ਇਹ ਯਜ੍ਯ ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਆਪਣਿਆਂ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ—ਫਿਰ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ ਰਾਜਾ ਜਨਮੇਜਯ ਕੋਲ, ਜੋ ਯਜ੍ਯ ਲਈ ਸੰਕਲਪਿਤ ਹੈ। ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਮਾਮਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜਾ ਦਾ ਯਜ੍ਯ ਰੁਕ ਜਾਵੇ। ਨਾਗਰਾਜ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖ; ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਭੀ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇ। ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਸਤੀਕ, ਮੈਂ ਘੁੰਮ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨੂਂ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਦਾ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।” ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ, “ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਉਹ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੰਡ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦੰਡ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਡਰ ਨਾ ਕਰ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਤੁਰਪਿਆ। ਦੁਜਾਤੀ ਆਸਤੀਕ, ਜੋ ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਉਧਾਰ ਲਈ ਜਨਮੇਜਯ ਦੇ ਯਜ੍ਯ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਯਜ੍ਯ-ਸਥਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਅਨੇਕ ਯਾਜਕ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਅੰਦਰ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ; ਪਰ ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਯਜ੍ਯ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਿਆਂ, ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ। ਉਤਮ ਯਜ੍ਯ-ਮੰਡਪ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਮ ਦੁਜਾਤੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ, ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੀ, ਹੋਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਖੇ ਸੋਮ ਯਜ੍ਯ, ਵਰੁਣ ਯਜ੍ਯ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਯਜ੍ਯ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਯਜ੍ਯ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਸਾਡੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿਆਰਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਸੌ ਯਜ੍ਯ ਆਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੌ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਯਜ੍ਯ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਯਮ ਦੇ ਯਜ੍ਯ, ਹਰਿਮੇਧਸ ਦੇ ਯਜ੍ਯ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਰੰਤਿਦੇਵ ਦੇ ਯਜ੍ਯ ਹੋਏ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਯਜ੍ਯ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਗਯਾ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਸ਼ਬਿੰਦੁ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵੈਸ਼ਰਵਣ ਦੇ ਯਜ੍ਯ ਹੋਏ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਯਜ੍ਯ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਨ੍ਰਿਗ, ਅਜਮੀਢ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਯਜ੍ਯ ਹੋਏ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਯਜ੍ਯ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਯਜ੍ਯ, ਦੇਵਪੁਤ੍ਰ ਦਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਅਜਮੀਢ ਦਾ ਯਜ੍ਯ ਹੋਇਆ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਯਜ੍ਯ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪ ਹੀ ਯਜ੍ਯ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਯਜ੍ਯ ਹੋਇਆ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਯਜ੍ਯ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮੰਗਲਮਈ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੇ ਜੋ ਲੋਕ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੇ ਯਜ੍ਯ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਅੱਜ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਦਾਨ ਕਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣਗੇ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਯਾਜਕ ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚੈ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਯਜ੍ਯ ਕਰਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁਣ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਅੱਗ—ਵਿਭਾਵਸੁ, ਅਦਭੁਤ ਤੇਜ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀ, ਹੋਮ ਦੀ ਭੁਖੀ, ਕਾਲੀ ਲਕੀਰ ਵਾਲੀ, ਚੱਕਰਦਾਰ ਤੇ ਲਪਲਪਾਉਂਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀ—ਹੇ ਦੇਵ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਆਹੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਸਤੀਕ ਨੇ ਯਜ੍ਯ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਈ, ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।