ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਜਨਮੇਜਯਾ ਦੀ ਸਪਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਉਭਰਿਆ ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਯਜਨਾ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਾਹਿਰ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਿਦਯਾ-ਕਲਾਵਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮਾਸਟਰ ਬਿਲਡਰ ਨੇ, ਜੋ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਅਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਗਿਆਨ ਦੇ ਪਾਠਕ ਵੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਬੋਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਅਤੇ ਇਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਮਾਪ-ਮਾਪੀ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਹ ਯਜਨਾ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ, ਕੋਈ ਅਜਾਣ ਵਿਅਕਤੀ ਇੱਥੇ ਨਾ ਆਵੇ।" ਫਿਰ, ਸਪਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਠੀਕ ਰੀਤਿ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਕਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਜਗਾਏ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਸਪਾਂ ਦੇ ਮਨ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਸਪਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲ ਬੁਲਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਅਣਗਿਨਤ ਸਪਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਤਪਦੀ ਯਜਨਾ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਉਹ ਕੰਬਦੇ, ਤੇਜ਼ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ, ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟਦੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੂੰਛਾਂ ਤੇ ਸਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਾਨੂ ਦੀ ਚਮਕ ਵੱਲ ਵਧਦੇ। ਚਿੱਟੇ, ਕਾਲੇ, ਨੀਲੇ, ਬਜ਼ੁਰਗ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ—ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸਪਾਂ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਏ। ਗੋਕਰਨ ਦੀ ਮਾਪ ਇੱਕ ਕਰੋਸ਼ ਲੰਬੀ ਹੈ; ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦੇ ਰਹੇ। ਇਥੇ ਲੱਖਾਂ, ਦਸ ਲੱਖਾਂ, ਕਰੋੜਾਂ ਸਪਾਂ, ਬੇਇਮਦਾਦ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਰੇ ਗਏ। ਕਈ ਸਪਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕਈ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਪਾਗਲ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਵੱਡੀ ਕਾਇਆ ਅਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ। ਕਈ ਲੰਬੇ, ਕਈ ਛੋਟੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਦੇ, ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਸਪਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਤੇ ਸੰਡਾ ਦੇ ਘਾਟੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਜਨਮੇਜਯਾ, ਜੋ ਪੰਡਵ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਸਪਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਨ? ਕੌਣ-ਕੌਣ ਮੈਂਬਰ ਸਨ ਜੋ ਇਸ ਡਰਾਉਣੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਪਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ ਅਤੇ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ? ਪਿਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਰਾ ਵੇਰਵਾ ਦੱਸੋ; ਕੌਣ-ਕੌਣ ਸੁਤਾ ਸਨ ਜੋ ਸਪਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਜਾਣਦੇ ਸਨ? ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਜਾ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਉਥੇ ਹੋਤ੍ਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੰਦਭਾਰਗਵ ਸਨ, ਜੋ ਚਯਵਨ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਸਨ। ਉਦਗਾਤ੍ਰ ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਦੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਉਤਸ ਅਤੇ ਜੈਮੀਨੀ ਸਨ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਸ਼ਾਰਂਗਰਵ, ਅਤੇ ਅਧਵਰਯੂ ਪਿੰਗਲਾ ਸਨ। ਵਿਆਸ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਮੈਂਬਰ ਸਨ; ਉੱਦਾਲਕ, ਪ੍ਰਮਾਤਕ, ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁ ਅਤੇ ਪਿੰਗਲਾ। ਅਸੀਤਾ, ਦੇਵਲਾ, ਨਾਰਦ, ਪਾਰਵਤ, ਆਤ੍ਰੇਯ, ਕੁੰਦਾ-ਜਠਰਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਾਲਘਟ ਵੀ। ਵਤਸਿਆ, ਵੱਡੇ ਉਮਰ ਦੇ ਸ਼੍ਰੁਤਸ਼੍ਰਵ, ਜੋ ਪਾਠ ਅਤੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਵਾਲੇ, ਕੋਹਲਾ, ਦੇਵਸ਼ਰਮਾ, ਮੌਦਗਲਯ ਅਤੇ ਸਮਸੌਰਭਾ। ਇਹ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਪਰਿਖਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਮੈਂਬਰ ਸਨ। ਜਦ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੱਡੀ ਸਪਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹੋਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਪਾਂ ਉਥੇ ਡਰਾਉਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੈ ਰਹੇ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਸਪਾਂ ਦੇ ਚਰਬੀ ਅਤੇ ਮਾਰੋ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਧਾਰਾਂ ਵਹ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਹ ਜਲਦੇ ਹੋਏ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਵਾਸ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਦ ਸਪਾਂ ਪੈਂਦੇ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਇਕ ਅਣਰੁਕਾਵਟ ਆਵਾਜ਼ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੜਦੇ। ਪਰ ਤਖ਼ਸ਼ਕ, ਸਪਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਜਨਮੇਜਯਾ ਦੇ ਯਜਨਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਕਾਨ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਹ, ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਦੱਸ ਕੇ, ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੋਸ਼ੀ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਇਥੇ, ਤਖ਼ਸ਼ਕ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਸਪਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ।" "ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਲਵੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਤਖ਼ਸ਼ਕ, ਸਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਵਾਸੁਕੀ, ਕੁਝ ਬਚੀ ਹੋਈ ਆਪਣੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਵੱਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਪਾਂ ਅਣਰੁਕਾਵਟ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਾਸੁਕੀ, ਸਪਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਡੋਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ: "ਮੇਰੇ ਅੰਗ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਿਆਰੀ, ਮੈਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਮੈਂ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਡੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਚੀਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਅੱਜ, ਬੇਬਸ, ਮੈਂ ਉਸ ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਵਾਂਗਾ।" "ਪਰਿਖਸ਼ਿਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਯਜਨਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ, ਮੈਂ ਮਰਨਾ ਹੀ ਹੈ।" "ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਭੈਣ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਸਾਨੂੰ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਬਚਾ।" "ਅਸਤਿਕ, ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਪਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਰੋਕੇਗਾ; ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।" "ਇਸ ਲਈ, ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸਤਿਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਨਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਘਰਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਲੈਣ ਲਈ ਕਹੋ।