ਸੰਜਯਾ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀਰਾਟ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਵੈਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਫਤਹ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ, ਕੇਵਲ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਸਤੇ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕਿੱਚਕਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸੌ ਭੈਣਾਂ-ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਸਿਰਮੌਰ ਪੁੱਤਰ ਵੀਰਾਟ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹੱਥੀਂ, ਉਸਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਅਕੇਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਪਰਾਜਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਮਤਸਯ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉੱਤਰਾ ਦਾ ਵਿਹਾ ਉਸਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਹ ਵਿਆਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਞਿਆ, ਵੰਞਣ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਵੀ ਸੱਤ ਅਖਾੜੇ ਫੌਜਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਫਤਹ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਮਾਧਵ ਵਾਸੁਦੇਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਇਕ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਨਾਰਦ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਖੁਦ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰਾ ਮਨ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਾਸਤੇ, ਸੰਤੋਖ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਸਫਲ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਤੇ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਫਤਹ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਰਥ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੁਖੀ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਬਣ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਕਰਣ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ, "ਜਦ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਕਰ ਰਿਹਾ, ਮੈਂ ਲੜਾਂਗਾ ਨਹੀਂ," ਤੇ ਫੌਜ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਅਰਜੁਨ, ਤੇ ਗਾਂਡੀਵ ਇਕਠੇ ਹੋ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਥੱਕ ਕੇ ਰਥ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਵਿਖਾ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਅਣਗਿਣਤ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਰਿਆ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਰਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਆਪ ਕਰ ਲਈ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਫਤਹ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਅਤਿ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਅਜੇਯ ਸੀ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਯੋਧਾ, ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੈਜ ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਸੋਮਕਾ ਘੱਟ ਰਹਿ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੀਦ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਵੈਨਸ ਤੇ ਸੂਰਜ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਸਤੇ ਸੁਭ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸਨ ਤੇ ਸਾਡੀ ਪੱਖ ਨੁਕਸਾਨ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਾਪਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਫਤਹ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਨੇਕ ਸ਼ਸਤਰ ਵਿਦਿਆ ਦਿਖਾਈ, ਪਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਸਾਡੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਸੰਸ਼ਾਪਤਕਾ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਅਟੱਲ ਰਚਨਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਕੱਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਅਭਿਮਨਯੂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ, ਪਰ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਅਭਿਮਨਯੂ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿਰ ਨਾਲ ਲਲਕਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਈ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਵਿਚ vow ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਧਨੰਜੈ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਇਆ, ਆਰਾਮ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨਾਲ ਰਥ ਜੋੜਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਧੁਰੀ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਫਤਹ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਯੁਯੁਧਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ ਦਲ ਨਾਲ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਰਚਨਾ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਉਸ ਪਾਸੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਕਰਣ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਕੇ ਤੇ ਧਨੁ ਦੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਮਰਨ ਤੋਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਕ੍ਰਿਪਾ, ਕਰਣ, ਦ੍ਰੋਣ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਮਦਰ ਰਾਜਾ ਵੀ ਸਿੰਧੂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ, ਮਾਧਵ ਵਲੋਂ ਘਟੋਤਕਚ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼ਸ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਕਰਣ ਨੇ ਘਟੋਤਕਚ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਰਤ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਮਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਅਧਿਆਪਕ ਸੀ, ਇਕੱਲਾ, ਧਰਮ ਦੇ ਉਲੰਘਣ ਨਾਲ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਿਉਮਨ ਵਲੋਂ ਰਥ ਤੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਪੁੱਤਰ ਨਕੁਲ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਰਥ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਚਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਮਾਰੇ ਗਏ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਨਾਰਾਇਣ ਸ਼ਸਤਰ ਵਰਤਿਆ, ਪਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਖੂਨ ਯੁੱਧ ਭੂਮੀ ਤੇ ਪੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਭੀਮ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਕਰਣ, ਜੋ ਅਤਿ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਤੇ ਅਜੇਯ ਸੀ, ਪਰਥ ਨੇ ਭੈਣਾਂ-ਭਰਾ ਦੇ ਇਸ ਗੁਪਤ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਤੇ ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਤਿੰਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਧਰਮ ਰਾਜਾ, ਵਲੋਂ ਹਾਰ ਗਏ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵੀ ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਜਯਾ, ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਵਾਰਤਾਵਾਂ ਸੁਣਦਾ ਗਿਆ, ਮੇਰੀ ਫਤਹ ਦੀ ਆਸ ਮੁੱਕਦੀ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਧਰਮ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਰੱਬੀ ਕਿਰਪਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਹੈ।