ਜਰਤਕਾਰੂ, ਆਪਣੇ ਹੋਠ ਕੰਪਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਓ ਸੱਪ-ਜਾਤੀ ਵਾਲੀ." ਉਹ ਆਗਲੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ. ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਓ ਸੁੰਦਰ-ਜੰਗਾ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਨੀਂਦ ਦੌਰਾਨ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਡੁਬਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਸਕਦੀ." ਜਰਤਕਾਰੂ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੇ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਹੋਵੇ. ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਧਰਮ ਦੇ ਲਾਗੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗਿਆਂ ਲਈ, ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ?" ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ ਸੀ, ਦਰਦ ਨਾਲ ਕੰਪ ਉਠਦੀ ਹੈ. ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੱਪ-ਭੈਣ ਆਦਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਜਗਾਇਆ." "ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਨਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਤਪस्वੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਇਆ." ਜਰਤਕਾਰੂ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸੱਪ-ਜਾਤੀ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦ ਕਦੇ ਝੂਠੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਓ ਸੱਪ-ਜਾਤੀ ਵਾਲੀ." "ਇਹ ਸਾਡਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਵਾਅਦਾ ਸੀ, ਓ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ—ਹੁਣ, ਓ ਸ਼ੁਭ-ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ." "ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ, ਓ ਡਰਪੋਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਤੇ ਤੂੰ, ਜਦ ਮੈਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ, ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋਵੀਂ." ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂਆਂ, ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਓ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਛੱਡਣੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦੀ." "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਸੰਦ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਚੀ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਤੇ ਜਿਹੜਾ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ—" "ਜੇ ਮੈਂ, ਨਸੀਬ-ਵਿਹਣੀ, ਉਹ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕੀ, ਤਾਂ ਵਾਸੁਕੀ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਹੇਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਮਾਂ ਦੀ ਲਾਨਤ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਓ ਸਰਵੋਤਮ?" "ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਅਜੇ ਤਕ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ." "ਇਹ ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੋੜੀ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਓ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹਾਂ." "ਇਹ ਅਸਪਸ਼ਟ ਅੰਕੁਰ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਓ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਚਿਤ ਹਨ, ਓ ਜਰਤਕਾਰੂ—" "ਓ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤਪਦਾ ਹੈ—ਇੱਕ ਤਪस्वੀ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਵੇਦ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਾਂਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ." ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ ਜਰਤਕਾਰੂ, ਆਪਣੇ ਨਿਰਣੇ 'ਤੇ ਪੱਕੇ ਰਹਿ, ਫਿਰ ਤਪ ਕਰਨ ਲਈ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਭ ਕੁਝ ਭਰਾ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਵਾਸੁਕੀ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਦੁਖਦਾਈ ਘਟਨਾ ਸੁਣ ਕੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਤੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਓ ਮਧੁਰ-ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ, ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ; ਜੇ ਇਹ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਲਈ ਹੋਵੇ." "ਉਹ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਸੱਪ-ਯਜਨ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਚਾਏਗਾ; ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ." "ਓ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੀ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਹੈ? ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਹੋਵੇ." "ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਪਰ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ." "ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਕਠਿਨਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ." "ਤੂੰ, ਮਧੁਰ-ਚਿਹਰਾ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸਭ ਕਰਤਬ ਦੱਸ; ਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਪੀੜ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਵਸੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਦੂਰ ਕਰ." ਜਰਤਕਾਰੂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, "ਉਹ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ, ਤਪਸਵੀ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 'ਹਾਂ, ਹੈ' ਕਿਹਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ." "ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ; ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਹਿ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਓ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਿਭਾਉਣਗੇ." "ਤੂੰ, ਓ ਸੱਪ, ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਜੋ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਵੇਗਾ." "ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਤਪ ਦੇ ਧਨੀ, ਚਲੇ ਗਏ, ਓ ਭਰਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ." ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, "ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕਹਿਆ, ਓ ਭੈਣ!" ਫਿਰ, ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦਾਂ, ਉਪਹਾਰ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਵਾਸੁਕੀ, ਸੁੰਦਰ-ਚਿਹਰਾ ਭੈਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਉਹ ਅੰਕੁਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਸੀ, ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਓ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਚੰਨ ਦੀ ਵਧਦੀ ਕਲਾਵਾਂ ਵਾਂਗ. ਸਮਾਂ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਸੱਪ-ਰਾਜਾ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਦੇਵ-ਬਾਲਕ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਂ-ਪਿਤਾ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਭਰਿਗੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਚ੍ਯਵਨ ਤੋਂ ਵੇਦ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਾਂਗਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ. ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ, ਉਹ ਵ੍ਰਤ ਕਰਦਾ, ਬੁੱਧੀ, ਧਰਮ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਸਤੀਕ ਹੋ ਗਿਆ. ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਅਜੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਕਹਿ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ "ਉਹ ਹੈ," ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਅਸਤੀਕ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ.