ਜਦੋਂ ਸੱਪ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਕਿ "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿਆਂਗਾ," ਤਾਂ ਜਰਤਕਾਰੂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ। ਉੱਥੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵੱਡੇ ਤਪस्वੀ ਅਤੇ ਨੇਕ ਆਚਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮਤ ਰੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁੰਦਰ ਕੌਠਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਬਿਸਤਰਾ ਵਿਛਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਚਾਦਰਾਂ ਪਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਰਤਕਾਰੂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਵੱਸਣ ਲੱਗੇ। ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ: "ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਂ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਕੋਈ ਨਾਪਸੰਦ ਕੰਮ ਕਰੇਂਗੀ ਜਾਂ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਭੈਣ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੋਮਲਤਾ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕੇ। ਫਿਰ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੀਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਗਰਭ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦਰਮਾ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਗਰਭ ਵੀ ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜਰਤਕਾਰੂ ਥੱਕ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸਿਰ ਰੱਖ ਕੇ ਸੁੱਤ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਗਿਆ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਿਤੇ ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰ ਬੈਠੇ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਕੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿਆਂ ਜਾਂ ਨਾ? ਉਹ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ ਹਨ—ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਗਲਤ ਨਾ ਹੋਵਾਂ?" ਉਸ ਨੇ ਵਿਚਾਰਿਆ ਕਿ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਲੰਘਣਾ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਹੈ। "ਜੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਪਰ ਜੇ ਨਾ ਜਗਾ ਦਿਆਂ, ਤਾਂ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਛੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ।" ਆਖਰਕਾਰ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੀ ਸੱਪ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਕੋਮਲ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਬੋਲ ਕੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, "ਉਠੋ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਛੂਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿ ਕੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰੋ; ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਲਾਲੀ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।" "ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੰਧਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਕੰਬਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਠੋਠੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਨੇ ਮੇਰਾ ਅਦਬ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਸੱਪ ਕੁਲ ਦੀ ਨਾਰੀ।" "ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਮੇਰੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੀ।" "ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂ; ਕੋਈ ਵੀ ਉਥੇ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।" "ਫਿਰ ਧਰਮ ਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ, ਜਾਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ?" ਪਤੀ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਦਿਲ ਕੰਬ ਉਠਿਆ। ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਦਬ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਗਾਇਆ।" "ਮੈਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਰਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਾ ਕਰ ਬੈਠੋ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਗਾਇਆ ਸੀ।" ਤਦ, ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੱਪ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਕਦੇ ਝੂਠੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ, ਹੇ ਸੱਪ ਨਾਰੀ।" "ਇਹੀ ਵਾਅਦਾ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਸਿਆ ਹਾਂ—ਹੁਣ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ।" "ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇੱਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ ਨਾਰੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਕਿ ਮੈਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੁਖ ਨਾ ਕਰੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਲ ਨਾਰੀ, ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਰੋਣ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ, ਚਿਹਰਾ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਆਂਸੂਆਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਾਰੀ ਬੋਲੀ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਖੱਬੀ ਰਾਣੀ ਕੰਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨਹਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।" "ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੀ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ—" "ਜੇ ਮੈਂ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਤੇ ਅਸਫਲ ਹਾਂ, ਉਹ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਮਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਵਾਸੁਕੀ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸੋਚੇਗਾ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ?" "ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਜੋ ਸੰਤਾਨ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਹਜੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸੰਤਾਨ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਹ ਮਿਲਾਪ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।" "ਇਹ ਅਸਪਸ਼ਟ ਗਰਭ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਕੇ ਸੱਪਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ?" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਠੀਕ ਤੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਹੇ ਜਰਤਕਾਰੂ—" "ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਚ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ ਤੇ ਮਹਾਨ ਜਰਤਕਾਰੂ, ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਬਾਰਾ ਘੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਲਈ ਚਲੇ ਗਏ।