ਜਦੋਂ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਪਿਤਰੋ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਾਂ ਬਚਨਵ੍ਰਤ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰੀਆ ਵੱਲ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਵੱਲ ਕਦੇ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਹੁਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।" ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ਰਤ ਵੀ ਰੱਖੀ, "ਜੇਕਰ ਕਦੇ ਕੋਈ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਭੀਖ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਉਸਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾਵਾਂਗਾ। ਜੇਹੋ ਜਿਹਾ ਮੌਕਾ ਆਇਆ ਤਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਚ ਹੈ, ਹੇ ਪਿਤਰੋ।" ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜ ਸਦਾ ਲਈ ਅਬਾਦ ਅਤੇ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿਣ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ, ਹੇ ਸ਼ੌਣਕ, ਉਹ ਬੁੱਢਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ 'ਤੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਿਆ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, "ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਅਡੋਲ ਜਾਂ ਲੁਕਵੇਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਮੈਂ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਦੇ ਰਹੇ, 'ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ।' ਇਸ ਵਾਸਤੇ, ਮੈਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਕ-ਇਕ ਵੱਲ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਭੀਖ ਵਾਂਗ ਮੰਗਣ ਲਈ; ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ ਇਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜੇਕਰ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਐਸੀ ਕੁੜੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਨਾਂ ਹੋਵੇ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਪਾਲ ਸਕਾਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦਾਨ ਵਾਂਗ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।" ਇਸ ਵੇਲੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਰਪਿਤ ਕੁਝ ਨਾਗ ਉਸਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਾਸੁਕੀ ਕੋਲ ਗਏ ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਭੈਣ ਨੂੰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਰਤਕਾਰੂ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉੱਥੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਭੀਖ ਵਾਂਗ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, "ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਪਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ," ਅਤੇ ਨਿਰਲੇਪਤਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਉਸਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸੋਚੀ। ਫਿਰ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਭੈਣ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁੱਛਿਆ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਰੋਜ਼ੀ-ਰੋਟੀ ਨਹੀਂ ਚਲਾਵਾਂਗਾ।" ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਵੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਪਸਵਿਨੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਾਲਾਂਗਾ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।" ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਪਾਲਾਂਗਾ ਨਹੀਂ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਅਤੇ ਕੋਈ ਅਪਰੀਤਿਕਰ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।" ਜਦੋਂ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਾਂਗਾ," ਤਾਂ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉੱਚ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਵਾਲੇ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਸਮੁੱਚਿਤ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਸੀ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਨਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਚਾਦਰਾਂ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਹੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵਸ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ: "ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਨਾਗਵਾਰ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੀਂ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਕੁਝ ਕਰੇਂਗੀ ਜਾਂ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਸਮੇਤ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ। ਇਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਾਗ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਭਾਰੀ ਮਨ ਨਾਲ ਕੇਵਲ, "ਠੀਕ ਹੈ," ਆਖਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਸਹੀ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੀਤੀ। ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਗਰਭ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਜੋਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਗਰਭ ਵੀ ਵਧਣ ਲੱਗਾ। ਕੁਝ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਜਰਤਕਾਰੂ, ਆਪਣਾ ਸੀਸ ਪਤਨੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਸੂਰਜ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਦਿਨ ਮੁਕਣ ਲੱਗਾ, ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ, ਫਰਜ਼ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੋਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਸੋਚਿਆ, ਉਸਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। "ਕੀ ਮੈਂ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਨਾ? ਉਹ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ ਹੈ—ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਕੋਈ ਉਲੰਘਣਾ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਕਰਾਂ?" "ਕਦੇ ਕਦੇ ਧਰਮਵਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਹ ਫਰਜ਼ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਫਰਜ਼ ਵਿੱਚ ਭੁੱਲ ਹੋਣਾ ਵਧੇਰੇ ਭਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ," ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ। "ਜੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਜਗਾਂਵਾਂਗੀ ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਪਰ ਜੇ ਨਾ ਜਗਾਂਵਾਂ, ਤਾਂ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਫਰਜ਼ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕਰਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੀ ਨਾਗ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਗਈ, ਜਦ ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਅਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਉਠੋ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ।" "ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰੋ, ਹੇ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ। ਅੱਗੇ ਹਵਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਲਾਲੀ ਵਾਲਾ ਵੇਲਾ ਹੈ।" "ਸੰਧਿਆ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਆਮੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਜਾਗ ਪਿਆ...