ਪਿਆਰੇ Shaunaka, ਇਹ ਵਾਰਤਾ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਹਿਰੀ ਚਿੰਤਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਿਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ, “ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਨਿਰੰਤਰਤਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੂੰ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕਿ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕਰਨਾ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨੀ ਕਿੰਨੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਵੀ ਸੋਚਣ। ਪਰ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੰਨਾ ਦੁੱਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ?” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਰੋਣ ਨਾਲ ਭੀਨੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਹੋ। ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੈਂ ਹੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਹਾਂ, ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਪੀ ਪੁੱਤਰ। ਮੇਰੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ।” ਪਿਤਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ। ਪਰ ਤੂੰ ਅਜੇ ਤੱਕ ਵਿਆਹ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ?” ਜਰਤਕਾਰੂ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਪਿਤਰੋ, ਇਹ ਗੱਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਤੇ ਭਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਰਹਿ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੱਕਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਲਟਕਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਸਿਜ਼ ਗਿਆ।” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੇਰਾ ਮਨ ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਵੱਲ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦਾਨ ਵਾਂਗ ਆਵੇ, ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ। ਪਰ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ। ਜੇ ਐਸਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਹੀ ਵਿਆਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਪਿਤਰੋ। ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਕੋਈ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇਗਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਸਦਾ ਅਮਰ ਤੇ ਅਖੰਡ ਰਹਿਣ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਆਹਯੋਗ ਕੁੜੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ!” ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਹਿਲਦੇ ਜਾਂ ਅਡੋਲ, ਜਾਂ ਜੋ ਲੁਕਵੇ ਹਨ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਘਰਸਥ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਈ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਕ ਕੁੜੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦਾਨ ਵਾਂਗ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਐਸੀ ਕੁੜੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵੇ।” ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਦੇ ਨਾਗ ਭਗਤ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਵਾਸੁਕੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਵਾਸੁਕੀ, ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਭੈਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਰਤਕਾਰੂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਉਹ ਕੁੜੀ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਵਾਂਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਰਤਕਾਰੂ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦਾ।” ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।” ਵਾਸੁਕੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਮੇਰੀ ਭੈਣ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਹੀ ਨਾਮ ਜਰਤਕਾਰੂ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲੈ, ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਾਂਗਾ।” ਜਰਤਕਾਰੂ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਇਸਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਹੈ। ਜੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਅਪਰੀਤਿਕਰ ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਅਜਿਹਾ ਬੋਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।” ਫਿਰ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਸਭ ਰਸਮਾਂ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਤੇ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਿਯ ਸੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਸੀ। ਉਥੇ, ਸੋਹਣੇ ਵਿਛਾਉਣ ਵਾਲਾ ਪਲੰਗ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਜਰਤਕਾਰੂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਇਹ ਸਫ਼ਾ ਕੀਤਾ, “ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾ ਕਰੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਾ ਲੱਗੇ। ਜੇ ਐਸਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਠੀਕ ਹੈ।” ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਪਿਆਰ ਤੇ ਮਿੱਠੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵਾਸੁਕੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਗਰਭ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਵਿਆਹ ਕੀਤਾ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਆਸ ਜਨਮੀ।