ਜਦੋਂ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਨਾਗ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਸਚਰਜ ਨਾਲ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਤੈਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਤਕਸ਼ਕ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਸੀਮਾ ਨੂੰ ਛੂਹ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾਗ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਪਏ। ਉਹ ਘਰ ਇਉਂ ਡਿੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗੀ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਉਚਿਤ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ ਗਏ। ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕਰਮ ਨਿਭਾਏ। ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਜੇ ਬੱਚਾ ਹੀ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਰਾਜਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਦੇ ਮਹਾਨ ਪਰਦਾਦਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ ਸੁਵਰਨਵਰਮਾ ਕਾਸ਼ੀਵਾਲ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਮੰਗ ਸਕਣ। ਸੁਵਰਨਵਰਮਾ ਨੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਵਧੀਆ ਕੁਰੁ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਔਰਤ ਵੱਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ। ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ ਖਿੜਦੇ ਹੋਏ ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਵਪੁਸ਼ਟਮਾ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਪਤੀਵ੍ਰਤਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਜਰਤਕਾਰੂ, ਜਿਸਦਾ ਕੋਈ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕਠਿਨ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਨਾਨ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦਾ, ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੋਰ ਸੁੱਕਦਾ ਜਾਂਦਾ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਰ ਇੱਕ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਉਲਟੇ ਲਟਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਇਕ ਨਰਮ ਗੰਨੇ ਦੀ ਇਕੋ ਇਕ ਜੜੀ ਨਾਲ ਲਟਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਚੂਹਾ, ਜੋ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਜੜੀ ਨੂੰ ਚੱਬ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਿਤਰ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਭੁੱਖੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉਧਾਰ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਰਤਕਾਰੂ, ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇਸ ਗੰਨੇ ਦੀ ਜੜੀ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਲਟਕੇ ਹੋ, ਤੇ ਇਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜੜੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋ, ਜਿਸਨੂੰ ਚੂਹਾ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਹ ਇਕੋ ਜੜੀ ਵੀ ਚੂਹਾ ਆਪਣੇ ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਥੋਂ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੋਗੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਉਂ ਉਲਟੇ ਲਟਕਿਆ ਤੇ ਦੁਖੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਦੁਖ ਜਾਗ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਤਪ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ, ਤੀਜੇ ਹਿੱਸੇ ਜਾਂ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਇਹ ਦੁੱਖ ਟਾਲ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਾਂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਤਪ ਲੈ ਕੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਓ। ਸਭ ਕੁਝ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਤੂੰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਹੋ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਵੇਗਾ? ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਪ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਹੇ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਕੀ ਤਪ ਦਾ ਕੋਈ ਫਲ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ? ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਖਤਮ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸਾਡੇ ਪਿਤਾਮਾ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਲਟਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।” “ਤੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਗੁਣਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਦੁਖੀ ਤੇ ਤਰਸਯੋਗ ਬਣ ਗਏ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਨਹੀਂ। ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਸੁਣ, ਅਸੀਂ ਯਾਇਆਵਰ ਨਾਮ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਵਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਸਾਡਾ ਤਪ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਕੋਈ ਵੰਸ਼ਜ ਨਹੀਂ।” “ਅੱਜ ਸਾਡਾ ਇਕੋ ਇਕ ਵੰਸ਼ਜ ਬਚਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਲਗਭਗ ਨਾਸ਼ ਹੋਇਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਵੀ ਗਰੀਬਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਗਰੀਬ ਹੈ, ਤੇ ਕੇਵਲ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਰਤਕਾਰੂ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਪੱਕੇ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਹੈ।” “ਉਸਦੇ ਤਪ ਦੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹਾਂ। ਉਸਦੀ ਨ ਕੋਈ ਪਤਨੀ ਹੈ, ਨ ਪੁੱਤਰ, ਨ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਖੱਡ ਉੱਤੇ ਲਟਕੇ ਹੋਏ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਾਡੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਵੀ ਗੁਆਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਹਾਰੇ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਲੋਕ। ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਬੇਬਸੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ।” “ਤੇਰੇ ਪਿਤਰ, ਜੋ ਖੱਡ ਉੱਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਲਟਕੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਮਹਾਨ, ਵਿਆਹ ਕਰ, ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਯਤਨ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਚੱਲ ਸਕੇ। ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਧਾਗਾ ਹੀ ਬਚਿਆ ਹੈ, ਇੱਕੋ ਇਕ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਤੂੰ ਘਾਸ ਦੀ ਜੜੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਹੈ, ਇੱਥੇ ਬੈਠਾ, ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਜੜੀਆਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹਦੀ ਹੀ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਡੀਆਂ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਨੇ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਜੜੀ ਵੀ ਅੱਧੀ ਕੱਟੀ ਹੋਈ ਹੈ।” “ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਖੱਡ ਉੱਤੇ ਲਟਕੇ ਹਾਂ, ਉਥੇ ਵੀ ਉਹ ਇਕੋ ਜਣਾ ਤਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਚੂਹਾ, ਜੋ ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਪ ਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤਪਸਵੀ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਲਾਲਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ।” “ਹੇ ਵਧੀਆ ਜੀਵ, ਉਸਦਾ ਤਪ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ, ਅਸੀਂ ਉਖੜੇ ਹੋਏ, ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਵੇਖ; ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੀ, ਸਮੇਂ ਕਰਕੇ, ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਇੱਥੋਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਤਪ ਹੋਵੇ, ਯਜ্ঞ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਮਹਾਨ ਸ਼ੁੱਧਿਕਰਨ ਹੋਵੇ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਰਤਕਾਰੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਦੁਖਦਾਈ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉਧਾਰ ਲਈ ਉਸਦੇ ਵਿਆਹ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਾਧੇ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।