ਤਕਸ਼ਕ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਚਮਕਦਾਰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ, ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੀ ਉਮਰ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੀ ਰਹਿ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਫੇਰ ਲਿਆ। ਤਕਸ਼ਕ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਤ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਕਾਸ਼ਯਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਤਕਸ਼ਕ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿਸ਼ਨਾਸ਼ਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਠੱਗ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਫਿਰ, ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਥੀਆਂ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਭਾਓ।" ਤਕਸ਼ਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਨਾਗ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਰਭਾ ਘਾਹ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ, ਅਤੇ ਫਲ ਦਿੱਤੇ। ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਜਦ ਉਹ ਨਾਗ, ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਖਾਓ।" ਜੋ ਫਲ ਉਹਨਾਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ ਲਿਆਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਉਹ ਫਲ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਰਸਮ ਅਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹੀ ਫਲ ਖਾਧਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾਗ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਫਲ ਖਾਧਾ, ਤਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕੀੜਾ ਨਿਕਲ ਆਇਆ—ਛੋਟਾ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਕੀੜਾ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸੂਰਜ ਲੁਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਚਨ 'ਤੇ ਕਾਇਮ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕੀੜਾ ਮੈਨੂੰ ਡੰਸੇਗਾ; ਇਹੀ ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ, ਮੰਤਰੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੱਸਦਿਆਂ-ਹੱਸਦਿਆਂ ਉਹ ਕੀੜਾ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਰਾਜਾ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਲਪੇਟ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਫਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤਕਸ਼ਕ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡੱਕਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡੰਸ ਲਿਆ। ਜਦ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਭੱਜ ਗਏ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਅਸਚਰਜਜਨਕ ਨਾਗ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਦੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ, ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਸੀਮਾ 'ਤੇ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਹ ਮਹਲ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਾਗ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਸਭ ਪਾਸੇ ਭੱਜਣ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਉਹ ਇੰਝ ਡਿੱਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜੀ ਹੋਵੇ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਗਏ; ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ। ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਛੋਟੇ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਜੋ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੂ-ਵਿਧੰਸਕ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਹਜੇ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉੱਚ-ਵਿਰਾਸਤ ਵਾਲਾ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪਰਦਾਦਾ ਵਾਂਗ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਸੁਵਰਨਵਰਮਾ ਕਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਦੀ ਮੰਗ ਲਈ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚੱਲ ਸਕੇ। ਫਿਰ, ਕਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਵਧੀਆ ਕੁਰੂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਉਸਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਰੀ ਵੱਲ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ, ਖਿੜਦੇ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਸੀ। ਵਪੁਸ਼ਟਮਾ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ, ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ, ਸੁਖ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਜਰਤਕਾਰੂ, ਜੋ ਘਰ-ਵਿਹੂਣ ਸੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਕਠਿਨ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਆਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਸੀ, ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ। ਉਹ ਸਾਧੂ ਹਵਾ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ, ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁੱਕਦਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਉਲਟੇ ਲਟਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਕੰਡੀ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਚੂਹਾ, ਜੋ ਬਿੱਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਉਸ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਿਤਰ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਭੁੱਖੇ ਸਨ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਜਰਤਕਾਰੂ, ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਦੁਖੀ ਦਿਸਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇਸ ਕੰਡੀ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਇਸ ਨਾਜੁਕ ਆਸਰੇ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੂਹਾ ਕੱਟ ਰਿਹਾ ਹੈ?" "ਇਹ ਇੱਕੋ ਜੜ੍ਹ ਵੀ ਹੁਣ ਚੂਹੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਦੰਦ ਨਾਲ ਕੱਟੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਲਦ ਹੀ, ਜਦ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜੜ੍ਹ ਬਚੀ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗੀ; ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਸ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਵੋਗੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਝ ਉਲਟੇ ਲਟਕਦੇ ਤੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" "ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸੋ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਕਮਾਈ ਦਾ ਚੌਥਾ, ਤੀਜਾ ਜਾਂ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਇਸ ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕੋ।