ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ। ਇਸ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਗਿਆਨ ਵਰਤਾਂਗਾ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਤੂੰ ਗਵਾਹ ਰਹੀ, ਹੇ ਨਾਗ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਾਸ਼੍ਯਪ, ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਖ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਥੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਕੋਪਲ ਨਿਕਲੀ, ਫਿਰ ਦੋ ਪੱਤੇ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਟਾਹਣੀ, ਇੱਕ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਡਾਲੀ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਫਿਰੋਂ ਪਸਾਰ ਹੋਇਆ ਦਰੱਖਤ ਉੱਗ ਆਇਆ। ਜਦੋਂ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਮਹਾਤਮਾ ਕਾਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਾਕਈ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ।" ਫਿਰ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਜ਼ਹਿਰ ਨਿਰਸਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਕਿਉਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਤੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਖੁਦ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ।" "ਰਾਜਾ ਤਾਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਪਣੀ ਆਖ਼ਰੀ ਸਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਣਾ ਸੰਦੇਹਾਸਪਦ ਹੈ। ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਯਸ਼ਸਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਥੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਸੂਰਜ ਅਸਤ ਹੋਣ 'ਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" ਕਾਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਧਨ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦੇ ਦੇ, ਹੇ ਨਾਗ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਉਜਰਤ ਲੈ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ।" ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿੰਨਾ ਧਨ ਦੀ ਤੂੰ ਰਾਜੇ ਕੋਲੋਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਤੈਨੂੰ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ। ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਪ੍ਰਾਪਤ।" ਤਕਸ਼ਕ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਉਰਜਾਵਾਨ ਕਾਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਘੜੀ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਾਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਲੈ ਲਿਆ। ਜੋ ਧਨ ਕਾਸ਼੍ਯਪ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਾਸ਼੍ਯਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੈਸਿਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਥੇ ਤੋਂ ਤੁਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਤਕਸ਼ਕ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼ਨਾਸ਼ਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬੜੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਠੱਗਣਾ ਪਵੇਗਾ—ਇਸ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਉਪਾਅ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਉਹ ਆਪ ਆਸਤੀਕ ਦੀ ਅਕਾਰੀ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। "ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਬਿਨਾ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾਓ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰੋ," ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਤਕਸ਼ਕ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਨਾਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਲਈ ਦਰਭਾ ਘਾਸ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।" ਜਦ ਉਹ ਨਾਗ, ਜੋ ਅਸਤੀਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸੀ, ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮਿੱਠੇ ਫਲ ਖਾਓ।" ਜੋ ਫਲ ਅਸਤੀਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਫਲ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਲੱਗਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਤਮਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹੀ ਫਲ ਖਾਇਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਨਾਗ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਫਲ ਖਾਇਆ, ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਕੀੜਾ ਨਿਕਲਿਆ—ਛੋਟਾ, ਕਾਲੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤਾਂਬੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹ ਕੀੜਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ।" ਪਰ ਮਹਾਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਕੀੜਾ ਮੈਨੂੰ ਡੰਸੇਗਾ; ਇਹੀ ਤਕਸ਼ਕ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਕਹਿਆ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਮੰਤਰੀ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਣ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੋ ਲਏ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਹ ਕੀੜਾ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਮੌਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ ਤੇ ਹੋਸ਼ ਗੁਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੱਸਿਆ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਉਹ ਕੀੜਾ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਲਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਹੱਸਿਆ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲਪੇਟ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਜਕੜ ਲਿਆ। ਫਲ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਕਸ਼ਕ, ਨਾਗਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਡੰਸ ਲਿਆ। ਜਦ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਲਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਏ। ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਭੱਜ ਗਏ; ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਨਾਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤਕਸ਼ਕ ਨੂੰ, ਜੋ ਨਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸੀ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਹੱਦ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹੱਲ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਨਾਗ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਪਿਆ; ਉਹ ਘਰ ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਜਦ ਰਾਜਾ ਤਕਸ਼ਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜਨਮੇਜਯ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ, ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਜਾ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਬੱਚਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਪਰਦਾਦਾ ਵਾਂਗ ਸੰਜਾਇਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਸੁਵਰਨਵਰਮਾ ਕਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲੜੀ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਹੱਥ ਮੰਗ ਸਕਣ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਨੂੰ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਨਮੇਜਯ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਜਨਮੇਜਯ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਵਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਖਿੜਦੇ ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਜਿਵੇਂ ਪੁਰੂਰਵਾ ਨੇ ਉਰਵਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਵਪੁਸ਼ਟਮਾ, ਜੋ ਨੇਕਚਰਿਤਰ ਅਤੇ ਪਤੀ ਵੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਆਨੰਦ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੀ, ਅਨੰਦ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।