ਸ਼ਾਮਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਅਜੇ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਰਾਜਨ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਤੇਰੀ ਤਰਫੋਂ ਹੋਈ ਬੇਅਦਬੀ ਦੇਖੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਯਾਲੂ ਸ਼ਾਮਿਕ ਨੇ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੌਰਮੁਖ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਉਸਨੇ ਗੌਰਮੁਖ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੇ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸੇ। ਗੌਰਮੁਖ, ਜੋ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਜਾਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਗੌਰਮੁਖ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸਨੇ ਪੂਰੀ ਘਟਨਾ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ। ਉਸਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਕ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਬੋਲ ਦੱਸੇ: "ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਾਮਿਕ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਸੰਯਮੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਹੈ। ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਇੱਕ ਸੱਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਾਮਿਕ ਨੇ ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਉਸ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ: 'ਤਕਸ਼ਕ ਤੇਰੇ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ, ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ।' ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਕਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ, 'ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਟੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।' ਉਸਦਾ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਇਆ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ।" ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਆਪ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਤੇ ਪਛਤਾਵਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼ਾਮਿਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੌਨ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਨੇ ਸ਼ਾਮਿਕ ਦੀ ਦਇਆਵਾਨ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਪਛਤਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਇੰਨਾ ਨਹੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਜਿੰਨਾ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤ ਤੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਅਮਰਪੁਰੀਖ਼ਤ ਜਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਗੌਰਮੁਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭੇਜਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦੇਣ।" ਰਾਜੇ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਰਮੁਖ ਨੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਫ਼ੌਰੀ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗੌਰਮੁਖ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਖੰਭ ਵਾਲਾ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਚੌਕਸੀ ਲਈ ਵਿਅਸਥਾ ਕੀਤੀ, ਵੈਦਾਂ, ਦਵਾਈਆਂ ਅਤੇ ਹਰ ਜਗ੍ਹਾ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਸਨ, ਰਾਜ-ਕਾਜ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਰੱਖੀ। ਕੋਈ ਵੀ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵੀ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਲਾਜ ਦੇਣ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਭੇਜੇਗਾ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਕਸ਼ਕ ਦੇ ਡੰਸਣ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਠੀਕ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਤੇ ਧਰਮ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।" ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਤੇ ਕੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ?" ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤਕਸ਼ਕ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਡੱਸੇਗਾ, ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਾਂ। ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ ਵਿਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।" ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਤਕਸ਼ਕ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਮੈਂ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਡੰਸੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਨਿਸ਼ਚੈ, ਗਿਆਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੂੰ ਡੱਸੇਗਾ, ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਹੈ।" ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਡੰਸੇ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਠੀਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਮੈਂ ਡੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਮੰਤਰ-ਤਾਕਤ ਵਿਖਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਸ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਨੂੰ ਡੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਡੱਸ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮੰਤਰ-ਤਾਕਤ ਅੱਜ ਵੇਖਾਵਾਂਗਾ।" ਫਿਰ, ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸੀ, ਆਗੇ ਵਧ ਕੇ ਵਟ-ਵ੍ਰਿਖ ਨੂੰ ਡੱਸ ਲਿਆ। ਸੱਪ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਡੂੰਘਾ ਹੋਇਆ ਉਹ ਦਰੱਖਤ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਸੜ ਕੇ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਤਕਸ਼ਕ ਨੇ ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਹੁਣ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਸ ਦਰੱਖਤ ਨੂੰ ਫੇਰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਦਰੱਖਤ ਤਕਸ਼ਕ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨਾਲ ਸੁਆਹ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਸਾਰੀ ਸੁਆਹ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ ਬਚਨ ਆਖੇ...