ਇਹ ਘਟਨਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਹਾਰਾਜ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਣਚਾਹੀ ਘਟਨਾ ਵਾਪਰੀ। ਸ਼ਾਮਿਕ ਮੁਨੀ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰ, ਚਾਹੇ ਤੇਰਾ ਇਹ ਕੰਮ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਗਲਤ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਤੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਜਾਂ ਮਾੜੀਆਂ, ਪਰ ਉਹ ਝੂਠੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ। ਇਹ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ—ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਉਹ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਤੇਰੀ ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਸਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਮਿਲਦੇ ਰਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਨਾਮਾ ਸ਼ੋਹਰਤ ਪਾ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਜਦ ਤੂੰ ਅਜੇ ਬੱਚਾ ਹੀ ਹੈਂ, ਜੋ ਸਦਾ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਤਾਕਤ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਜ਼ਿਆਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” “ਜੇਕਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਤੇਰੀ ਉਮਰ, ਬਚਪਨ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਫੂਲ ਖਾ, ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਗਾ।” ਉਹ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, “ਗੁੱਸਾ ਉਹ ਧਰਮ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ-ਚਾਹਿਆ ਲਕੜ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਸੱਚ ਮੁੱਚ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਖਿਮਾ ਹੀ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਖਿਮਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਗਲਾ ਜਨਮ ਵੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਖਿਮਾ ਅਪਣਾਓ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ। ਖਿਮਾ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਉਹ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਨ।” ਸ਼ਾਮਿਕ ਮੁਨੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, “ਮੈਂ ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਜ ਜੋ ਹੋ ਸਕੇਗਾ, ਕਰਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਪੁੱਤਰ। ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜੋ ਅਜੇ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਹੈ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਲਈ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲੇ ਗੌਰਮੁਖਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛੇ ਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਮਾਮਲਾ ਪਹੁੰਚਾਏ। ਗੌਰਮੁਖਾ, ਜੋ ਗੁਣਵਾਨ ਅਤੇ ਸੰਯਮਿਤ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਗੌਰਮੁਖਾ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਕ ਮੁਨੀ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਬਦ ਦੁਹਰਾਏ: “ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿਚ ਇਕ ਮਹਾਨ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੰਯਮੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਮੁਨੀ ਸ਼ਾਮਿਕ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੌਕ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਮੁਨੀ ਮੌਨ ਧਾਰਨ ਕਰਕੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਸ਼ਾਮਿਕ ਨੇ ਤੇਰਾ ਇਹ ਕਰਤੱਬ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।” “ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—‘ਤਕਸ਼ਕਾ ਤੈਨੂੰ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।’ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ—‘ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਰਾਹੀਂ ਟਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।’ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ।” ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਆਪ ਵੀ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਪਸਚਾਤਾਪ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਮੁਨੀ ਸ਼ਾਮਿਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੌਨ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਵੀ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਮਿਕ ਦੀ ਦਇਆਵਾਨ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਪਛਤਾਵਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਇੰਨਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਅਪਰਾਧ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਆਪ ਅਮਰ ਪੁਰਖਾਂ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੌਰਮੁਖਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਮੁਨੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।” ਗੌਰਮੁਖਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗੌਰਮੁਖਾ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਖੰਭ ਵਾਲਾ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਥੇ ਪੂਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ, ਡਾਕਟਰ ਅਤੇ ਦਵਾਈਆਂ ਲਿਆਈਆਂ, ਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤੇ। ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸਨ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਕਾਜ ਦੇ ਕੰਮ ਚਲਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ। ਕੋਈ ਵੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਹਵਾ ਵੀ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਕਸ਼ਯਪ ਰਾਜੇ ਦਾ ਇਲਾਜ ਕਰਨ ਆਏ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤਕਸ਼ਕਾ, ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਯਮ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਭੇਜੇਗਾ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਪ ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਡੰਸਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਬਿਨਾਂ ਤਾਪ ਦੇ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰਾ ਲਕੜ ਤੇ ਧਰਮ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।” ਤਕਸ਼ਕਾ, ਸੱਪ ਰਾਜਾ, ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਤਕਸ਼ਕਾ ਨੇ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਕੀ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?” ਉਸ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, “ਤਕਸ਼ਕਾ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਸ਼ਤ੍ਰੂਵਾਂ ਦੇ ਸੰਹਾਰਕ ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮਿਤਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਸੱਪ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਡੰਸੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਸਕਾਂ।