ਸ਼ਾਮਿਕ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਪੁੱਤਰ, ਜੇ ਰਾਜੇ ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਵਾਲੀ ਨਾ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਹ ਰਾਜੇ ਹੀ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲੇ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਦਾ ਖਿਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਦਾਦਾ ਵਾਂਗ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੋਸ਼ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਦੰਡ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੰਡ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਧਰਮ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਸੁਰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਰਾਜੇ ਰਾਹੀਂ ਹੋਂਦੇ ਹਨ, ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਮੀਂਹ ਰਾਹੀਂ ਫਸਲਾਂ ਉਗਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਫਸਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਭਲਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨੂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਸ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਭੁੱਖਾ, ਥੱਕਿਆ ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਇੱਥੇ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਇਆ। ਪਰ, ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਵਿਚ, ਬੇਸਮਝੀ ਨਾਲ ਇਹ ਅਪਵਾਦੀ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਇਹ ਕੰਮ ਉਤਾਵਲੇਪਣ, ਅਪਵਾਦ ਜਾਂ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਬਚਨ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਝੂਠੇ ਨਾ ਹੋਣ। ਇਹ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵਜੋਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਸਕਦਾ? ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ; ਤੂੰ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਿਆ, ਇਹ ਵੀ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤ ਜਦ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਉਸਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਗੁਣੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਅਜੇ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਹੈਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰੋਧ ਵਧਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੋਰ ਵੱਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਤੇਰੇ ਬਚਪਨ, ਪੁੱਤਰਤਾ ਤੇ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਫਲ-ਮੂਲ ਤੇ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂ, ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਕ੍ਰੋਧ, ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਧਰਮ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ-ਚਾਹਿਆ ਲੱਛ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਤਪੱਸਵੀ ਤੇ ਖਿਮਾਵਾਨ ਸਫਲਤਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਤੇ ਅਗਲਾ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਖਿਮਾਵਾਨਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਖਿਮਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰ, ਮਨ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖ; ਖਿਮਾ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਦੇ ਨੇੜਲੇ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ। ਪਰ ਮੈਂ, ਸ਼ਾਂਤਤਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਜ ਜੋ ਹੋ ਸਕਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਪੁੱਤਰ। ਫਿਰ ਸ਼ਾਮਿਕ ਮੁਨੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੌਰਮੁਖ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਅਫ਼ਯਤ ਪੁੱਛੇ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਦੱਸੇ। ਗੌਰਮੁਖ, ਜੋ ਸੁਗਣੀ ਤੇ ਸੰਯਮੀ ਸੀ, ਜਲਦੀ ਰਾਜੇ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਦਰਬਾਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲਿਜਾਇਆ ਤੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗੌਰਮੁਖ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸ਼ਾਮਿਕ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਬਚਨ ਸੁਣਾਏ: "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਿਕ ਨਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਵੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਧਰਮਾਤਮਾ, ਸੰਯਮੀ, ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਦ ਉਹ ਮੁਨਿ ਮੌਨ ਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਮਾਨ ਦੇ ਸਿਰੇ ਨਾਲ ਸੱਪ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਪ ਉਸਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਲਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ਾਮਿਕ ਨੇ ਤੇਰਾ ਦੋਸ਼ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅੱਜ ਉਸਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਦੱਸੇ: 'ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਤਕਸ਼ਕ ਤੇਰੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ।' ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, 'ਉਥੇ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ,' ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ।" ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤਪੱਸਿਆ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਮਿਕ ਮੁਨੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੌਨ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਮਿਕ ਦੀ ਦਇਆਵਾਨ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਪਛਤਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮੌਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਇੰਨਾ ਨਹੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ, ਜਿੰਨਾ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤ ਤੇ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਅਮਰ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਗੌਰਮੁਖ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭੇਜਿਆ, ਆਖਿਆ: "ਮੁਨਿ ਜੀ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ।" ਰਾਜੇ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੌਰਮੁਖ ਮੁਨੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਫ਼ੌਰਨ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਗੌਰਮੁਖ ਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੀ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਸਲਾਹ ਦਾ ਮੂਲ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਖਵਾਲੀ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਾਲਾ ਮਹਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।