ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਾਰ ਜਾਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ ਨੇ, ਜੋ ਉਥੇ ਖੇਡ ਰਿਹਾ ਤੇ ਹੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਸੀ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਭਰ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਦੂਜੇ ਦੁਜਾੱਤੀ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਬਾਰੇ ਹਾਸਾ-ਮਜ਼ਾਕ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਲਾਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਤੂੰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਮਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸਾਡੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨੀ ਤੇ ਤਪੱਸਵੀ ਸੰਤਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਕਿੱਥੇ ਹੈ, ਜਦ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ?" ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਇਹ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੋਭਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਗੁੱਸਾ ਭੜਕ ਉਠਿਆ। ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ ਅਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ—" ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਪ ਕਰਦੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ, ਜੰਗਲ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ, ਮੌਨ ਵਰਤ ਰੱਖਦੇ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।" ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਸਚਾਈ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, "ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਸੱਪ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।" ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜੇ ਨਾਲ ਕੀ ਵੈਰ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਸੱਚ ਦੱਸ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖਾਵਾਂਗਾ।" ਕ੍ਰਿਸ਼ਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ, ਅਭਿਮਨਯੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਤੀਰ ਨਾਲ ਵਿੱਢਿਆ, ਪਰ ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੌਨ ਵਰਤ ਤੇ ਸਨ।" "ਰਾਜਾ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਚੁੱਪ ਰਿਹਾ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਇੱਕ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।" ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ ਉਠਿਆ। ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਵਧਾ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, "ਉਸ ਪਾਪੀ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜਿਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਰੱਖਿਆ—ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਤੱਖਸ਼ਕ ਨਾਗ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇਆ ਜਾਵੇ।" "ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਨੇ ਦੁਜਾੱਤੀ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਤੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਰਮ ਗੁਆਈ, ਯਮਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਮ੍ਰਿਤ ਸੱਪ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਦੁੱਖ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋ ਅੰਸੂ ਨਿਕਲ ਆਏ ਤੇ ਉਸਨੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਹ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ—" "ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਜਾ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਪਿਤਾ ਜੀ; ਉਹ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪਾਪੀ, ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਤੱਖਸ਼ਕ ਨਾਗ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਨੇ ਸ਼੍ਰਿੰਗੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੂੰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਾ ਤਾਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਤਪੱਸਵੀਆਂ ਦੀ। ਅਸੀਂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।" "ਉਸਨੇ ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜੋ ਰਾਜਾ ਸਾਡਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਦਾ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਮਾਫ਼ੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਧਰਮ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਰਾਜਾ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਨਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ।" "ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜੇ ਰਾਜੇ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਨਾ ਕਰਨ। ਅਸੀਂ ਜੇ ਧਰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੀ ਉਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਰਾਜਾ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ, ਉਸਨੂੰ ਸਦਾ ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪਰੀਕਸ਼ਿਤ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਦਾਦਾ ਵਾਂਗ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।" "ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਲੋਕ ਅਣਗੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇ ਕੇ ਰੋਕਦਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਦੰਡ ਦਾ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਮ ਤੇ ਕਰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।" "ਧਰਮ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਸਵਰਗ ਬਣਦਾ ਹੈ; ਰਾਜੇ ਦੇ ਤਿਆਗ ਤੋਂ ਯੱਗ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਯੱਗ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਬਣਦੇ ਹਨ।" "ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਰਖਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਵਰਖਾ ਤੋਂ ਪੌਦੇ ਉਗਦੇ ਹਨ; ਪੌਦਿਆਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਰਾਜਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਤੇ ਰਾਜ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਮਨੂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੱਸ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਇੱਥੇ ਭੁੱਖਾ, ਥੱਕਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਬੇਖ਼ਬਰੀ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ, ਮੈਂ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਵਰਤ ਦੀ ਰੀਤ ਸੀ।" "ਤੂੰ ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਬੇਸਮਝੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗਲਤ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਵੱਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਇਆ।